Gasten
Bekentenis PDF Afdrukken E-mail
maandag 16 juli 2012
Auteur: Lucie Houbiers

Ik ben een babyboomer en ben schuldig aan de stand van zaken in Nederland. Ik ben een profiteur en ik moet deaud (zoals op Twitter wordt geschreven).
Ik ben schuldig aan het veroorzaken van een generatieconflict in de jaren 60/70. Weliswaar heb ik alleen ruzie gemaakt met mijn ouders en niet met een hele generatie, maar een kniesoor die dat onderscheid maakt.
Ik ben schuldig aan het veroorzaken van de vergrijzing. Ik heb slechts twee kinderen gebaard. Mijn ouders waren heel wat socialer: zij zetten zes kinderen op de wereld.
Ik heb geprofiteerd van de hypotheekrenteaftrek, vooral in de 80-er jaren toen de rente steeg tot 14%. Dat de waarde van mijn huis in die jaren met 35% daalde, is uiteraard irrelevant, evenals het feit dat ik het huis dertien jaar later nog met verlies verkocht.
Ik ben schuldig aan het zelf betalen van mijn studie tijdens mijn huwelijk. Had ik maar moeten zorgen dat er toen al regelingen voor studiefinanciering waren.
Ik ben ook te lui geweest om te regelen dat er kinderopvangtoeslagen kwamen toen mijn kinderen klein waren.
Ik ben schuldig aan naïviteit toen ik in de 90-er jaren het eerste paarse kabinet verwelkomde, hoewel ik zwaar mijn wenkbrauwen fronste (maar helaas niet meer dan dat) toen Kok zijn ideologische veren afschudde.
Ik ben egoïstisch. Ik zorg slechts één dag per twee weken voor mijn kleinkind en mijn 92-jarige schoonmoeder woont in een verzorgingshuis, niet bij mij in huis.
Ik ben een profiteur, want ik wil graag mijn pensioen ontvangen. Maar dat durf ik alleen nog te fluisteren. Hetzelfde geldt voor de AOW, maar dat graag willen is uiteraard súperasociaal.
Dus, geef me op mijn donder voor al mijn fouten, maar laat alsjeblieft mijn generatie met rust.
Laatst geupdate op ( maandag 16 juli 2012 )
 
Persvrijheid PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 14 mei 2010
Auteur: Daan Jansen

Vanochtend werd ik wakker en zoals altijd, het eerste wat ik doe als ik nog in bed lig, startte ik via mijn HTC NU.nl op. Daar viel mijn oog meteen op het artikel Telegraaf belt met 9-jarige overlevende vliegramp. Walging was mijn eerste emotie, maar nu zo'n half uur later komen steeds meer vragen bij mij naar boven, het blijft mij bezig houden.
Het artikel in de Telegraaf is geschreven door Jolande van der Graaf en ik heb wel een paar vragen voor haar. Ben je er trots op dat je met Ruben hebt gesproken? Is dit nu iets waar je tijdens borrels en partijen nog jaren tegen je vrienden en bekenden over blijft opscheppen? Ik was de eerste die met Ruben heeft gesproken, ik heb hem zijn eerste interview afgenomen, ik heb hem journalistiek ontmaagd! Misschien, Jolande, sta je onder druk bij je baas, misschien gaan er ontslagen vallen en ben jij de eerste die eruit vliegt, ben je een kat in het nauw.
Persvrijheid zal weer een issue zijn. Als pers heb je recht om iedereen te interviewen die je wilt. En Ruben mag nog blij zijn dat Jolande hem niet al heeft verteld, als wildvreemde, dat zijn ouders en broertje zijn overleden. Oh almachtige Jolande, ik dank u op blote knieën dat u dit die jongen hebt bespaard. Het was uw goed recht geweest, maar u bent voorlopig barmhartig geweest, ik kus uw voeten. En dan is daar nog het gevalletje telefoonoverdracht. Er is een dokter in Libië die het lef heeft om een journalist te laten spreken met Ruben? Als er ‘n land in de wereld is waar de pers geen vrijheid heeft, dan kan ik mij goed voorstellen dat het Libie is. Maar deze meneer geeft zijn telefoon gewoon aan Ruben? Zou hij er vorstelijk voor betaald krijgen? Meer dan zijn eigen leven waard is?
En, persvrijheid heeft inderdaad zijn grenzen. Misschien dat Khadaffi het Jolande en die dokter maar moet uitleggen.
Laatst geupdate op ( maandag 16 juli 2012 )
 
Venray, 12 maart 2010 PDF Afdrukken E-mail
maandag 15 maart 2010
Hoi Paul,

Van harte gelukgewenst met je verkiezing tot lid van de gemeenteraad van Meerssen. Neen, hier zit geen ironie in want al ben ik zeer wantrouwend als het om politici gaat, ik ken je als een betrouwbaar man. En er zijn kennelijk meer mensen die vertrouwen in je hebben, erop rekenen dat je uit bent op het algemeen welzijn. Dat doen de raadsleden allemaal voor praktisch niks – de vergoeding in geld staat niet in verhouding tot de uren – en dat is op zich heel goed. Het weerhoudt mensen ervan om financiële redenen volksvertegenwoordiger te worden en te blijven. Dat ze zo’n slechte reputatie hebben als groep heeft in mijn ogen van doen met dat ze soms cliëntelisme bedrijven maar vooral met dat ze onbereikbaar zijn. In dit verrukkelijke dorp heb ik precies één reactie gekregen op een vraag die ik hen stelde. De rest zweeg. Het Amerikaanse systeem werkt soms beter. Volksvertegenwoordigers houden – verplicht – spreekuren gehouden waar burgers met hun vragen, wensen en klachten terecht kunnen.
Maar daar begint meteen het probleem. Communisten en fascisten hadden een ideaal dat jammerlijk totalitair was van aard maar dachten oprecht dat ze een menswaardig ideaal nastreefden. Idealen en idealisten zijn nu eenmaal gevaarlijk. Bedaarder partijen als die van de christen- en sociaaldemocratie - waarbinnen Groen Links en sommige liberaler stromingen zich bewegen – verschillen nauwelijks wezenlijk van elkaar. Ze zijn in verschillende mate tolerant op het stuk van levensbeschouwing maar bestrijden elkaar bij wijze van spreken te vuur en te zwaard – in de publiciteit althans – en zijn tegelijkertijd toch ook weer gedwongen elkaar de ruimte te laten in de Kamer(s). Ieder speelt daar een rol en is nauwelijks echt zoals Heldring – al vele jaren dikwijls een uiterst scherpzinnige commentator – in de NRC schreef: Rutte met zijn de eeuwige glimlach , en Bos, die een groot verlies om weet te buigen naar winst omdat het verlies niet zo groot werd als gevreesd, met zijn eeuwige grijns. En dan de echten: Agnes Kant die er jammerlijk niet in slaagde met haar authentieke boosheid te overtuigen, de kleiïge Balkenende, Femke Halsema en van der Vlies. Het is, zo concludeert Heldring, niet de leugen die regeert maar de echtheid is het ook niet.
En dat zien de dommekloten ook die, hoe bizar ook, de blonde Venlose god houden voor écht blond en hem hun vertrouwen geven. Ze zien het spel en horen niet meer de knikkers; de regels van het spel zijn hem in handen gegeven door de mensen die het hardst het spel spelen. We kunnen maar beter – anders dan Jeltje van Nieuwenhoven in Den Haag dat wil of Bos in dat andere Den Haag – de PVV laten meeregeren; dat kost wel weer een hoop narigheid en een Balkenende V maar het zal wel opruimen, net als na dat geklungel van de LPF. Misschien is er daarna dan weer de ruimte om ernstig te zijn bij verkiezingen en tijdens debatten op TV. We zullen per slot van rekening toch even de rotzooi van de crediet- en economische crisis moeten opruimen, slechts 35 miljard. Kunnen we alsjeblieft de zaak weer even serieus nemen en ernstig worden?
Ik bewonder je moed om in de Raad te gaan zitten en hoop van harte dat je erin zult slagen algemeen belang te laten prevaleren boven partijbelang. De samenwerking van de PvdA met GroenLinks en D66 in Meerssen is in dat kader al een heel belangrijke stap. Nu dat nog even in Den Haag helder krijgen!

Veel succes en genoegen wens ik je toe.

Hartelijke groeten,
Fred
Laatst geupdate op ( maandag 16 juli 2012 )
 
Vlekje PDF Afdrukken E-mail
zondag 09 augustus 2009
Door: Fred Renirie

Laat ik voorop stellen dat ik niet kan schrijven. Ik schrijf enkel omdat Paul me nodigde een stukje te schrijven omdat ik hem had laten weten dat ik verontrust ben over iets dat met de politiek heeft te maken.
Een blauwe maandag heb ik, toen ik ’s konings wapenrok moest dragen aan schermen gedaan, zelfs ook aan boksen. Met dat laatste was ik gauw klaar want ik vond het heel vervelend te moeten trainen om een vriendje zo op zijn gezicht en lever te slaan dat hij er niet lekker meer bij werd. Eerlijk, ik was niet bang zelf getroffen te worden. Dus bleef ik nog even schermen maar uiteindelijk bleek ook die vechtsport, hoe elegant ook, me tegen te staan.
Later heb ik even overwogen – wie niet van de generatie van de jaren vijftig en zestig? - iets te gaan doen in de politiek; we hadden toen allemaal onze idealen, nietwaar? Tot ik in de gaten kreeg dat politiek in ons land partijpolitiek is en dat menig politicus zijn of haar politiek gedrag laat afhangen van wat de partij wenst of de fractie eist. Als VVD’er Hans van Baalen een tour of duty vervult in Brussel, onderwerpt hij zich aan een partijwens waarvoor hij bij terugkeer zal worden beloond.
In dat Brussel zal van Baalen het spel van geven en nemen moeten spelen, zoals de bokser en de schermer, om iets te bereiken voor zijn partij. Hij zal slagen incasseren en uitdelen. Bokst hij voor zijn idealen of voor zijn partij of voor zijn verdere loopbaan? Die laatste vraag is natuurlijk een gemene want ze spreekt mijn wantrouwen uit. Maar, dat wantrouwen is niet alleen het mijne want je neemt het overal waar, in gesprekken met allerlei mensen. Ook met mensen die je niet meteen de reactie ziet vertonen van de vlucht naar de gemakkelijke ontkenners van alles die zelf niets om het lijf hebben. Wat denkt Wilders te winnen met de stemmenwinst die hem lijkt toe te vallen? Hij heeft een slimme strategie over het niets, wat niet gezegd kan worden van de keizerin die meent goed gekleed te gaan in het niets. Beiden kwaken, naakte kikkers in de sloot.
Ik heb de indruk dat politici met mij alleen maar van doen willen hebben als ze mijn stem behoeven, in verkiezingstijd. Jij, ik, wij doen er niet toe; ons rode vlekje op het stembiljet is de politicus genoeg.

Fred Renirie organiseert kamerconcerten voor enkele podia in Noord-Limburg. Hij is een groot kenner van kamermuziek en weet hoe moeilijk het is – ook voor uitstekend bezochte concerten – de nodige financiële middelen bij elkaar te krijgen. Met name politici blijken dan harde noten om te kraken.
Laatst geupdate op ( maandag 16 juli 2012 )
 
Bladblazers, haat zaaien en broederschap PDF Afdrukken E-mail
maandag 27 juli 2009
Door: Bart Swanenvleugel

Vorige week zag ik vanuit de trein op station Sittard een man stoeien met een bladblazer. Er stond een briesje waardoor alles wat hij bijeen probeerde te blazen omhoog dwarrelde en net op die plekken neerkwam waar hij het niet wilde hebben. Terwijl ik naar hem keek, liet ik niet echt tot me doordringen wat er gebeurde, ik registreerde het alleen. Maar toen ik Roermond naderde, inmiddels alweer een kwartier later, kwam de vraag bij me op waarom de goede man geen bezem gebruikte in plaats van het ronkende apparaat.
Precies zo ging het toen Paul me vroeg een stukje te schrijven, waarbij hij de instructie gaf geen haat te zaaien en nog wat zaken die ik vergeten ben. Ik las geen haat zaaien en dacht daar verder niet bij na. Of toch wel. Heel even borrelde de vraag op hoe ik dat überhaupt zou moeten doen, dat haat zaaien. Maar verder dacht ik er niet aan ondanks dat ik het zag. Tot ik een dag later uit het niets begon na te denken over haat zaaien en de betekenis die deze uitdrukking heeft in de huidige maatschappelijke context. En, ik bedacht me dat de week waarin Paul mijn stukje verwachtte de week van 14 juli was. De loop die mijn gedachten vervolgens namen met die twee woorden zal ik hier proberen te verwoorden, hoewel mijn oorspronkelijke idee was om hier het fenomeen bladblazer onder de loep te nemen evenals de eigenaren en gebruikers van deze dingen.
Haat zaaien is een uitdrukking die bij deze tijd hoort. Voor mij is ze onlosmakelijk verbonden met het debat over de vrijheid van meningsuiting. Kan het uiten van een mening hetzelfde zijn als het zaaien van haat? De geschiedenis laat zien dat dat inderdaad kan. In de middeleeuwen werd in de kerken zo tekeergegaan tegen Joden dat deze in de Europese steden veelal hun leven niet zeker waren. Bij de eerste de beste uitbraak van een ziekte werden zij ervan beschuldigd en voor vervolgd – tenzij er een vorst was die hen beschermde omdat ze zoveel belasting opleverden, maar dat terzijde. Ook de nazi’s en hutu’s hebben laten zien dat het mogelijk is om, met slim gebruik van massamedia stelselmatig uitlatingen te doen over bevolkingsgroepen waardoor vrijwel een heel volk hen gaat zien als onmensen, met alle gruwelijke gevolgen van dien.
Als we dit soort verschrikkingen - maar ook kleinere incidenten zoals pas geleden de aanvallen op Roemenen in Noord-Ierland - niet acceptabel vinden, worden we geconfronteerd met een facet van de vrijheid van meningsuiting dat het verdient om verder doordacht te worden: verantwoordelijkheid. Wie is verantwoordelijk als het uiten van een mening leidt tot haat en wellicht tot niet welgevallige incidenten? Als een boer graan zaait, wie is verantwoordelijk voor de oogst? De boer, hoor ik u denken. En als een kraai kersen uit een kersenboom eet en een kilometer verderop zijn uitwerpselen laat vallen waardoor daar een nieuwe kersenboom gezaaid wordt, wie is dan verantwoordelijk voor de oogst van die boom? De kraai, de eigenaar van de eerste boom of de eerste boom zelf? Als Youp van ’t Hek een grap maakt over Buckler en vervolgens wil niemand dat merk meer drinken, wie draagt daarvoor dan de verantwoordelijkheid? Youp? De niet-drinker? Buckler? Of allemaal? Als het om vrijheid van meningsuiting gaat is het helaas niet zo eenduidig als bij de zaaiende boer. Iemand heeft een mening en ventileert die, anderen verspreiden hem en weer anderen ontvangen hem. De zender kan slechts ten dele de consequenties overzien van wat hij zegt, tenzij hij ook het verspreidingskanaal in handen heeft en/of de ontvangers domineert.
Waar begint dan verantwoordelijkheid voor een mening? Heeft die beperking van het zicht op de consequenties gevolgen voor het uiten van meningen? Met andere woorden, beperkt verantwoordelijkheid de vrijheid? Dat is volgens mij in het huidige Nederland een vraag die je niet kan stellen. Want iedereen moet alles kunnen zeggen. Zeggen wat je denkt is vooral in politieke kringen een niet meer weg te denken mantra die gretig is opgepakt door iedereen die wat op zijn lever heeft. Vrijheid van meningsuiting is verworden tot het leidende dogma in het publieke debat.
En dat brengt me bij 14 juli. Het begin van de Franse revolutie is dit jaar 220 jaar geleden. En ondanks de gruwelen die volgden op die gebeurtenis is iedereen het erover eens dat die gebeurtenis, ook voor onze Nederlandse geschiedenis, essentieel was. Vrijheid was het eerste woord van het credo van de revolutie. Zoals hierboven betoogd denken we daar in Nederland inmiddels alles van te weten. Ook onze drang naar liberalisering van vitale publieke diensten laat dat zien. Maar die revolutionairen hadden goed nagedacht. Ze noemden in één adem gelijkheid en broederschap, waarmee een morele kant aan de term vrijheid werd toegevoegd. Waarom horen we die twee laatste termen nooit in de polder als het gaat over vrijheid van meningsuiting? Als je waarde toekent aan broederschap, wil je jezelf dan nog wel de vrijheid toe-eigenen om alles te zeggen? Vanuit de idee van broederschap is het in elk geval lastig om tot haat zaaien te komen lijkt me. Of je zou die broederschap exclusief voor een bepaalde bevolkingsgroep moeten reserveren. Hetgeen op zijn beurt weer botst met gelijkheid.
In de nationale discussie over vrijheid van meningsuiting lijkt vooral de tegenstelling maximale vrijheid – haat zaaien te worden uitgespeeld. Sta je aan de ene kant dan is iedereen die maximale vrijheid niet accepteert verdacht - ofwel van de linkse kerk of van een intolerante cultuur. Sta je aan de andere kant dan onderneem je juridische stappen om de ander voor haat zaaien te straffen. Een klassieke goed – slecht tegenstelling, die gemakkelijk uit te leggen is en geen nuancering verlangt. Betekent dat dan dat we in de discussie de moraliteit uit het oog zijn verloren? Of betekent dat dat we doelbewust de verantwoordelijkheid voor de gevolgen van onze mening uit de weg gaan, aan welke kant je je ook bevindt? Dat zijn vragen die ik niet durf te beantwoorden. En met een prominente plek voor gelijkheid en broederschap hoefde ik ze waarschijnlijk niet eens te stellen.

Bart Swanenvleugel woont in Meerssen en is voorzitter van de fractie PartijvandeArbeid - GroenLinks in de Raad van de gemeente Meerssen. Hij heeft een adviesbureau dat opereert onder de naam Play Time.
Laatst geupdate op ( maandag 27 juli 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>

Resultaten 1 - 5 van 9