Columns
Meedoen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 03 mei 2012
Mijn krant vertelt mij vanochtend dat de verkoop van motoren op een historisch dieptepunt is. Okee, denk ik dan, het is een aanslag op mijn gemoed, het maakt mijn dag iets minder mooi maar wat kan het schelen. Ik leef. Ik zie een beker koffie voor het grijpen en ik kijk uit over een prachtig groene wei vol paardenbloemen met zwartbonte koeien, net zon wei met Belgisch blauwe dikbillen en dan ng zon wei met twee paarden en een pony en daarachter een bosrand met majestueuze bomen en witte sokken van bosanemoontjes.
Als je goed zoekt in een krant dan vind je altijd nog wel meer historische zaken. Eigenlijk bijna alleen maar, zelfs. De dingen gebeuren en ze zijn geschiedenis en daarmee historie. En dan is qua schrijven de stap naar historisch nog maar heel klein. Semantisch ligt het iets gevoeliger. Historisch gebruiken we eigenlijk alleen als we vinden dat het ding een landmark in de tijd is. De politieke moord op Pim Fortuyn, om maar eens een aansprekend voorbeeld te noemen. Menen sommigen en zij vinden het zelfs een historische fout dat die niet meer aandacht krijgt in onze schoolboeken.
Meer recent kreeg in de media het wandelgangenakkoord van de Kunduzcoalitie het predicaat historisch. Praktisch op het moment dat het zich voor onze ogen voltrok. Het had eigenlijk nog niet eens de kans gekregen geschiedenis te worden of de grootste zieners onder ons wisten al met grote zekerheid te melden dat het historisch was. Er zweefden namelijk woorden door de lucht als dienen van het landsbelang, nemen van verantwoordelijkheid, beperken van gezichtsverlies, eigen belangen opzijzetten, het herstellen van vertrouwen, je woord gestand doen, geloofwaardig blijven en zo. En als zoveel grote woorden samenkomen rond n ding, dan moet dat wel historisch zijn.
Wat ik zelf wel bijzonder vond aan dat Kunduzakkoord was de Olympische dimensie ervan. Vooral het meedoen was belangrijk. Gaf niet wie, gaf niet hoe, gaf niet waarom en gaf niet met welk doel. Nou ja, dat wie, dat speelde dan nog wel, maar al dat andere? Langzaam maar zeker druppelt het kritiek op het akkoord en de hoog opgespeelde euforie verschrompelt langzaam tot tevredenheid in kleinere kring. En goed dan, ook bijzonder vond ik dat er momentum was en dat er politici waren die dat tot het hunne wisten te maken. En vooral belangrijk was dat daar voor het eerst in jaren Wilders niet bij was.
Laatst geupdate op ( donderdag 03 mei 2012 )
 
Denken PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 27 april 2012
Ik ben de laatste weken nogal eens bij mijn oudste zoon en zijn vrouw en kind. Ze hebben een huis gekocht en om de kosten binnen de perken te houden wijd ik mij aan enig schilderwerk. Langzaam passeert het hout in hun huis de revue. Omdat het kan. Ik ben een babyboomer. Mijn ouders hadden het erg druk met zichzelf. Terecht, want het kostte hen de nodige kruim te herstellen van de wond die de Tweede Wereldoorlog in hun jeugd en welbevinden had geslagen.
De babyboomers kregen een veilig land van hun ouders. Verder is de doorsnee babyboomer met zo goed als niets begonnen en heeft hij bijna alles zelf gedaan. En passant legde hij voor jan en alleman de weg naar emancipatie en mondigheid open. En, for the record, inmiddels heeft onderzoek uitgewezen dat mijn jaargang 1947 netto nul heeft geprofiteerd van overheidsgelden. Ik kijk soms met enig meewaren naar de dertigers en veertigers die tegen ons te hoop lopen. Als er n club is die daar geen reden voor heeft dan is zij het wel. Verwende kinderen. Maar het is ze vergeven. Ze kunnen waarschijnlijk ook niet anders. Verwend door mij en mijn generatie. Luxe is standaard. Kort door de bocht, h, grofweg allemaal.
Terwijl ik in mijn vrije tijd geheel gratis en voor niks voor een generatie na mij een heleboel hout sta te schilderen, heb ik ruim de tijd om te denken. Ik kan daar erg van genieten en ik realiseer me dat juist het langdurig en geconcentreerd verrichten van handwerk dat zalig soort van denken mogelijk maakt. Denken dat zich van je los zingt en weer bij je terugkomt. Denken dat is ingebed in gedachteloosheid, zonder duidelijk begin en van een onvoltooidheid die het leven steeds weer voor even oneindig maakt.
Het ontwikkelt zich vrijblijvend en het leidt via nooit gelopen en onnaspeurbare en snel weer vergeten wegen tot ideen die ook net zo gemakkelijk weer in rook opgaan. Vraag me daarom niet wat nu mijn punt is. Ik liet me met de geur van terpentine in mijn neus een beetje door mijn gedachten meeslepen.
 
Hel PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 20 april 2012
Vandaag waren we in Leerdam. In de glasblazerij aan de Zuidwal. Als je daar drie uur moet wachten op een taxatie dan is dat de hel. Ook bijna letterlijk want er brandt een pittig vuurtje. Weliswaar met het oog op het blazen van glas, maar toch. Het is een associatie waar je met de geur van open haard in de neus niet aan ontkomt gedurende drie uur relatieve ledigheid. Relatief, want op Twitter konden we - licht gniffelend - de helletocht van de Limburgse PVV volgen. De hel, je gunt hem sommigen, maar je wilt er zelf niet dood gevonden worden.
Aan het einde van de middag raakten we op de terugweg naar huis vlak voor Vught in de file. En Vught trekt want ik ken het als een groen en genoeglijk hockey- en cricketdorp. En vooral ook als het dorp van mijn jeugd. Er zijn plaatsen in Nederland die de stedenbouwkundige rampspoed van de zeventiger en tachtiger jaren slechter hebben doorstaan. Doch, ook in Vught is de plaatselijke politiek erin geslaagd met een lelijk winkelcentrum een rafelige snee in het schone gelaat van de historische dorpskern te kerven. Net niet de hel, maar dan toch wel minstens vagevuur.
We moesten iets eten in Vught. En omdat we 's middags bij Bakker Bart in Leerdam slechts een bescheiden Vitaalbroodje Bart en een Geitenbroodje Bart hadden genoten, mocht het nu iets rianter wezen. En dan kiest mijn reisgenote bij gebrek aan beter al snel voor de Griek. In Vught heet die Delphi en die naam klopt daar gewoon. Delphi was dankzij zijn orakel best wel een stadje met een status. Dusssss .... Overigens vind ik bij de Griek na het voedsel de volcontinue vrolijkheid van de landeigen muziek met afstand de grootste bezoeking, lees hel. Alle nummers klinken als Zorba en waar ze over gaan, je weet het gewoon niet. Maar, ik vermoed dat de teksten stuk voor stuk varianten zijn op Brandend Zand maar dan op de Peloponnesos of op Kreta.
Verder viel het vandaag best mee. Toch raad Ik jullie allemaal aan zonder zonde te sterven. Je moet de hel echt niet willen.
Laatst geupdate op ( zaterdag 28 april 2012 )
 
Luid PDF Afdrukken E-mail
woensdag 18 april 2012
Lachen, koud, punaises, het zijn zo maar wat woorden die me nu te binnen schieten. Lachen komt van PVVeducatiedeskundige De Mos bij Pauw & Witteman, gisterenavond. Koud, dat is het gewoon, ondanks april en punaises is blijven hangen na het lezen van De Limburger van vandaag. Daarin een artikel over spijkers, punaises en andere scherpe items - ja, dat stond er, items die onverlaten op de Eyserbosweg hadden gestrooid, zondag, toen daar de AmstelGoldRace voorbij moest komen.
In dat artikel ook nog woorden als sabotage, bezems, routeborden, traceren en aangifte. Nou heb je aan woorden eigenlijk niets. Het wordt pas wat met woorden als je er een verband tussen aanbrengt. Dat maakt het verschil. Kijk maar. Ze staken de bezems ondersteboven in het zand, bevestigden de routeborden aan de stelen, riepen - elkaar luid lachend op de schouder slaand - sabotage en stapten op hun fietsen. Aangifte zou zinloos zijn, ze waren toch niet meer te traceren.
Luid lachend dus, Was lachen ooit gewoon leuk, iets voor feestjes, - gieren -, vrienden onder elkaar bulderen - , frisse jonge meiden in de metro giechelen -, inmiddels is het een tool van politici en hun spindokters. Moeilijke vraag Mark? Gewoon - liefst jongensachtig want associatie onschuld - lachen, grinniken of iets met pretoogjes doen en het probleem is nog maar half zo groot. Iets onhaalbaars voorstellen De Mos? Gewoon aanschuiven bij Pauw & Witteman, de mindset finetunen op de ambiance van de ontspannen borreltafel op zaterdagmiddag in Caf Chez Greet liefst ellebogen op tafel want associatie lekker onder elkaar - en je rare verhaal verpakken in vooral lachen.
Lachen zal, vrees ik, in Nederland niet snel meer zijn wat het ooit is geweest. Nadat we in 2002 onze onschuld verloren zijn - je weet wel, toen Pim en daarna ook nog Theo en zo - is nu ons lachen aan de beurt. Wie lacht heeft tegenwoordig te vaak iets te verbergen, te verdraaien, weg te traceren of te verkopen. Wie lacht is verdacht. Met dank aan onze politici.
Laatst geupdate op ( woensdag 18 april 2012 )
 
Afscheid PDF Afdrukken E-mail
maandag 16 april 2012
Er is in mijn tuin veel kapotgevroren, deze winter. Dat is jammer. Ik houd er niet van dat dingen stuk gaan of zelfs maar beschadigd raken. Zo had ik gisteren nieuwe schoenen aan. En nadat ik de afwasmachine had leeggeruimd ja, ik doe dat en weer vol ja, dat doe ik ook zag ik dat er een donkere vlek zat op de neus van mijn linker schoen. Water hoopte ik. En het liefst schoon water. Liever geen vet. Alsjeblieft geen vet uit de schaal waarin de aardappelpartjes waren klaargemaakt.
Ik zag die vlek en moest onmiddellijk denken aan die keer in Cessenon-sur-Orb. We reden onder een stralende zon de knerpende parkeerplaats van ons gehuurde zomerhuisje op. Ik stapte uit en liep de betonnen trap naar de voordeur op. De neus van mijn praktisch nieuwe, strak zwartleren linker VanBommelschoen sloeg tegen de rand van een van de ruwe treden. Met een smerige snee in het voor de rest gave leer als gevolg.
Wat ik daar toen van geleerd heb is dat men nieuwe schoenen van Van Bommel het best niet aantrekt als men arriveert bij een gehuurd vakantiehuisje met een ruwe betonnen trap. Maar wij zijn eigenwijs en trekken nieuwe schoenen tegen beter weten aan. Om onze voeten te beschermen, om mee te pronken en om ze langzaam te zien vergroeien met ons eigen aftakelende lijf. Want dat doen wij, aftakelen. Wij kunnen zelf in de kast blijven staan zoveel wij willen, onszelf beschermen zoveel wij willen, wij takelen onontkoombaar af. Het leven gebruikt ons en woont ons sluipend uit.
Is dit een positief en vrolijk verhaal? Ja, dat is het. Want wie zouden wij zijn als wij niet voortdurend ingingen tegen onze diep gewortelde neiging het nieuwe en het schone te beschermen? Met louter gelukkige mensen, wat moet je ermee? Zouden die nog uitkijken naar morgen? Zouden die nog verlangen? Wij kunnen helemaal niet leven met louter geluk. Waar zouden we over moeten schrijven, filmen, dansen en theater maken? Zelfs als het verhaal in de film goed afloopt, heeft het eerst fout moeten gaan. Na schoenen die versleten zijn, zijn er weer nieuwe schoenen. Van hechten n loslaten, daar worden we gelukkig van.
Laatst geupdate op ( maandag 16 april 2012 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 11 - 15 van 199