Brieven
Meerssen, 7 november 2007 PDF Afdrukken E-mail
woensdag 07 november 2007
Beste Balk,

En, hoe gaat het in Rusland? Ik zie je vandaag in De Volkskrant trots achter je man van De Gasunie staan. En hoewel hij enige meters afstand houdt, je staat wel mooi naast Poetin. Goed gescoord, meneer. Het bijgaande artikel suggereert zelfs respect van Russische zijde voor De Gasunie wegens bijzondere expertise. En Poetin zal ongetwijfeld van jou onder de indruk zijn geweest omdat je hem onomwonden een stevige vent noemt met wie het lekker pittig debatteren is. Dat is goed voor zijn ijdelheid en dus voor jouw positie. Hebben jullie nog vergeleken wie van jullie twee het minste borsthaar heeft? Ik denk Poetin de metroman. Die won het immers ook van Bush en Sarkozy. Maar goed, dit terzijde. Vaker met gewichten trainen kan ook veel voor je doen.

Belangrijker: waarom horen we toch zo weinig over je, de laatste tijd? Te weinig goede poppenspelers in de buurt? Jack de Vries is weg en Maxime Verhagen heeft een eigen portefeuille. En Gerard van der Wulp is er klaarblijkelijk de man niet naar om je op pad te sturen om jezelf en je boodschap uit te venten. Of het moet zijn dat je dat nu minder met het gezicht naar het gewone volk – en daar reken ik wegens spraakverwarring over identiteit Maxima ook maar even toe – en meer met het gezicht naar bedrijfsleven en andere netwerken van – met het oog op je toekomst – groter belang doet. Ik ga daar komende weken eens op letten.

Oh ja, doe je de groeten aan Verdonk en Wilders? Als je die tenminste nog wel eens ziet. Je bent vaak het land uit en ik kan me ook voorstellen dat je ze even ontloopt nu zij zo nadrukkelijk aan de haal zijn met de boodschap die jij eerder van Pim pikte. Daar zul je beslist niet blij mee zijn want wat blijft er dan nog voor jou over? Brengt me overigens op het punt van Kay van Rita. Van de Linde van achteren; vind je ongetwijfeld in het telefoonboek. Als je het gewone volk nog niet helemaal vergeten bent of daar weer min of meer gevaarloos bij in beeld – of zelfs in het gevlei – wilt of moet komen dan zou je hem misschien eens om advies moeten vragen. Daar hoef je je echt niet voor te schamen, hoor.

Kay begeleidt tegenwoordig tal van bekende Nederlanders met het oog op persoonlijke positionering én het voorkomen van imagoschade. Als ik goed geïnformeerd ben in elk geval Linda de M. en ik denk mogelijk ook Katja S.. Die is veranderd! Niet dan? Althans in de beeldvorming. De filosofie is dat je de media beter zelf met informatie kunt voeren dan een zonnebril opzetten als je iets te verbergen hebt. If you can’t beat them, join them, weet je wel. Kijk maar naar hoe die voorlichters van Donner - ook ooit je poppenspeler en je lichtende voorbeeld – dat hebben aangepakt. Loopt niet zo goed af, trouwens.

Tenslotte. Fijn hè, Wouter zo dicht in de buurt. Daar kun je het aan overlaten toch nog eerst een extra jaartje zuur aan het volk te verkopen. En misschien wel twee, nu de prijzen van de grondstoffen zo ongelooflijk hard stijgen. Balk, het beste, joh! En kop op, dat is goed voor je imago. Je kan nog iets rechter dan op die foto in De Volkskrant. Minstens je ogen iets meer op de toekomst gericht.

Met vriendelijke groet,

Paul Jansen

Laatst geupdate op ( zaterdag 24 mei 2008 )
 
Venray, 20 maart 2007 PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 20 maart 2007
Beste Bos,

Het heeft even tijd gekost maar nu weet ik waarom dat tweeluik niet de Wouter Banden maar de Wouter Tapes heet. Gebruik van het woord tapes ligt niet zonder meer voor de hand. Tapes is sinds Nixon een sneaky en beladen woord. Anderzijds. Het ging om een kijkje in de keuken en kijkjes in de keuken staan toch ook voor voyeurisme. Dan is een sneaky woord weer wel op zijn plaats. Toch lijkt me dat dat niet de doorslag heeft gegeven. Ze mochten je immers filmen en je sprak zelf de tapes in. Volgens mij wilden de makers het woord banden vermijden. Waarom?

Mijn auto staat op banden en aan die banden moesten we klaarblijkelijk in verband met jouw optreden tijdens de campagne maar even niet denken. Die banden van mijn auto staan namelijk voor grip, voor houvast. En de tapes waar ik gisteravond naar heb zitten kijken lieten alles zien behalve grip en houvast. Ik weet niet hoe het met anderen is maar ik zag gisteravond vooral een Wouter Bos die als coureur een F1-bolide op een kletsnat en bochtig circuit als eerste over de finish wil brengen. Op droog-weerbanden.

En dat kan natuurlijk niet goed gaan. Er kwam nog wel even een zorgzame mevrouw voorbij die je ervoor waarschuwde; die je aanraadde een paraplu mee te nemen. “Het kan natuurlijk mooi weer blijven en dan heb je een paraplu bij je. Maar so what? Als het toch gaat regenen dan ben je blij met die paraplu.” Maar je wuifde haar weg. Wat moet immers een coureur in een F1-bolide met een paraplu? Het drong nog niet tot je door dat je op dat moment eigenlijk al een wandelaar was.

Wel voelde je al een beetje nattigheid. Maar helaas, de nat-weerbanden waren op. De andere partijen hadden alle zinnen en woorden al gekaapt. Je bedoelde de zinnen en woorden waarmee politici denken dat ze zich kunnen profileren. Ondertussen broedde je daarom op leuke, kleine dingen voor de mensen. Iedereen moest kunnen zien dat de Partij van de Arbeid een partij van bikkelen en van de straat is. Steeds bezig met leuke, kleine, concrete dingen te doen. Je wilde ook geen grote verhalen meer. Ondertussen vergetend dat leuke, kleine, concrete dingen voor de mensen alleen anders zijn dan die van andere politieke partijen als die herleidbaar zijn op een groot verhaal waar mensen zich in herkennen. Want waarom koopt de ene mens hagelslag bij Albert Heijn en de andere bij de Edah, Super de Boer, C1000 of de Plus? Omdat al die grutters een eigen groot en aansprekend verhaal hebben. De hagelslag is namelijk in principe overal hetzelfde.

Wouter, ik ben een diehard en probeer het maar weer eens. Jij wilt niet de tucht van de markt. Jij wilt niet de vrijblijvende burenhulp. Jij wilt een samenleving met een overheid die zo min mogelijk aan het toeval overlaat. Die mensen stimuleert en van ze vraagt goed voor zichzelf en hun naasten te zorgen, ze daarvoor faciliteert en ook nog garandeert dat er professionele hulp is als dat niet lukt. Die opkomt voor gerechtigheid en moraliteit. Die werkt aan verheffing en voor vernedering een stokje steekt. Jij bent voor mondigheid maar ook voor slagvaardig optreden door de samenleving, lees overheid, als het daarmee maar niet wil vlotten of als er onbesuisd mee wordt omgegaan.

Bos, even heel kort door de bocht: hoe groter het verhaal, hoe groter de bek die het mag vertellen. Kleine, leuke dingen; die dagen bepaald niet uit tot stemgebruik dat gehoord wordt. Ten slotte. Probeer wat minder cynisch te zijn. Het is weliswaar onrechtvaardig verdeeld in de wereld maar jij bent toch degene die gekozen heeft daar via de politiek iets aan te doen?

Paul Jansen
Laatst geupdate op ( maandag 10 november 2008 )
 
Venray, 3 maart 2007 PDF Afdrukken E-mail
zondag 04 maart 2007
Beste Peter*,

Aanleiding voor het schrijven van deze brief is dat vrijdag jl. opeens jouw kop opdoemt uit de letterbrij van een pagina Cicero in de Volkskrant. Heeft hij een nieuw boek? Vraag ik mij af. Maar nee. Je schrijft op verzoek van de redactie in de nieuwe rubriek OpNieuws naar aanleiding van de Omloop het Volk vandaag je herinneringen aan een boek op. Je keuze is gevallen op het klassieke sportboek Mysterieuze Krachten in de Sport van Joris van den Bergh (en Karel Lotsy).

Zelf ben ik de trotse bezitter van de eerste druk van Sport op Twee Wielen van de hand van Martin W. Duyzings en ingeleid door Willem van Wijnendaele en Jhr. G. Bosch van Drakestein. Het stamt uit 1950 als ik de biografie van Duyzings op www.wielersportboeken.be mag geloven. Uit het boek stijgt een huiveringwekkende geur op. Die heeft nog het meest van wat je ruikt als je de deur naar een al lang niet meer belopen zolder in een oude huis betreedt. Het lekt er bij hevige regenval en het tocht er licht. Weinigen weten het maar ooit heeft er zich bij kaarslicht een jongeman verhangen. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.

Wel even iets over die Duyzings. Hij is een medeLimburger, begon als sportjournalist en werd uiteindelijk hoofdredacteur van Elzeviers Magazine en het Zuid-Afrikaanse weekblad To The Point. Hij publiceerde onder andere ook het boek De Topsport Kraakt in Vele Voegen (1982) waarin hij de toenemende commercialisering van de (wieler)sport hekelt. Waarschijnlijk een man naar je hart. Maar hopeloos uit de tijd, nu. Gestreden tegen windmolens maar mogelijk nog alive & kicking. In zijn biografie op de genoemde Belgische site staat namelijk alleen nog zijn geboortejaar. Dat is 1916.

Mijn exemplaar van Sport op Twee Wielen stamt uit wat nog rest van de – overigens niet zo grote – collectie sportboeken van mijn vader. In het boek ligt een vergeeld knipsel uit de Volkskrant van 19 oktober 1957. De kop boven het artikel: Ferdi Kübler besluit fonkelende loopbaan van 20 jaar. Schrijver is Evert van Mokum. Hij beeldhouwt nog ambachtelijk de streng klassieke, naar poëzie neigende en uit stevige, monumentale volzinnen barstensvol moraal opgetrokken wielertaal. In hetzelfde boek een knipsel met de titel Baas boven baas, een zaterdagse column van Godfried Bomans, niet gedateerd maar wel gerelateerd aan het onderwerp van Sport op Twee Wielen. Godfried Bomans zet op zijn manier kanttekeningen bij de wielersport en ook daarin zul je je herkennen. In die column figureert onder andere Jacques Anquetil. Een van de eerste groten van de generatie na Kübler. Bomans’ brouwsel zal ook van ergens in de jaren vijftig zijn.

Met Anquetil komen we op het punt dat via de dagelijkse finishreportages van de Tour de France de wielersport in mijn leven kwam. Ik zal een jaar of negen, tien zijn geweest en was gedurende drie weken middagen lang gekluisterd aan de luidspreker van onze ruisende radio. Wachtend op het moment dat vanuit die ruis de stem van Jan Cottaar opdoemde. Ik had pen en papier bij de hand om ’s avonds mijn vader bij zijn thuiskomst van kantoor de uitslag te kunnen mededelen. Een taak waarvan ik mij als een gedreven journalist kweet. Ik voelde mij dan bovendien heel erg nodig. Dat is belangrijk op die leeftijd.

Peter, ik moet even weg van achter de computer. De zon schijnt en ik wil even naar buiten. Ik pak deze brief snel weer op. Alvast ook groeten aan je lieve Y.

Paul

*Peter Winnen
Laatst geupdate op ( maandag 04 augustus 2008 )
 
Venray, 1 maart 2007 PDF Afdrukken E-mail
donderdag 01 maart 2007
Beste Balk,

Even een kort briefje. Vandaag de regeringsverklaring en het begin van het debat daarover. Ik vrees dat je “warme bad onder de mensen”, gisterenavond, als voorbereiding wat schamel is geweest. Misschien had je toch beter de statuten van de VOC nog eens kunnen nalezen. Wat mij betreft leggen de jongens en de meiden van de oppositie je het vuur na aan de schenen. Dat scherpt de geest. Ook al is het slechts opportunisme dat hen in elkaars armen drijft. Ze lopen, kort door de bocht, met name te hoop tegen jouw Nieuwe Wijheid, als concept zo treffend neergelegd in het veelzeggende Samen leven, samen werken.

Persoonlijk vind ik jouw Nieuwe Wijheid - ik weet het, het zijn mijn woorden – ook wat klef maar je moet het als burger nu eenmaal doen met wat zich na verkiezingen als onontkoombaar aandient. En dat is nu, anno 2007, dus ook die Nieuwe Wijheid. Wat mij daarin aanspreekt, is dat die de potentie heeft van wat vroeger Groot Verhaal heette. Zoiets als het bindende eitje in de bal gehakt. Ik weet het, de samenleving als gehaktbal, het klinkt niet sexy; maar toch. Wellicht dat het gewone volk er wat mee kan, met dat beeld. En de oppositie, natuurlijk. De laatste decennia hebben opeenvolgende kabinetten van uiteenlopende signatuur bewust of onbewust het stevige vlees van de samenleving in de gehaktmolen laten verkruimelen. Die verkruimeling was op een gegeven moment zelfs zo groot dat Pim hele volksstammen kon doen geloven dat “luisteren naar de mensen” en “ik zeg wat ik denk” elke burger het recht geven een persoonlijk wensenlijstje bij de regering in te dienen. En dat die die wensen dan per omgaand zou moeten honoreren. Fok de ander!

Beste Balk, dan lijkt me werken aan die Nieuwe Wijheid een goed begin van ontkruimeling van de samenleving. En dat de overheid die kar dan in eerste instantie wil trekken, daar is volgens mij niets mis mee. Naastenliefde en marktwerking hebben de boel in elk geval niet bij elkaar gehouden. En solidariteit, die moet je organiseren, zeg ik altijd. Overigens. Wat mij betreft is er met individualisering beslist niet alles mis. Voor mij staat die nog altijd ook voor emancipatie van de persoonlijkheid, het maken van eigen keuzes en het nemen van verantwoordelijkheid daarvoor, erkenning van de legitimiteit van verschillen tussen mensen, integriteit van de persoon, maatwerk in onderwijs en zorg. En zo. Maar die vaart alleen wel bij structuren die dat voor iedereen mogelijk maken. Dus niet bij toeval en niet voor enkelen. Vraag maar aan Wouter hoe dat werkt.

Hoewel je weet dat ik zo mijn twijfels heb over je mogelijkheden de boel bij elkaar te houden – je track record in dezen en je wortelen in naastenliefde dwingen bij mij niet bepaald vertrouwen af –, hoop ik dat je samen met Bos en Rou vier gelukkige jaren tegemoet gaat.

En Wilders mag je van mij best gewoon een schop onder zijn kont geven. Als je ook maar met hem blijft praten.

Met vriendelijke groet,

Paul Jansen

Laatst geupdate op ( maandag 11 augustus 2008 )
 
Venray, 22 februari 2007 PDF Afdrukken E-mail
donderdag 22 februari 2007
Beste Balk,

Vandaag sta je met Hare Majesteit & de leden van je IVde op de trappen van Paleis Noordeinde. Ik heb je als premier van Nederland nooit echt serieus kunnen nemen. Ik zeg het maar even dan kan er geen misverstand bestaan over hoe dit briefje te lezen.

Ik ben erg benieuwd naar hoe je de komende periode de kikkers in de kruiwagen gaat houden. Want jij bent in mijn ogen de premier die weliswaar al vier keer formeel gestopt is met formeren maar daar tot nu toe ook al drie keer na installatie van je kabinet informeel mee is door moeten gaan. Per saldo heb je nog niet één kabinet ongehavend over de finish weten te brengen. Laten we dat vooral niet vergeten nu zelfs in de Volkskrant signalen opduiken dat je een onderschat politicus bent. Effe dimmen, denk ik dan. Heb je wel ooit een écht kabinet gehad? En eerlijk zeggen: heb je zélf dat gevoel wel eens gehad? Ik kan het me niet voorstellen. Je bent volgens mij al vier jaar lang elke avond naar bed gegaan met de prangende vraag of je de volgende dag weer als premier met een kabinet zou wakker worden.

Tot nu toe zijn er pakweg vier factoren geweest die je het politieke leven hebben gered. Allereerst was er altijd wel een reddende engel in je buurt. We noemen mensen als Verhagen, Donner en Zalm. Dan dat er altijd wel regeergeil volk was. Denk aan LPF en D66 die je op cruciale momenten aan een meerderheid wilden helpen. Verder nog de loyaliteit van partners als VVD en nu dan de PvdA die overigens nadrukkelijk ook een eigen agenda en dus ook belang bij die loyaliteit hadden en hebben. En last but not least de flexibele positie van het CDA in het centrum van de macht. De danseres die moeiteloos overstapt van wals naar bossanova naar pretka jenka.

Ik wil je vragen de komende regeerperiode het vertrouwen dat je nu van de PvdA-kiezers krijgt niet te beschamen. Realiseer je dat het zo’n beetje de laatste partij is die je kunt afwerken en op haar loyaliteit kunt testen. Ik zou zeggen: houd op met testen. Dat heb je genoeg gedaan. Stel deze partij niet op de proef. Laat haar bij voorbaat in haar waarde, al was het maar omdat ze het in zich heeft jou écht populair te maken. De VVD kon dat niet, de LPF niet, D66 niet en denk niet dat het binnen afzienbare tijd SP of PvdV zijn die je het echte politieke geluk kunnen brengen. Of de CU. Je mag van mij aannemen dat ik het jammer vind dat de PvdA dit kooltje voor jou uit het vuur moet halen. Ik had jou graag zelf zien zweten. Ik heb namelijk de PvdA te lief om te zien hoe die nu de kans loopt in jouw kielzog ten onder te gaan. Laat dat niet gebeuren.

Brengt me op een vijfde factor die mogelijk een rol speelt in jouw politieke leven. Je bent een politiek zondagskind. Uiteindelijk doen namelijk altijd anderen voor jou het werk. Zelf kijk je het liefst toe bij ruzie op het schoolplein. Je organiseert die weliswaar niet bewust, je stookt het vuurtje niet op maar je laat het wel lekker uit de hand lopen en doet er ook niets aan om het te stoppen. Omdat je dat niet kunt. Je lijkt dan wel op Harry Potter maar toveren kun je niet. Ik vestig mijn hoop op dat je voldoende mannenbroeder bent om te weten dat je het geluk niet moet tarten. Koester het. Wees lief voor Wouter.

En breng Hare Majesteit mijn hartelijkste groeten over, s’il vous plaît. Ook namens mijn lieve L.
Met vriendelijke groet,

Paul Jansen

P.S.: Laat tevoren even goed door Van der Wulp en zijn mensen controleren of de roedes van de rode loper allemaal goed vast liggen.
Laatst geupdate op ( maandag 17 november 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 Volgende > Einde >>

Resultaten 16 - 20 van 20