|
zondag 18 september 2011 |
Van de week was ik in St. Raphaël. Het was ongewild maar wel noodzakelijk en uiteindelijk ook aangenaam. Ik moest er een troostauto ophalen. Mijn eigen voertuig had een wezenlijk deel van zijn geest gegeven. En naar het zich liet aanzien nogal definitief. Voor de technici van de ANWB reden mij een vervanger toe te wijzen. Die stond gereed in een parkeergarage bij het station van de Franse Spoorwegen aan het Place de la Gare. Zesendertig jaren trouw lidmaatschap betaalden zich uit.
Omdat ik er toch was en omdat het kantoor van de verhuurder wegens lunchtijd nog tot twee uur gesloten was, lag het voor de hand even naar de boulevard te wandelen. Die ligt in St. Raphaël namelijk op een steenworp van het station. Daarbij kwam dat mijn zoon B. en ik onder de hand ook wel trek in een hapje hadden. En overal ter wereld zijn boulevards aan zee behalve als slenterstrip ook ingericht voor de voedselvoorziening. In de perceptie van de mens gaan de zee zien en niet eten en drinken heel slecht samen.
Ooit stond ik met mijn lieve L. in het plaatsje Cervantes aan de Australische westkust op een onmetelijk weids en ongerept wit strand. Het voelde als een adembenemende en nooit meer te evenaren sensatie maar aan ons knaagde desondanks het gemis van een strandtentje waar we een glaasje konden drinken. Uitkijken over een zee of oceaan is, hoewel cliché, verreweg het plezierigst met een lekker mens in de ene en een koel glas rosé in de andere hand. Wij moesten het daar doen met een flesje water, gekocht in een onooglijke lokale winkel van sinkel, weliswaar gekoeld maar zo ontzettend van plastic.
Op de boulevard van St. Raphaël raakten zoon en ik verzeild op het terras van een brasserie rechts van de Taverne de la bière waar we de keuze hadden uit een leuke selectie salades. We gingen beiden voor een Salade du boucher. Of was het de boucher? Het verschil is geloof ik dat de ene door de slager en de andere van de slager is gemaakt. Hoe het ook zij. Het was een geweldige salade. En ik kan je dus aanraden die daar eens te gaan eten. Kijk, mijn auto geeft de geest en ik loop tegen een lekkere salade aan. En jij dus mogelijk ook nog eens.
|
|
Laatst geupdate op ( maandag 19 september 2011 )
|
|
|
maandag 01 augustus 2011 |
Het blijft een heikel punt, asielzoekers. Zo is de ene gemeente druk met ze als gewaardeerde burgers binnenboord te houden en een andere helemaal van de wap omdat ze er komen wonen. Ik begrijp wel hoe dat komt, maar ik blijf desondanks van mening dat we in staat moeten zijn om in ons veilige land onderdak te bieden aan mensen die hun onveilige land ontvluchtten.
Ik behoor tot een generatie die het grote geluk heeft gehad tot nu toe niet met onderdrukking en geweld geconfronteerd te zijn. Ik heb niet hoeven vluchten. Wat ik van televisie en uit boeken wel heb meegekregen: het is het laatste dat je doet, huis en haard verlaten. Dan is er heel wat aan de hand. Ik probeer me voor te stellen hoe het voelt om uit je vertrouwde omgeving weg te zijn. Op weg naar een land dat je niet kent, naar mensen die je niet kent, met gewoontes die je niet kent. En alle risico’s die kleven aan het binnengaan van het territorium van een ander voor lief nemend. Maar, de angst die je drijft om te vluchten is sterker dan je angst voor het onbekende.
Ik ben blij dat ik behoor tot een generatie die geprobeerd heeft de Nederlandse traditie als asielland voort te zetten. En ik zou graag zien dat mijn medeburgers dat ook willen. Het lijkt me overigens wel heel normaal dat je je afvraagt wie je nieuwe buren zullen worden. De komst van vreemden leidt tot een mix van onzekerheid en nieuwsgierigheid. Je kunt aangenaam verrast worden maar het kan ook tegenvallen. Het is all in the game, als je in een gemeenschap woont. En je hoopt altijd dat de nieuwe mensen goed passen bij jou en goed op hun plek zijn in jouw buurt.
Zijn die nieuwen er al? Hoe zien ze er uit? Waar komen ze vandaan? Hoe praten ze? Hebben ze kinderen? En hoeveel en hoe oud? Je nieuwsgierigheid wint het van je schroom. Gesprekken komen op gang en het wennen aan elkaar kan beginnen. In de maanden en de jaren die volgen, gebeuren de dingen die altijd in een buurt gebeuren. Soms gaat het goed, soms wat minder. Je leeft per slot van rekening samen met anderen.
Ik schrik als mensen zich bij voorbaat verzetten tegen de komst van asielzoekers. Bij voorbaat twijfelen aan de mogelijkheid dat deze zich net als andere burgers kunnen voegen in de gewoontes van de buurt. Niet kunnen afwachten hoe zaken zich ontwikkelen. Voor mij zijn asielzoekers niet bijzonder. Dat wil zeggen: ze hebben niet meer maar evenmin minder rechten dan de andere inwoners van Meerssen. Ik gun het Somalische gezin dat naar Meerssen komt dat het zich hier een plaats weet te verwerven en geluk vindt. En ik vind het spijtig dat ze daar meer moeite voor zullen moeten doen dan een niet-asielzoeker.
Wat ik hoop is dat ze uiteindelijk dezelfde kans krijgen die ik kreeg toen ik vier jaar geleden in Meerssen kwam wonen.
|
|
Laatst geupdate op ( dinsdag 02 augustus 2011 )
|
|
|
vrijdag 22 juli 2011 |
Terwijl ik in de krant lees, moet ik denken aan een schilderij. Ik zag het voor het eerst bij vrienden, ergens in de eerste helft van de jaren zeventig en voor het laatst ergens in de late tachtiger jaren van de vorige eeuw. Het was een nogal fotografisch precies geschilderde weergave van een blaadje lijntjespapier. Voor in een ringband. Formaat A5 plus of zoiets. En dan niet zo maar een blaadje. Het was een uitgescheurd blaadje; met aan één zijde gerafelde perforaties, dus.
Het plaatje paste in die tijd én in het beeld dat ik van pop-art had. Ik vond het echter wel pop-art plus. Omdat het plaatje weliswaar een alledaags ding opvallend weergaf maar er ook nog een dimensie aan toevoegde. Die van een niets ontziend gebaar dat in één vloeiende beweging van een gaaf stuk papier een gekwetst velletje had gemaakt. En terwijl ik dit schrijf, weet ik eigenlijk niet eens meer of die rafelrand er wel was. Misschien heb ik die wel verzonnen.
In het velletje zaten namelijk geen vouwen. Vouwen die achtergebleven hadden moeten zijn als een hand het velletje had vastgepakt en met een stevige ruk de rand met perforaties had los getrokken uit de ijzeren ringen van de band van de multomap. Maar, hoe werkelijk moet een afbeelding zijn? Levert het plaatje van een volkomen glad en ongerept blaadje met een rafelrand van perforaties voor de kijker niet veel meer spanning op? Hoe kan dit? Vertelt de schilder een verhaal?
Maar, voordat ik mezelf helemaal verlies, ik weet dus nog wel zeker dat het blaadje glad en strak was. En het is ook zeer onwaarschijnlijk dat op dat schilderij ook die rafelrand te zien was. Ik geloof namelijk niet dat een schilder die de werkelijkheid opvallend wil weergeven kreukels als sporen van de greep van een hand in een velletje papier weglaat. Maar wat mij betreft doet dat er helemaal niet toe.
Mij intrigeert het dat het beeld van dat velletje het in zich had dat ik er op enig moment die rafelrand aan heb toegevoegd. Dat het zo zuiver en kwetsbaar en lichtblauw gelijnd geschilderd was dat de werkelijkheid onwerkelijk en misschien zelfs wel niet te verdragen werd.
|
|
|
dinsdag 28 juni 2011 |
Mijn krant brengt me op Avignon. Dat gaat in juli weer het toneel van één theater, ál theater zijn. Ik was er voor het eerst in 1976, het jaar dat de Provence een eerste overweldigende indruk op me maakte. Arles, Orange, Les Beaux, Nîmes, Carpentras, Saint-Rémy-de-Provence. Die steden, zo’n beetje. Rond Les Beaux waaide het zo hevig dat ons Volkswagen kampeerbusje – zelf ingebouwd, hoor – bij het ronden van een rotsblok in een binnenbocht zo’n centimeter of twintig naar het midden van de weg werd gezet. In één ruk. Zo, boem, wisten we ook wat de Mistral was.
In Orange raakten we verzeild op de camping municipal, boven op een heuvel aan de rand van een park met uitzicht op het amfitheater. Toen we kort na het invallen van de duisternis met ruim wijn voor de bus zaten, hoorden we muziek. Onmiskenbaar opera en in die tijd voor ons dus niets om je druk om te maken. Je wist dat het bestond en wie er lol in had die moest dat zelf maar weten. Maar op zoele wind aanwaaiende muziek is nu eenmaal vaak sterker dan wij zelf zijn. De rest van de avond hebben we over de balustrade gehangen. Gevangen in het licht van het theater, diep daar beneden, en in de flarden van misschien wel Tosca.
We belden die zomer vaak naar huis. Mijn vader lag er slecht bij, zoals dat in het jargon van de naderende dood heet. En naar Nederland bellen, dat moest je plannen. We deden de grotere steden aan omdat je daar in elk geval in het postkantoor terecht kon. En zo kwam Avignon op ons pad. Het was een nogal hete dag. Een dag als zo veel andere in de Provence. Onze focus lag bij bellen naar Nederland, dus postkantoor. De stad om ons heen was een stad als alle steden. In Nederland ging het niet goed maar ook niet veel slechter.
Daarna drong de stad langzaam tot ons door. Ik denk dat we via de Cours Jean Jaurès en de Rue de la République op de Place de L’Horloge verzeild zijn geraakt. Daar lag het Frankrijk als het Frankrijk van de plaatjes. En het was meer dan dat. Het was theater. We hebben er een paar uur ademloos rondgekeken maar we waren te jong en te onrustig. En we hadden geen geld. We hebben ons toen voorgenomen ooit in juli terug te gaan naar Avignon.
|
|
Laatst geupdate op ( dinsdag 28 juni 2011 )
|
|
|
vrijdag 17 juni 2011 |
Voor twee zaken stond na de tweede wereldoorlog het socialisme in Nederland. Voor solidariteit en emancipatie. Misschien wat kort door de bocht en niet helemaal volledig maar mij lijkt dat wel even voldoende voor één beweging. Helaas bleken het twee zaken die op de een of andere manier nogal in elkaars vaarwater terecht zijn gekomen. Wie leert voor zichzelf op te komen of dat kan, kan makkelijk vergeten dat anderen daar meer moeite mee hebben en daarbij hulp nodig hebben.
Mijn idee is dat in de emancipatiebeweging in eerste instantie het accent meer op groepen dan op individuen lag. Natuurlijk was persoonlijke ontwikkeling belangrijk maar dan toch vooral ook nog ten dienste van de groep waar je toe behoorde. Dat in het licht van de solidariteit. De vruchten van de persoonlijke ontwikkeling werden met name opgesoupeerd in de solidariteit met een ideaal, de eigen groep of andere groepen. Noem de wereldvrede of de strijd tegen de kernbom, noem vrouwen en homoseksuelen. Noem derdewereldlanden en onderdrukten elders. De buitenwereld profiteerde meer dan de binnenwereld van de persoon. En daar begon het te schuren.
Onontkoombaar volgde de emancipatie van het individu. In eerste instantie als een bijproduct van de emancipatie van de arbeider en de middenklasse. Van vrouwen als groep en homoseksuelen als groep. Voor gastarbeiders en later moslims. En met de emancipatie van het individu an sich was natuurlijk niets mis. De groep mondig, okee. Dan toch ook het individu. Zo vrij- en ruimdenkend waren we inmiddels wel. Alleen sloot dat wel meer aan bij de liberale drijfveren en de liberale praktijk. Hoe dan ook, de aansluiting tussen PvdA en VVD was een feit. Zij vonden elkaar – bewust of onbewust en even los gedacht van allerlei heftige bewegingen in de wereld om ons heen – onder de noemer van emancipatie. Maar, tegelijkertijd begon de verwijdering want met het belang van het individu aan de ene en het belang van de groep aan de andere kant van het spectrum vraag je om problemen. Vind daarin maar eens het juiste evenwicht.
In elk geval wist de PvdA vanaf dat moment niet meer waar ze voor stond. Fataal was het afwerpen van de ideologische veren. Daarmee werd het voor de traditionele achterban steeds moeilijker zich met de partij te identificeren en de leiders ontbeerden een stevig referentiekader. De inmiddels dankzij de partij mondig geworden kiezer ging zijn eigen weg. Tot nu toe heeft de door de partij op gang gebrachte emancipatie zich eigenlijk alleen maar tegen de Partij van de Arbeid gekeerd.
Mogelijk dat de PvdA gebaat is bij het opnieuw definiëren van een gezond evenwicht tussen focus van het individu op zichzelf en de focus op zijn buitenwereld. Tussen persoonlijke ontwikkeling en solidariteit. Want die balans is op het moment behoorlijk zoek. Tussen opkomen voor jezelf en zorgen voor elkaar.
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 16 - 20 van 191 |
Columns 
