Brieven
Meerssen, 18 maart 2008 PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 18 maart 2008
Beste René*,

Vanochtend ben ik via de A2 en de A73-zuid van Meerssen naar Venray gereden. Er moest iets met mijn auto. Al woon ik nu onder de rook van Maastricht, voor in elk geval garage en tandarts kom ik nog naar Venray. Op de leestafel van Garage Strijbosch tref ik de Venrayse editie aan van Dagblad De Limburger, een verademing – werkelijk – als je die van Maastricht gewend bent.

Vanaf pagina 1 van de regiokatern kijk je me aan. En op pagina 3 doe je dat nog eens dunnetjes over. Voor mij breaking news: je stopt als journalist. Ik weet niet goed of ik je er mee moet feliciteren. Het interview lezend rijzen bij mij steeds meer twijfels.

René, ik schrijf je deze (open**) brief als lotgenoot. Ook ik ben opgehouden met werken en het bevalt me meestal maar soms ook niet. Ik mis de mensen met hun verhalen én de mensen die ze wilden lezen. Ook omdat ik ze opgeschreven had. Dan wisten ze wat ze kregen. Net als bij jou. Jouw naam boven een artikel was de garantie voor een goed verhaal.

Waar ik je nog voor wil bedanken is dat je me ooit gevraagd hebt een wekelijkse column te schrijven in de Venrayse editie van – toen nog – het Dagblad voor Noord-Limburg. Voor het vertrouwen dat je had dat ik dat wel goed zou doen. Dat ik uiteindelijk maar enkele stuks heb geschreven was het gevolg van een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Plotseling was er een duivels dilemma dat de oplossing kreeg die aan een dergelijk dilemma kleeft.

René, ik wens je een prima toekomst toe. Helaas vind ik daarvan weinig terug in het artikel dat Peter Janssen van het gesprek met jou maakte. Mogelijk dat juist dat bij mij twijfels zaait over je lol in stoppen. En eigenlijk vind ik dat ook helemaal niets voor jou, niets over de toekomst zeggen. Jij bent iemand van visie, vooruit kijken, van uitdagingen, van nieuwe wegen. Wat ga je eigenlijk doen? Ik heb overigens het volste vertrouwen dat je over een antwoord op die vraag nauwelijks hoeft na te denken. Ik ben er wel nieuwsgierig naar.

Rest mij je aanstaande vrijdag een mooie dag toe te wensen.

Paul Jansen

*René Poels
**De brief vind je ook op www.paulsplaats.eu
Laatst geupdate op ( maandag 17 november 2008 )
 
Meerssen, 1 maart 2008 PDF Afdrukken E-mail
zondag 02 maart 2008
Beste Peter*

Het kan geen toeval zijn maar zo goed als een jaar geleden doemde jouw kop op uit de letterbrij van een pagina Cicero in de Volkskrant. Om precies te zijn op vrijdag 28 februari 2007. Dit jaar verschijnt mij op zaterdag 1 maart diezelfde markante kop vanaf de achterpagina van Volkskrant Magazine. Je figureert in een advertentie voor bier van Hertog Jan. En als ik me niet vergis is de opname gemaakt in Plein 14 van Paul H. aan het Henseniusplein in Venray. En ik zou niet gek opkijken als je me zou vertellen dat Hans van der Beele de fotograaf is. Maar dit terzijde.

Ik beloofde je een jaar geleden mijn op zaterdag 1 maart begonnen brief aan jou snel af te maken. Maar toen scheen in een hemelse windstilte opeens de zon en daar wilde ik nog even van genieten en dus raakte jij op het tweede plan. Dat is een heel jaar lang zo gebleven. Niet jouw schuld. Ik heb me vaak gerealiseerd dat ik nog een belofte in te lossen had. Maar er is ook zo veel gebeurd. Mijn lieve L. en ik zijn naar Meerssen verhuisd. Dichter bij Maastricht en dichter bij de heuvels dan Venray. We vonden het tijd voor een andere omgeving, een omgeving die we overigens beide wel goed kennen.

Zij komt uit Maastricht en ik heb er gewoond van mijn dertiende tot mijn zeventiende, dus net toen mijn kuiten dagelijks geschikter werden voor het bedwingen van vals plat en nog iets meer. De eerste drie jaren op een degelijke en zware zwarte Fongers à la Donner. Mét terugtraprem en mét standaard die in rustpositie onder de bagagedrager geklemd zat en die om in functie te komen achter de fiets langs draaide om vervolgens de fiets tijdens niet gebruik uiterst stabiel op zichzelf te laten staan. Het laatste jaar reed ik op een BSA met Sturmey Archer naafversnelling, double clutch geschakeld en met de driestanden-schakelaar gemonteerd op een door de fietsenmaker ondersteboven geplaatst stuur. Bijna een racer! Gekregen omdat ik geheel tegen de verwachting in van vijf naar zes gymnasium was overgegaan.

Ik begon mijn brief aan jou een jaar geleden naar aanleiding van jouw stuk in Cicero. Maar wat ik je precies wilde vertellen ben ik kwijt. Ook het eerste deel van deze brief in bedrijven verschaft me niet de opheldering die ik zoek. Ongetwijfeld speelde een rol in mijn beslissing dat jij schreef over Mysterieuze krachten in de sport. En dat ik dat in het eerste deel van deze brief genoemde boek over fietsen nog altijd in de kast heb staan. Jouw stukje rakelde bij mij herinneringen op en ik vond, denk ik, dat ik jou daar maar in moest laten delen. Maar waarom? Misschien omdat jij een echte renner bent geweest en in je hart mogelijk nog steeds bent en omdat ik je wel eens bij de C1000 ben tegengekomen en ik wel eens het genoegen van een gesprekje met jou heb mogen smaken. Al ben je dan niet zo’n heavy prater.

Ik begrijp trouwens uit de advertentie en na een bezoekje aan de site van Hertog Jan dat jij weliswaar Kluun leest maar zelf ook een 30-minutenboekje hebt geschreven. Is daar trouwens nog over nagedacht? Is één Prestige een 30-minutenequivalent of is het de bedoeling in dat tijdsbestek meteen een heel sixpack te consumeren? En dat u in die tekst, is dat opzettelijk? U werpt voor mijn gevoel een barrière op tussen product en consument - tenzij je echt alleen maar Roverrijders met hoed en sigaar wenst te bereiken - en is dat nou wel zo gelukkig als je het hebt over het product bier, de vriend van elke man? Of is een man zo bierbelust dat het niet eens tot hem doordringt of hij met u of je wordt aangesproken? Maar ook dit terzijde. Het tekstje op de site dat betrekking heeft op jou is absoluut fraai. Daar mag je trots op zijn.

Beste Peter, ik wilde je nog iets vragen. Ik heb je indertijd naar aanleiding van Van Santander naar Santander een brief geschreven en die ben ik kwijt. Ik koester niet de illusie dat die brief zo belangrijk voor je was dat je die bewaard hebt. Maar mocht dat toch zo zijn, wil jij mij dan een kopietje toesturen? Ik zal ondertussen nadenken over waarom ik het een jaar geleden nodig vond je te schrijven.

Hierbij laat ik het voor het moment. Ik merk wel of ik nog van je hoor. Je kunt deze brief en het eerste deel ervan ook lezen op www.paulsplaats.eu. Doe de groeten aan je lieve Y. en geniet van je kinderen en kleinkinderen.

Paul

*Peter Winnen
Laatst geupdate op ( dinsdag 22 juli 2008 )
 
Meerssen, 10 januari 2008 PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 08 januari 2008
Beste Thiem,

Dit is een tweede brief in korte tijd. Ik zal het daarom kort houden. Je bent parlementariër voor de Partij voor de Dieren. Die partij staat pal voor de rechten van het dier, welke dat ook mogen zijn. Wat mij betreft sluiten die in elk geval dierenleed uit. Hoe dat precies moet in deze wereld, op dit moment, weet ik niet. Maar mijn morele steun heb je. Vecht ervoor!

Andere invalshoek. Ik ga ervan uit dat je als parlementariër onze rechtsstaat een warm hart toedraagt. Sterker nog, dat je ons rechtssysteem respecteert – je hebt trouw aan de grondwet gezworen? – en van mening bent dat de burgers zich binnen de grenzen van dat rechtssysteem bewegen.

Ik ga er dus van uit dat je op heel korte termijn de dierenactivisten die menen zich niets te hoeven aantrekken van het rechtssysteem waaraan jij gezegd hebt trouw te zullen zijn even zult aanspreken op hun gedrag. Afstand nemen van hun acties lijkt me het minste dat je dan kunt c.q. moet doen.

Ik stel voor dat jij in dezen dezelfde koers vaart als ten aanzien van islamisten die zich ook niet wensen te conformeren aan de grenzen die ons rechtssysteem aan het menselijk doen en laten stelt.

Kan ik als mededemocraat op je rekenen?

Met vriendelijke groet,

Paul Jansen
Laatst geupdate op ( maandag 17 november 2008 )
 
Meerssen, 12 december 2007 PDF Afdrukken E-mail
woensdag 12 december 2007
Beste Thiem,

De belangen zijn groot. Het gaat om miljoenen dierenlevens. En om 18% van de CO2-uitstoot. Het mag daarom – zie bijgaande foto – een verlengde Hummer, een kanten topje, een zijden(?) outfit en een decente blik op je decolleté en stevige benen kosten. Los van de manier waarop ik naar jou en je onelegante struikelen uit die patserbak kijk, jouw motieven zijn edel. En ik ben een zure oude man die tot nu toe veel te veel vlees gegeten heeft. Die zelfs op een onbewaakt ogenblik uit zijn mond heeft laten vallen dat een echte bourgondiër met name van dode dieren houdt. Trek je van deze mens in mij dus niets aan, Marianne.

Maar nou de meer redelijke mens in mij. Ik waardeer dus je inzet voor het lijdende dier. En de bedoeling van die film, die lijkt me redelijk OK. Ik begrijp alleen de manier waarop je de aandacht trekt niet. Heeft Van de Linde je geadviseerd? Koffeman? Antoinette? Georgina? Katja? Tot voor kort waren dierenactivisten meer van de actie met tomaat en taart en minder van de gladde public relations – met een knipoog in dit geval, dat wel – en de bekende Nederlanders.

Sinds Van der G. en die kwesties met Pim is die omslag waarschijnlijk ook wel noodzakelijk gebleken. Daarbij ben je lid van het parlement en adel verplicht. Maar wat mij betreft is er wat veel uitleg nodig bij wat ik op bijgaande foto zie. En je weet, de eerste indruk is toch vaak de sterkste. Oh, dat hebben je adviseurs je nou net weer niet verteld? Jammer, want dat met die taart en tomaten pakte als eerste indruk verkeerd uit, maar nu dreigt hetzelfde met die ludieke entree op de rode loper van Tuschinski. Of hebben je adviseurs gezegd dat elke publiciteit beter is dan geen publiciteit? Da’s echt uit de oertijd van de public relations.

Oh ja, ik zal proberen minder vlees te eten.

Met vriendelijke groet,

Paul Jansen

Image

Afstijgen van een paard kan gemakkelijker zijn dan uit een Hummer stappen
Laatst geupdate op ( dinsdag 29 juli 2008 )
 
Meerssen, 17 november 2007 PDF Afdrukken E-mail
donderdag 22 november 2007
Onderstaande brief ging op zondag 17 november jl. naar de redactie van Volkskrant en werd geplaatst op donderdag 22 november. De redactie bracht enkele wijzigingen aan waardoor enkele nuances verloren gingen. Voor wie wil vergelijken: hieronder de oorspronkelijke tekst van de brief en een foto van het artikel als geplaatst in De Volkskrant onder de kop Machteloosheid.

Geachte redactie,

Het was eind tachtiger jaren, vorige eeuw. Het onderwijs, ook de school waar ik toen werkte, en heel wat ouders waren – tot mijn grote ongenoegen – al een heel tijdje bezig niet meer te sporen met actuele ontwikkelingen waarin een nieuw type kind opgroeide en een nieuwe samenleving zich aandiende. Ik was leraar Nederlands, bovenbouw HAVO/VWO, en al behoorlijk overspannen. We hadden een ontmoetingsavond klassementoren en ouderraad. Het ging onder andere over wat de ouders van de school verwachtten. Qua ondersteuning in de opvoeding. Dat was nogal wat. Ik zag mijn ziel al weer kruipen. Ik vond ook toen al dat op de eerste plaats ouders de opvoeders van hun kinderen zijn. Wij als docenten zouden van hun inspanningen mee de vruchten moeten kunnen plukken en aan het werk van de ouders iets moeten kunnen toevoegen. Verrijken, dus, in plaats van elementair en basaal pedagogisch werk doen. Ik zat die avond tussen twee – overigens erg aardige en betrokken – moeders in. Een daarvan vertrouwde mij tijdens een korte koffiepauze met lichte wanhoop in haar stem toe: ‘Meneer Jansen, u moest eens weten hoe moeilijk het is kinderen op te voeden’. Ik heb toen nog net kunnen uitbrengen: ‘Dan kunt u zich zeker ook een voorstelling maken van hoe het is om er dertig van in de klas te hebben.’ Even daarna ben ik naar huis gegaan. In 1990 heb ik met een stevige burn-out het onderwijs verlaten. Ik heb er een jaar of vijf over gedaan daar min of meer overheen te komen. Nu gaan de frequentie van mijn ademhaling en mijn hartslag nog altijd onverantwoord omhoog als ik artikelen als ‘Die vreselijke ouders’ of ‘Pim Fortuyn voor gevorderden’ lees. Met name vanwege die ziekmakende machteloosheid van docenten om docent te kunnen zijn. Met de primaire focus op de inhoud van hun vak en lekker in de weer met eigentijdse en aansprekende manieren om die over te brengen. In een veilige, ondernemende, inspirerende en op innovatie gerichte setting zonder angsthazen aan het roer. In plaats van kinderjuf, kantinebeheerder, politieagent, reisleider, groepsleider, jongerenwerker, bezigheidstherapeut etc. te zijn.

Paul Jansen, Meerssen

Image
Laatst geupdate op ( donderdag 05 juni 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 Volgende > Einde >>

Resultaten 11 - 15 van 20