Verhalen
Karlijn PDF Afdrukken E-mail
maandag 02 februari 2009
Vanavond moest en zou het dak er af. Gerry van Lieshout, zou naast Jan, Dries en de andere jongens zijn naam als volkszanger definitief vestigen en daarmee hopelijk tegelijkertijd een bijzonder plekje in het hart van zijn stille liefde veroveren. Speciaal voor deze avond, dit unieke optreden voor zijn trouwe thuispubliek, had hij een aantal nieuwe liedjes geschreven. Natuurlijk zou hij zijn hits Als Jij Met Je Heupen Wiegt, De Zon Schijnt Ook Voor Losers en Ik Houd Met Heel Mijn Hart Van Jou zingen. En dan was succes verzekerd.
Maar vanavond moest het grootser, moest het, zoals Karlijn zei: super de super vuurwerk met een mooi gouden randje worden. Hij verwachtte een kleine storm van rode rozen en onderbroekjes maar daarvoor deed hij het vanavond niet. Nee, vanavond zouden zijn gillende en huilend juichende fans hem op de golven van hun ovationele applaus naar Karlijn dragen. En Karlijn naar hem. Na vanavond Karlijn / bende gij vort van mijn speelde een walsje daarop vooruit lopend al vast door zijn Helmondse hoofd. Ze zou er zijn. Hij wist het zeker.
Speciaal voor vanavond had hij geschreven Jij bent het verhaal van mijn leven / zonder jou wordt dat nooit geschreven / zonder jouw wordt dat nooit echt super compleet / maar meer een verhaal dat je zo weer vergeet / zonder jou is mijn leven nooit helemaal af en ga ik voor niks van mijn wieg naar mijn graf. Het couplet was hem boven het toetsenbord van zijn laptop zo uit de vingers gerold. Hij had zelf versteld gestaan van de inspiratie die zijn prille liefde voor Karlijn in hem los wist te maken. Maar het was gewoon niet anders.
Hij had nog wel geaarzeld over of het woord graf wel in de tekst van een meeslepend liefdeslied op zijn plek was. Het was meer een woord voor in de blues maar het kwam zo mooi uit in zijn refrein. Hij wist dat kill your darlings belangrijk was voor een tekstschrijver, juist ook voor een van volkse komaf, maar deze kon hij niet over de kling jagen, vond hij. Deze was écht te gek mooi.

Een heel eind meer naar het westen stapte Karlijn samen met Jan van Boekel op Reina Beatrix International Airport bij Oranjestad uit het vliegtuig. Voor een lekker weekje Aruba. Heupwiegend liep ze naar de douanier. Het was zondag. De man had duidelijk geen zin in zijn werk. Geen ambitie, ook waarschijnlijk, als je Hero B. mocht geloven. Het liep tegen het eind van de middag maar de zon scheen nog volop. Wat hield ze van Jan. Met heel haar warme hart. Het was ook de zondag van Gerry. Die nu in Helmond ongetwijfeld het dak van de feesttent stond te zingen. Zijn fans zouden door het dolle zijn. Super de super vuurwerk zou hij er van maken, had hij gezegd. Met een gouden randje.
Ze had hem met opzet niet verteld dat ze er vanavond niet bij zou zijn. Ze wilde hem het verhaal van Jan en haar nog besparen. Zij had dan wel niks met Gerry maar hij des te meer met haar, had ze de laatste weken gemerkt. Eenmaal terug van Aruba, dat was vroeg genoeg om hem uit de droom te helpen.

Meerssen - maandag 02 02 2009
Laatst geupdate op ( donderdag 19 maart 2009 )
 
Rondje PDF Afdrukken E-mail
woensdag 28 januari 2009
Het meisje stond met haar handjes en haar neus tegen het glas van de apenkooi. Haar moeder stond achter haar.
Kijk mama, dier, zei het meisje. En ze wees naar een van de apen.
Ja lieverd, dat is een dier. En weet je ook wat voor dier?
De dier, mama? Het meisje keek omhoog naar het gezicht van haar moeder.
Haar moeder glimlachte. Nee lieverd, het is het dier, niet de dier en dit dier is een Gorilla. Dat is een soort aap.
Het meisje nam haar oorspronkelijk houding weer aan. Hallo dier zei ze. Ik heb jou gezien.
Plotseling maakte ze zich van het glas los en holde ze in de richting van een bankje dat tegen een muur iets verderop in het apenverblijf stond. Daar zat een man. Hij lachte tegen het meisje.
Papa, papa, ik heb een dier gezien. Hoi, hoi!
Haar vader opende zijn armen, ving het hollende meisje op en nam haar in één vloeiende beweging op zijn schoot.

Later die dag gaf de man op het bankje, de vader van het meisje, de man van de moeder van het meisje, zijn biljartvrienden in Café Het Rondje aan de gracht een rondje.
Omdat mijn kleine meid vandaag voor het eerst écht een dier heeft gezien.
Proost, zeiden zijn vrienden. En dat jouw kleine meid maar een oplettend kind mag blijven.

Meerssen - woensdag 28 01 2009
Laatst geupdate op ( donderdag 19 maart 2009 )
 
Punt PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 27 januari 2009
Lichtelijk bizar. Er zijn uitdrukkingen die zich in het taalgebruik snel een bepaalde status verworven hebben. Lichtelijk bizar, dat is er zo een. Waar ze vandaan komen? Joost mag het weten maar ze zijn er en ze doen het goed. Weet een van jullie ook een voorbeeld van zo’n uitdrukking?
Hij vroeg het bijna als terloops aan de leerlingen voor hem. Als om ze niet te storen. Ze hadden het namelijk druk met heel andere dingen dan uitdrukkingen en dus stelde hij de vraag nog maar eens. Nu meer gericht. Aan Aleid, op de eerste bank, recht voor hem. Lekker dichtbij. Leek hij toch nog contact met de klas te hebben.
Aleid, wat denk je, ken jij een uitdrukking die zich nog niet zo lang geleden een plekje in de Nederlandse woordenschat verworven heeft?
Effe denken, meneer. Zwaar kut, misschien? Meneer?
De klas lachte.
Daar gaan we weer, dacht hij.
Ja Aleid, zei hij, zwaar kut, dat lijkt me in elk geval een voorbeeld. Niet direct een voorbeeld waar ik onmiddellijk mee zou komen maar dat zal de leeftijd wel zijn. Denk je niet?
Nou meneer, niets om u voor te schamen, hoor. Zwaar kut; iedereen gebruikt het. Daar denken wij niet eens bij na. Dat rolt ons zo uit de bek. Zwaar kut. En laten we eerlijk zijn, alles is toch ook zwaar kut. De school, de leraren, sportclubs, het paddoverbod en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zwaar kut past precies bij het leven dat wij leiden. Of lijden. Je hoort het verschil niet maar het is er wel degelijk. Vat u ‘m?
Voordat hij kon reageren, hoorde hij van achter uit de klas: Ik vind krijg de vinkentering wel een mooie. Het was Niels die nooit te beroerd was een duit in het zakje van de door de klas georganiseerde wanorde te doen. Over het algemeen zat hij voor het grootste deel onder en voor zijn tafeltje tot ver onder stoel van zijn klasgenoot voor hem. Dat wil zeggen: lekker onderuit. Of teringklotenkanker; ook zo’n woord waarmee je in bepaalde situaties heel precies kunt aangeven wat je bedoelt. Niet bepaald fijnzinnig, maar wel lekker kort door de bocht.
Precies Niels, zei hij, maar ik zou graag dichter in de buurt blijven van zo’n uitdrukking als kort door de bocht. Goed trouwens dat je die kent. Heb je onbewust toch nog een voorbeeld van enig niveau weten te produceren. Met wat nadenken en wat minder primair reageren komt er toch nog wel wat uit. Goed gedaan jochie. Dat is er ook een, trouwens. Maar dat terzijde.
Toen vijf minuten later de zoemer ging en de jeugd het lokaal uitstroomde, besloot hij de volgende les een onverwachte toets over uitdrukkingen te geven. Geen van de kinderen zou een voldoende halen. Punt.

Meerssen - dinsdag 27 01 2009
Laatst geupdate op ( donderdag 19 maart 2009 )
 
Rompertje PDF Afdrukken E-mail
maandag 26 januari 2009
Kijk, zegt het meisje bij de tramhalte tegen de oude dame die naast haar op het bankje in het hokje zit. Een rompertje.
Ze houdt het geval aan de schoudertjes op zodat de dame er goed naar kan kijken.
Wat een mooi rompertje, zegt ze, niet goed wetend wat het meisje van haar verwacht. Is het weer zo’n raar meisje zoals je ze tegenwoordig wel vaker ziet? In de tram en in de metro? Zo’n meisje dat met haar leven geen raad weet? En dit meisje heeft dan maar een rompertje gekocht? Voor wie is het, vraagt ze.
Voor mijn baby, zegt het meisje.
Zo, zegt de dame, jij hebt een kindje?
Een baby ja, zegt het meisje en legt het rompertje op haar schoot. Haar handen legt ze op het rompertje. Een meisje, heel klein en heel lief.
En waar is je kindje nu dan? Heb je haar niet meegenomen? Is ze thuis? Past jouw moeder op haar? De oude dame is nieuwsgierig.
Nee, zegt het meisje, en ze lacht. De poes past op haar.
Inderdaad, denkt de oude dame. Een raar meisje, dat is het. Ze zegt: Hoe kan de poes nou op jouw kindje passen?
Ja, zegt het meisje, dat kan mijn poes gewoon. Ik weet ook niet hoe ze het kan, ze kan het gewoon. Ik heb er in elk geval niets voor hoeven doen. Het is van de Hema, dit rompertje. Vindt u het leuk? Ze zwijgt.
Zeker vind ik het leuk. Heel leuk zelfs. Het zal je kindje vast heel goed staan. Denk ik. De kleur is leuk, dat halsje, dat vind ik ook leuk. En jij hebt vast een heel leuk kindje. Een prima combinatie dus, zegt ze. Kwam de tram maar, denkt ze.
Kijk, daar komt de tram, zegt het meisje. Nou, tot ziens misschien. Ik loop naar huis. Dat is gezonder en het duurt wat langer. Dus dan heeft de poes net iets meer tijd om het eten klaar te hebben voordat ik thuis kom. Dag mevrouw. Doe het voorzichtig aan, hè. Op uw leeftijd weet je maar nooit. Dan kan je van alles overkomen.
Als de oude dame in de tram zit, zwaait het meisje vriendelijk naar haar. Ze zwaait terug.

Meerssen - maandag 26 01 2009
Laatst geupdate op ( donderdag 19 maart 2009 )
 
Dikkerd PDF Afdrukken E-mail
maandag 26 januari 2009
Hij was als dikkerd geboren. Niets om trots op te zijn, niets om blij mee te zijn. Met name dat laatste bleek toen hij de leeftijd bereikte waarop kinderen elkaar bewust beginnen te pesten. Bewust pesten is bewust pijn doen. Ook bij onze dikkerd sloeg het diepe wonden. Maar, hij raakte daar zo aan gewend dat hij niet meer zonder kon. Hij kon zich in elk geval niet voorstellen dat hij slank zou zijn. En dat hij dan zou kunnen leven zonder de beschimpingen die het dik zijn bijna aangenaam maken als een verslaving. Buiten de roes een gruwel maar eenmaal in de roes de hemel op aarde. Er was zelfs een tijd dat hij de pesterijen bewust opzocht. Zoals de alcoholicus de stille kroeg, de drugsverslaafde de duistere steeg met de mannen met de messen, de koffieverslaafde de alle-mogelijke-dranken-ook-soepen-automaat in de ontmoetingsruimte, de verstokte roker de tabakswinkel op de hoek, de marathonloper het gladde asfalt van het voetpad door de duinen en tenslotte de aan morfine verslaafde neuroloog de bloesemwitte medicijnkast met de glazen ruitjes bij de okaa's in het ziekenhuis. Totdat de dikkerd plotseling begon af te vallen. Hij wist niet waarvan, evenmin waardoor. Ook zijn eminente huisarts stond voor een raadsel. Het begon met twee kilo per week gedurende de eerste vier weken, vervolgens gedurende twintig weken steeds één kilo en tenslotte nog eens in veertig weken steeds een halve kilo. Waarmee hij op zesennegentig kilo minder in vierenzestig weken kwam. Daarna bleef hij jaren, zeg maar bijna de rest van zijn leven, op hetzelfde gewicht. Het voor zijn lengte ideale gewicht. Hij voelde zich met zijn tachtig kilo weliswaar een stuk lichter maar ook eenzamer dan ooit. Gelukkig kun je daar ook verslaafd aan raken, aan eenzaamheid. Maar, eigenlijk was het nooit écht goed, met zijn leven.

Meerssen - maandag 26 01 2009
Laatst geupdate op ( donderdag 19 maart 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>

Resultaten 6 - 10 van 11