Politiek
Geloofwaardig PDF Afdrukken E-mail
maandag 05 november 2012
Politiek is voor de al dan niet oppervlakkige waarnemer theater, een arena, een slangenkuil, een ivoren toren, maffia, een zootje zakkenvullers, kortom iets waarvan de mens niet vrolijk wordt. Tenzij je een ernstige afwijking hebt en dan ben je politicus. Zó ongeveer. En sinds ik actief ben in de politiek kom ik er langzaam achter dat politici inderdaad net mensen zijn. Ze zijn namelijk ook aardig, hebben partners en kinderen, hebben humor en betalen trouw belasting. Uitzonderingen daargelaten. Ik zei het al, net mensen.<
Dus, soms gaat het even mis. Zo zijn er politici die sceptisch doen over burgerparticipatie. Politici worden weliswaar door het volk gekozen maar zeggen ze, we hoeven onze oren toch niet te laten hangen naar de burger. Wij zijn de gemeenteraad, wij stellen de kaders, wij controleren, wij zitten hier zonder last of ruggenspraak en zijn goed in staat het algemeen belang te dienen zonder dat de burger steeds aanschuift. Maar, als er dan onderwerpen voorbij komen waar ze politiek mee kunnen scoren dan mag de burger naar hun website komen om zijn mening te geven. Dan is burgerparticipatie opeens wel zeer gewenst.
Of ze schetsen hel en verdoemenis. Als de verenigingen het over vier jaar uitgesmeerd met 25% minder moeten gaan doen, dan is dat meteen een grove doodklap. Dat is vooral verraad aan de vrijwilligers die massaal zullen afhaken. En dan is ook de vereniging in leiden en last. Dat is dan lokaal het verhaal. Landelijk is het verhaal dat mensen meer zelf moeten doen, dat de overheid niet voor alles op kan draaien. Dat de ontvangers van subsidie zich niet zo moeten laten pamperen. Dat bezuinigingen juist een uitdaging zijn die heel nieuwe krachten in de mensen losmaken. Dat meer verantwoordelijkheid bij de burger leidt tot meer en betere deelname aan het bestuur.
Het zijn een paar voorbeeldjes uit de wondere wereld die politiek heet en waar ik nou een jaar of vier in mag verkeren. Het is een wereld vol gevoelige zielen die het heel erg nodig hebben heel veel met elkaar af te stemmen. Niets mis mee, overigens. Het is een wereld waarin heel subtiel technisch spel en smerige tackles elkaar verdragen. Politiek is niet voor watjes en wie niet tegen de hitte kan moet uit de keuken wegblijven. Politiek is in principe erg sportief - want gebaseerd op vertrouwen - maar heeft ook rafelige randjes. Vooral in het grijze gebied tussen coalitie en oppositie.
Laatst geupdate op ( maandag 05 november 2012 )
 
Verandering PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 03 november 2012
Veranderen is een lastig ding. Het schijnt in elk geval dat maar weinig mensen voor veranderen in de wieg gelegd zijn. En dat is raar want eigenlijk doen lichaam en geest ons hele leven niets anders. Het zaakje ontwikkelt en groeit en bloeit en raakt in verval dat het een lieve lust is. Maar, die lieve lust wordt maar al te vaak als loden last ervaren. Terwijl alles in en om ons steeds verandert, houden veel mensen zichzelf het liefst bij het oude. Oorzaak is de jeukende onzekerheid over waar het heen gaat met al dat veranderen, denk ik.
En omdat we niet weten waar het heen gaat, bedenken we waar het heen moet. Dat geeft ons het gevoel dat we in control zijn en ook kunnen blijven. Helaas wordt er heel verschillend gedacht over waar naartoe. Over wat in de politiek idealen heet. Of grote verhalen. Gezien het voorgaande is het logisch dat het grootste ideaal is alles te laten zoals het is. Waar moeten we naartoe? Naar wat er al is en naar wat we al hebben. Bijkomend voordeel is wel dat het verhaal kort kan zijn en dat je er zo goed als niets voor hoeft te doen om het te realiseren. Ja, een beetje dwarsliggen.
Gelukkig zijn er ook nog wat verhalen die wat meer losgezongen zijn van de afkeer van onzekerheid. Het zijn verhalen die zo mooi zijn dat je er de onzekerheid graag voor op de koop toe neemt. En die niet ziet als een bedreiging van wat je hebt maar als een prikkel om verder te komen. Nieuwe doelen stellen, nieuwe wegen in slaan en reizen met andere middelen is noodzakelijk, juist omdat alles in en om je heen verandert. Daar is wel moed voor nodig.
Vasthouden aan wat er is, leidt tot niets zinnigs omdat het de werkelijkheid van de verandering ontkent. Vasthouden aan wat er is, is een manier om de angst voor de werkelijkheid van de verandering te bezweren. Vasthouden aan wat er is, is een illusie. Het leidt tot splendid isolation. Categorisch nee zeggen tegen nieuwe ideeën, nieuwe plannen, nieuwe oplossingen is als het stollen van vet. In het organisme dat samenleving heet, is dat met oogkleppen op werken aan een fataal infarct.
Laatst geupdate op ( zaterdag 03 november 2012 )
 
Vrijwilligers PDF Afdrukken E-mail
woensdag 31 oktober 2012
Om een aantal redenen blijf ik op enige afstand van verenigingen, clubs, groepjes en dergelijke. Een daarvan is heel persoonlijk. Ik houd namelijk niet echt van clubs. En vooral niet van hun recepties. Maar dat terzijde. De enige club waar ik goed mee kan leven, is mijn gezin. Verder zit ik het liefst thuis op de bank en dan lees ik een krant, tijdschrift, boek of ik luister naar muziek. Of ik voer een gesprek met mijn lieve L.. Of ik schrijf een stukje.
Toch, ik ben lid van een politieke partij en ik ben raadslid omdat ik vind dat ik iets terug moet doen voor de samenleving die ook zo veel voor mij doet. En voordat ik raadslid was en nog elders woonde, ben ik maatschappelijk behoorlijk actief geweest. In allerlei besturen en ook als actief lid van clubs. Tegen mijn aard in – dus – en niet altijd met het grootste plezier, maar toch. Ik vind dat verder niet bijzonder. Veel mensen doen vrijwilligerswerk en kennen de ups en downs daarvan. En daarbij, ben je vrijwilliger in een vereniging dan is er gelukkig altijd het bestuur dat je namens de leden vertelt hoe waardevol je bent. En dat je voluit stimuleert om je ook op minder goede momenten te blijven inzetten voor je kluppie.
We leven in lastige tijden. Het geld klotst niet langer tegen de plinten en iedereen moet een stapje en soms zelfs een stap terugdoen. Dat besef leeft breed in Nederland en de meeste mensen willen die stap ook wel zetten. Het kan zijn dat je met minder geld hetzelfde of minder kunt doen of dat je meer en vaker zelf de handen uit de mouwen moet steken. Als vereniging. Maar, als ik nu lid was van het bestuur van een vereniging dan wist ik het wel.
Ik zie een vijver en die zit boordevol pan- en hapklare vis. Verenigingen kunnen met een beetje moeite een gouden tijd tegemoet gaan als het om vrijwilligers gaat. Om mij heen zie ik steeds meer leeftijdgenoten afzwaaien uit hun arbeidzaam leven. En er zijn er veel van, mensen van mijn leeftijd. En die krijgen allemaal een flinke schuif vrije tijd in te vullen. Ze zijn doorgaans behoorlijk opgeleid, goed in hun vak, nog lekker vief en ze weten van aanpakken. Die moeten je als vereniging kunnen helpen minder afhankelijk te zijn van schaarser wordend overheidsgeld.
Juist in deze lastige tijd kun je als bestuur laten zien hoe sterk je bent.
Laatst geupdate op ( woensdag 31 oktober 2012 )
 
Kloof PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 30 oktober 2012
Het wordt veel gehoord tegenwoordig, er gaapt een gigantische kloof tussen overheid en burger. En dat is waar. Althans gedeeltelijk, want lokaal is de band tussen burger en raadslid, bijvoorbeeld, soms ook wel eens aan de erg krappe kant. Het raadslid bekleedt op papier een functie zonder last en ruggespraak, terwijl de burger vooraanstaand bestuurslid van de voetbalvereniging is. En noch de burger, noch het raadslid verlaat het huis graag zonder pet. Of meer petten. Een koutje is snel gevat, immers.
Maar goed, die kloof. Het beeld is dat bestuurders onbetrouwbare zakkenvullers zijn. En ik kan me daar iets bij voorstellen. Er zijn legio berichten over hoe sommigen van hen hun eigen belang groter maken dan het algemeen belang. Of anderen, zeg vriendjes, mee laten profiteren van hun bijzondere positie. Van de macht die hen op de eerste plaats is toevertrouwd om de gemeenschap welvarend en gezond te houden. Gelukkig realiseren veel bestuurders zich nog altijd dat één pet voldoende is om geen kou te vatten.
Voor zover er een kloof is, mag die van mij best wat minder gapen. De overheid mag best wat meer van achter zijn bureau of balie de straat op gaan. De burger mag best wat minder naar de overheid wijzen als er in zijn omgeving iets te doen valt. De kans dat je elkaar dan van alles en nog wat gaat lopen verwijten is dan een stuk minder. In het besef dat je het met elkaar zult moeten doen, ligt ook de kans dat het contact beter wordt. Uitgangspunt moet zijn dat de overheid de burger dient maar ook nee zegt als het algemeen belang daarom vraagt.
Spannend is natuurlijk dat niet elk raadslid hetzelfde denkt over wat het algemeen belang is. En wat je precies moet doen om dat te dienen. Ik denk dat het in het algemeen belang is dat mensen zich - nog - beter thuis voelen in hun eigen leefomgeving. De overheid, en in het bijzonder de gemeente, mag daarom wat mij betreft meer aan de burgers overlaten, zonder ze te laten vallen. Belangrijke taak van de gemeente is het voortouw te nemen in de burgers te prikkelen tot zorgzame deelname aan elkaars leven.
Dan komt het met die kloof wel goed.
 
Circuits PDF Afdrukken E-mail
zondag 20 maart 2011
De laatste weken kregen we als gemeenteraad van Meersen een aantal interessante presentaties voorgeschoteld. Dat was tijdens openbare bijeenkomsten maar de opkomst van burgers was teleurstellend. Dat die zich niet of nauwelijks melden, heeft alles te maken met de manier waarop we als gemeente denken over de communicatie met onze burgers. Mijn indruk is dat we de bedoeling hebben dat goed te doen maar op de een of andere manier missen we een afslag.
Volgens mij denken we nog te veel in gescheiden circuits van enerzijds burgers en anderzijds bestuurders. Terwijl we ons zouden moeten realiseren dat we samen onze gemeente moeten besturen. Dat er verkiezingen zijn en dat de burgers daarmee verantwoordelijkheid overdragen aan bestuurders doet daar niets aan af. Het gaat dan enkel en alleen om de bevoegdheid beslissingen te nemen. Dat enkelen die namens velen nemen maakt de boel iets overzichtelijker. Maar de andere kant is dat er een scheiding ontstaat. De bestuurder voelt zich - al dan niet terecht - belangrijk en de burger wordt terughoudend als het om deelnemen aan de meningsvorming en besluitvorming gaat. Er ligt een drempel waar de burger niet gemakkelijk meer overheen stapt. En de bestuurder verliest de burger als medebestuurder uit het oog.
Het is zaak die gescheiden circuits weer bij elkaar te brengen en in elkaar te laten overlopen. Dus als de politie, de GGD en de brandweer voor de raad verslag komen doen van hun werk, van hun successen en hun falen en van hun wensen, laten we dan heel gericht met name ook de buurtnetwerken uitnodigen. Naast een algemene en tamelijk vrijblijvende uitnodiging aan alle burgers via lokale krantjes en de gemeentelijke website. Hetzelfde geldt als het college van burgemeester en wethouders aan de raad verslag doet van een onderzoek naar de tevredenheid van onze burgers, een bureau de raad komt vertellen wat het voor de gemeente kan doen in het kader van de kerntakendiscussie of de raad uitleg komt geven over archeologisch onderzoek. We moeten er alles aan doen onze burgers weer te verleiden mee te besturen.
Het is niet voldoende om te zeggen dat je als politieke partij al in nauw contact staat met de samenleving. Hoe nauw je dat contact wilt hebben, moet bovendien elke partij maar voor zichzelf uitmaken. En elke politicus voor zichzelf. Dat contact kan gezien de mogelijkheid van vriendjespolitiek en cliëntelisme namelijk ook té nauw zijn. Nee, het gaat erom dat je als bestuur van de gemeente zo dicht mogelijk bij je burgers komt en dan met name de raad als club van mensen die uiteindelijk de beslissingen moet nemen. En daarvoor de verantwoordelijkheid moet dragen.
Laatst geupdate op ( zaterdag 26 maart 2011 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende > Einde >>

Resultaten 1 - 5 van 27