|
vrijdag 15 december 2006 |
Paul Jansen heet je welkom op PaulsPlaats.eu, Pauls plaats op het WWW. Dat gezegd hebbend, je mag ook meteen weer gaan. Vooral niet aarzelen. Er gaat al veel te veel kostbare tijd verloren. Ook van jou. Aarzel je nog? Niks mis mee. Verwarring is gewoon een andere staat van nieuwsgierigheid. Bedenk dat je zonder nieuwsgierigheid niet geworden was wie je nu bent.
PaulsPlaats is voortdurend in ontwikkeling.
Net als Paul.
Deze site is bereikbaar via www.paulsplaats.eu, www.paulsplaats.nl en www.paul-jansen.nl
|
|
Laatst geupdate op ( zaterdag 26 juli 2008 )
|
|
|
dinsdag 30 augustus 2011 |
|
Je kunt me volgen op Twitter. Daar ben ik actief met het adres @PaulsPlaats. |
|
|
donderdag 20 december 2007 |
In de periode van vrijdag 2 december 2011 tot en met zondag 6 mei 2012 zijn toegevoegd:
- 0605 Mes columns
- 0505 Oplossing columns
- 0305 Meedoen columns
- 2704 Denken columns
- 2004 Hel columns
- 1804 Luid columns
- 1604 Afscheid columns
- 1404 Beter columns
- 1104 Woorden columns
- 2503 Waterbed verhalen
- 2303 Spagaat columns
- 2203 Keuze columns
- 2802 Leo columns
- 2002 Meerssen, 20 februari 2012 brieven
- 0802 Kwaliteit columns
- 2901 Drinken in de Ardennen gedichten
- 2601 Dit is voor gedichten
- 0212 Betrokken columns
|
|
Laatst geupdate op ( zondag 06 mei 2012 )
|
|
|
zondag 06 mei 2012 |
Vanochtend stond ik me na het douchen af te drogen. En terwijl ik met de handdoek over mijn gezicht ging, voelde ik Ik heb me niet geschoren. Niets aan de hand, zou ik normaal gesproken denken, dan doe je dat dadelijk alsnog. Maar nee, ik dacht Doe eens ruig, je scheert je niet vandaag. Tja, en dan is een ochtend die nogal nietszeggend begonnen is opeens de start van een dag waarop de wereld je van een heel andere kant gaat zien. Je ongeschoren kant, dus.
En nu zit ik hier en ik vraag me af hoe het zo ver is kunnen komen. Dat ik zoiets denk als Doe eens ruig, je scheert je niet vandaag. Wat voor weg is de man in mij dan inmiddels gegaan? Ik bedoel, stoppels voelen ruig, dus de associatie tussen niet scheren en ruig ligt voor de hand, maar, weet je, dat het daarna stokt….. Dát breekt me dan op. Er zou na dat scheren nog iets moeten komen. Dat ik bijvoorbeeld denk dat ik nú in de auto stap, het pestweer weerstaand naar Houyet rijd en daar een kano huur. Om daarmee permanent eskimoterend de Lesse af te raggen naar Dinant. Maar wel eerst even tanken. En dan dat laatste niet zozeer denken maar wel gewoon doen. Omdat je weliswaar impulsief ruig bent maar tegelijk ook cool en georganiseerd als een navy seal.
Maar ik zit hier en ik vaar nu niet op de Lesse. En, als ik eerlijk ben, Ik hoef me niet af te vragen waar de man in mij heen is. Ik denk dat hij er nooit ingezeten heeft. Ik ben bij de welpen geweest en vond mijn leven op de zaterdagmiddag gezien dat welpschap al ronduit gevaarlijk. Knopen leggen en zo, dat ging nog wel, en de vlag hijsen ook en wie het verst kon plassen, maar lid zijn van een nest en dan bijvoorbeeld hulpnestleider zijn – en dat was ik – bah. Ik had er niets mee, met dat quasi stoere gedoe van jongens met spillebenen. Ik had al de spannende verhalen van mijn ouders over de oorlog en de avonturen van Kuifje en Pim Pandoer en Drie Jongens Op Een Eiland. En verder had en heb ik nog altijd genoeg aan de ruige wereld in mijn verbeelding.
Je moet weten, ik denk dat het meest ruige dat ik ooit gedaan heb, is dat ik bijna veertig jaar geleden in het dorpswinkeltje van het Franse Creysse een prachtig Opinel vouwmes gekocht heb. Handig voor het killen en kaken van vissen die ik met mijn hengel uit de Dordogne zou sleuren. Maar, van vissen kwam niet veel en met het mes schilde ik vervolgens elke dag een peertje en een appeltje. Zittend op een rots met aan alle kanten wild stromend water. Dat waren twee keer tien gelukzalige minuten per dag. Omdat het zo verschrikkelijk ongelooflijk stoer voelde dat mes vastberaden en doelgericht uit de zak van mijn Levi’s spijkerjasje te nemen en open te vouwen. Maar, behalve dat geluk, die week was ook mijn gezondste ooit. Met al dat fruit.
|
|
Laatst geupdate op ( zondag 06 mei 2012 )
|
|
|
vrijdag 04 mei 2012 |
Vandaag staat in Maastricht de lokale afdeling van D66 met wat de stemtent heet. Op Plein 1992 en Boris van der Ham is er ook. Wat de rookpaal op een NS-station is voor de verstokte roker is de stemtent voor de burger die in debat wil met progressief liberale voortrekkers. De stelling in de stemtent is De wietpas is een goede oplossing. De keuze van dit onderwerp kan geen verbazing wekken. Zuid-Limburg staat sinds 1 mei namelijk op zijn kop als gevolg van de invoering ervan. De pas maakt de houder ervan lid van de coffeeshop die deze wenst te frequenteren ten einde gedoogd high te worden. Voor het houden van zo'n pas komt enkel volk van eigen bodem in aanmerking.
Persoonlijk ben ik voorstander van het vrijgeven van de wiethandel onder een kwaliteitsregime zoals dat ook voor andere voor menselijk consumptie geschikt geachte waren geldt. Denk aan middelen als alcoholische dranken, sigaretten, suikerwaren, transgene vetten, medicijnen en de extracten van de Cocaplant en de Colaboom. Middelen waarvan het gebruik je door menig weldenkend huisarts pas dringend ontraden wordt als je op een leeftijd bent gekomen dat de verslavende werking ervan onverbiddelijk heeft toegeslagen. En de stoffen zelf forse gaten hebben geslagen in je gezondheid. De wet van behoud van ellende heeft klaarblijkelijk onze voorkeur boven het realistisch beschouwen van de wereld met een onbevangen geest. Wij zijn mensen.
De wietpas is een goede oplossing. Het is een stelling voor elk wat wils, zou ik zeggen. Omdat je je in gemoede kunt afvragen Voor wie is het een goede oplossing?. Of Voor welk probleem? En dat levert dan een schier eindeloze reeks van mogelijke antwoorden op. Ik beperk me even tot de Wie’s. Voor een bijna failliete drukker? Voor de gedreven drugsrunner in de bijstand met een zielsgroot verlangen naar een zelf verdiend inkomen? Voor de wietroker die ook wel eens het exclusieve lidmaatschap van een besloten club wil smaken? Voor de Fransman en de Zwitser met een hekel aan lange autoritten naar een land waar het altijd regent? Voor de politieman die opgewonden raakt van het controleren op identiteit? Voor de schuldbewuste liberaal die bij wijze van boetedoening ook eens iets tegen de willekeur van vrije markt wil doen?
Komen we bij verbieden. We verbieden met de wietpas de verkoop van wiet aan buitenlanders en gedogen de verkoop aan eigenlanders. Daarmee bestrijden we overlast. Daarmee stellen we orde op zaken. Orde op zaken heeft de wind mee. Er was een tijd dat we met de orde die voortkwam uit overleg, uit noem het wheelen en dealen, heel goed konden leven. De orde met een rafelrandje, zullen we maar zeggen. Maar als mensen te veel aan dat randje plukken en pulken dan ontstaat er onzekerheid, gebrek aan rek, angst en krijgen ten slotte weerstand en de roep om autoriteit en hard ingrijpen de overhand. Die wietpas is voorlopig op de eerste plaats een goede oplossing voor wie in verbieden dé oplossing ziet. Ook een vorm van geloof in maakbaarheid, overigens. De behoudend liberale maakbaarheid.
|
|
Laatst geupdate op ( vrijdag 04 mei 2012 )
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 1 - 5 van 7 |
