Columns
Beter PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 14 april 2012
Beter is altijd beter. Lijkt me duidelijk. Maar soms is beter ook beter van niet. Zoals in VKMagazine waar zich Betere Singles presenteren. In de rubriek Buitenkans. Hoezo beter? Beter waarin? In met mes en vork eten, geld verdienen, alleen zijn, ruzie maken, bindingsangst? Ik noem maar wat. Maar goed, ik dwaal af, ik wilde het over iets anders hebben, dacht ik.
Onze staatsschuld loopt volgens iets op Google met zo'n slordige 39 miljoen euro per dag op. (Er staat een foto van Jan Kees de Jager bij dus het zal wel kloppen.) Een van de betere singles van Nederland sprak daar al vaak zijn grote bezorgdheid over uit. Al in de tijd dat hij nog niet van ons allemaal was en nog maar alleen van de VVD. In gelukkiger tijden dus. Als de regering niet fors ingrijpt, en zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb, dan ..... zei hij, enfin … En inmiddels: En het is heel goed van u dat u op mij gestemd heeft, ik stel orde op zaken, mind you. En, by the way, het is ook goed omdat zien lachen doet lachen.
Inmiddels predikt onze @MinPres - want die bedoel ik - al gedurende zes weken onverbiddelijk radiostilte. Zo nu en dan klatert er een gulle lach uit de openstaande ramen van het Catshuis of kijkt vanaf een damesfiets een blij jongenshoofd ons aan. Daar kunnen we het voor dat moment dan even mee doen. Het is per slot een gelukkig volk dat met zo weinig tevreden is. En om aan te geven hoe zwaar het desondanks allemaal is, opdat wij dat niet vergeten, het wekelijkse gesprek met de @MinPres opende gisteren met een levendig discours over de kleding die onze allerbeste single draagt en bij welke gelegenheid. Jazeker, een spijkerbroek en trui als er die dag alleen verlengd formatieoverleg is. Dat heeft u goed gezien. Alle lof voor uw scherpe waarneming en heldere duiding. Namelijk en zus en zo, je weet wel.
Zes weken, dat zijn dus 42 dagen, duurt het nu al. Radiostilte mag zeker in rumoerige tijden best wat kosten, maar ongeveer 1600 miljoen euro aan oplopende staatsschuld - tot nu toe - vind ik persoonlijk een beetje heel erg veel. Zeker als ik het tikken van de teller van de oplopende staatsschuld steeds – hoezo radiostilte? - luid en duidelijk blijf horen. En omdat ik me zo langzaamaan oprecht afvraag waar we die supersingle nou eigenlijk voor in de lucht hebben en nog altijd houden. Toch niet alléén voor die lachtherapie?
Laatst geupdate op ( zaterdag 14 april 2012 )
 
Woorden PDF Afdrukken E-mail
woensdag 11 april 2012
Al een jaar en misschien wel langer plakten op de rand van het computerscherm waar ik nu naar kijk twee stuks Post It van ongeveer vijf bij vier centimeter. Daarop stonden zeven woorden: SAXOFOON, Turbo’s, PAMPEREN, ONGEBOREN, WERVERSHOOF, BIBLIOTHEEK en Mabel. Door Mabel staat een streep. Voor het geval je je afvraagt Waarom in kapitalen?, ik schrijf bijna altijd in kapitalen. Maar dat terzijde. Ik heb net, na het tikken van deze woorden in dit stukje, die twee papiertjes twee keer doormidden gescheurd en in de papierbak gegooid.
Al die tijd op die papiertjes hebben die woorden niet hun betekenis maar wel hun verhaal verloren. Of beter mijn verhaal. Ik heb ze opgeschreven als steekwoorden voor iets groters dan zijzelf. Door mij voorbestemd voor een leven in bytes & beyond. Maar ik ben het meeste kwijt, van al dat groters. Zelfs voor zoiets iets simpels als die streep door Mabel, ik heb er geen verklaring meer voor. Er woedt hier bijvoorbeeld geen discussie meer over de naam van de volgende baby. En dat Mabel dus niet meer als optie in beeld was.
Maar, niet alles wat toen van enig belang leek, blijkt verdwenen in de grijze nevel van mijn wat sleetse geest. Dat WERVERSHOOF heb ik opgeschreven omdat die naam opdook in een verhaal van Bert Wagendorp in de Volkskrant over fietsen, ergens in de kop van NoordHolland. Rond een polder of zo. Of een stuk of wat polders. Met veel wind en voor echte mannen. En omdat ik daar ooit in de tweede helft van de zestiger jaren van de vorige eeuw dispuutsvriend C.V. ben gaan begraven. We gingen als Nijmeegs dispuut met een bus. Dat deden we tot dan alleen als we gezamenlijk ergens aan de rol gingen. Het was een vreemde tocht. De neut na afloop van de begrafenis had overigens wel geholpen.
Google vertelt me dat C. op de begraafplaats van Onderdijk ligt. Ik denk dat hij de eerste dode was die ik ooit zag. Zijn gezicht was zichtbaar achter een ruitje. Ter plaatse was de deksel van de kist een luikje dat gesloten werd nadat iedereen nog een laatste blik had kunnen werpen. Het was iets dat ik niet kende. Typisch voor de streek, waarschijnlijk. Een soort service voor wie van ver kwam en niet in staat was geweest eerder afscheid te nemen. In de omlijsting kreeg C.’s gezicht iets museaals. De aanblik schiep meer afstand dan de gesloten kisten die ik kende ooit hadden gedaan.
Laatst geupdate op ( woensdag 11 april 2012 )
 
Spagaat PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 23 maart 2012
Het is een mooi woord, spagaat, vind ik. Het is overigens een schoonheid die ik louter intuďtief ervaar. Er is geen ratio in het spel. Was die er wel dan was het een woord dat uitnodigt tot flauwe woordgrapjes als Oh, Spa gaat? Jammer voor de Ardennen. Of Chaudfontaine vind ik smerig, maar Spa gaat dan wel weer. Spagaat, het is gewoon een lekker woord.
Afgelopen week moest ik bij het zien van Hero Brinkman steeds weer aan spagaat denken. Het woord verwijst direct naar een wat ongemakkelijke lichaamshouding, indirect naar een verscheurde geest. Wat ik daar persoonlijk erg plezierig aan vond was dat Hero het zichzelf had aangedaan. En dat hij er liefst zes jaar over had gedaan om langzaam splijtend met zijn kruis de grond te raken. De held voelde zich bekneld tussen zijn loyaliteit aan de warme persoonlijkheid van Geert Wilders en diens kiezers en aan zijn eigen warme gevoel voor de niet terecht gestigmatiseerde medemens. Tot zo ver Hero van de krokodillentranen.
Meer had ik te doen met Nebahat Albayrak en Martijn Van Dam die als gevolg van mediacontacten in een spagaat raakten. Nebahat als gevolg van Pauw & Witteman en Martijn als gevolg van De Wereld Draait Door. In de ogen van vingerlikkend rechts zijn dat kathedralen van de linkse kerk. Neemt niet weg dat beide kandidaten voor het fractievoorzitterschap van de PvdA het vuur na aan de schenen werd gelegd. Ze boden verzet maar, elke kerk verlangt nu eenmaal ten diepste naar martelaren, zo ook de linkse. Ze gingen op de pijnbank en journalistiek Nederland trapte ze de dagen erop nog even lekker na. Go With The Flow is het recept voor een succesvol mediaoptreden, schreef Kuitenbrouwer in HP/DeTijd en dat hadden ze niet gedaan. Kop eraf, dus.
Ik denk dat andere communicatiejongens en –meisjes tijdens mediatrainingen Nebahat en Martijn doorgezaagd hebben over je bij je verhaal houden, je eigen punt maken. Laat je niet door de interviewers van het padje brengen. Die willen je met hun vragen naar bepaalde uitspraken brengen. En dan vooral uitspraken die hen bevallen. Daar moet je niet intrappen. Nebahat volgde dat advies en oogste daarmee een verongelijkte en zuur zuigende Pauw, Van Dam volgde de flow van Matthijs en werd aan stukken gescheurd. Over spagaten gesproken. Wie moet je nog geloven als het op mediatraining aankomt?
Laatst geupdate op ( woensdag 11 april 2012 )
 
Keuze PDF Afdrukken E-mail
donderdag 22 maart 2012
Gisteren dacht ik, Kom, jij gaat je maar eens inschrijven bij een uitzendbureau. Je bent nu bijna 65 en het wordt tijd eens te checken wat er waar is van de verhalen dat je ook als bejaarde nog best aan werk kunt komen. Bovendien lijkt het je wel leuk weer iets meer onder de mensen te komen. En vanochtend lees ik in de krant dat in het voorgezet onderwijs lessen Nederlands alleen nog maar gezellig dienen te zijn en nauwelijks meer door bevoegden, laat staan academici gegeven worden. Waarschijnlijk omdat die, net als ik, het onderwijs inmiddels verlaten hebben.
Ik ben lesgeven stiekem altijd een aantrekkelijke optie blijven vinden. Het kan namelijk zo ontzettend leuk zijn. Echter, alleen al het idee dat ik weer voor een klas zou staan, jaagt mijn bloeddruk - nog altijd - hoog op en doet - nog altijd - vlak onder de huid een cholerisch spektakel losbarsten. Omdat ik me voorstel dat - nog altijd - in de klas in beginsel het dictaat van de leerling heerst en dat het aan mij is daar min of meer stelselmatig aan te knagen. In plaats van andersom, zoals gebruikelijk in de tijd dat ik zelf nog school ging.
Als ik ergens niet tegen kan dan is dat de leerling die naar school komt om zich te laten entertainen. De leerling die op de een of andere manier gevoed is met enkel de gedachte dat onderwijs leuk of gezellig dient te zijn. Goed luisteren, hč, dat wil niet zeggen dat het niet leuk kán zijn. Een leraar kan er namelijk heel goed voor zorgen dat leren niet louter lijden is. Maar het is wel op de eerste plaats de bedoeling dat het kind nuttige zaken leert en liefst zo dat het als gevolg daarvan direct én op termijn een goed lid van de samenleving kan zijn. Ook voor het eigen gevoel.
Ik denk niet dat ik ooit nog voor de klas zal staan. En dat is echt heel jammer voor al die kinderen die zich realiseren dat hun aanwezigheid op school een keuze dient te zijn voor wijzer worden. En niet voor een soort van zwaar gesubsidieerd en weinig eisend of zelfs vrijblijvend lotgenotencontact. Met altijd een kop van jut voor het ventileren van ongenoegens bij de hand. En mocht ik wel nog ooit voor de klas staan, dan wil ik van alle leerlingen een getekende verklaring dat ze gekozen hebben voor leren, inclusief de daarvoor geëigende attitude, en dat hun ouders zich mede verantwoordelijk verklaren voor hun keuze voor mij als leraar.
 
Leo PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 28 februari 2012
Ik ben vanochtend flink geschrokken. Leo C. is dood. Zomaar opeens. Van M. horen we dat hij gisterenochtend met zijn krantje achter zijn bureau ging zitten, met een kop koffie. Eerst de krant lezen en dan weer aan het ontwerpen op zijn Apple. En, zegt B., die ook nog belt, om half elf vond R. hem. Dood dus. En dat is helemaal niks voor Leo. Er zo tussenuit piepen, zonder dat er enige vorm van theater mee gemoeid is. Leo ging namelijk zelden ongemerkt voorbij.
Ik heb als tekstschrijver jarenlang intensief met Leo samengewerkt. En intensief is een woord dat hier meer dan op zijn plaats is. Leo slaagde er wonderlijk genoeg altijd in van elk klusje een echte klus te maken. Deadlines waren er om er amechtig maar blij overheen te struikelen. Maar, was de klus geklaard, dan had je ook wat. Mooie dingen hebben we gemaakt, samen.
Leo was nooit zuinig. Niet met de liefde, niet met de woede, niet met verdriet, niet met plezier en niet met vergeten. En in alles een Bourgondiër. Denk aan lekker eten, lekker drinken en roken, heel veel roken. Alles in zijn leven zette Leo flink aan. Dat moet je kunnen hoor, dat is een gave. Altijd voluit gaan, wat jan en alleman er ook van mogen denken. En altijd met de focus op vandaag.
Toen Leo een jaar of zeven, acht geleden van de cardioloog te horen kreeg dat hij een beetje voorzichtig moest doen met zijn hart, heeft hij dat nog wel even geprobeerd maar het is niets geworden. Het chagrijn greep hem langzaam veel te stevig bij de strot. En dat maakte de keuze makkelijker. Gewoon doorgaan als altijd, zei hij op een gegeven moment. En iets in de trant van En als ik daarvan omval, dan is het goed geweest.
Nou, hij is nu dus omgevallen en ik denk dat het in Leo’s lijn is dat wij ook maar gewoon doorgaan. Wel liefst met wat theater.
Laatst geupdate op ( dinsdag 28 februari 2012 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 16 - 20 van 199