Columns
Wakker worden PDF Afdrukken E-mail
zondag 14 januari 2007
Eergisteren wreed wakker geschud. Veel vroeger dan verwacht stond de loodgieter aan de deur. Maar hij was zeer welkom. Een lekkage is nooit leuk. Inmiddels is die opgelost. Kwestie van opnieuw kitten.
Even later nogmaals wakker geschud. Aan de koffie, zittend op de bank en lezend op pagina 5 van De Volkskrant. Daar een betaalde oproep ook iets aan een andere lekkage te doen. Of ik met het oog op het heil van het ecosysteem maar wil ophouden te copuleren. Nou ben ik voor veel te porren maar daarvoor niet. Dat spreekt vanzelf. Toch? De advertentie schreeuwt mij tegemoet dat de man zijn intuïtie verloor, de op het ecosysteem gerichte intelligentie, en “maakte er een zooitje van. Herstel is (cursief) nog (einde cursief) mogelijk: door een (begin vet én onderstreping) mondiale geboortestop. (einde vet én onderstreping)”. Diep in mij schreeuwt de man in mij (toch al zo geketend): “Niet naar luisteren! Gewoon door neuken! De kracht van je zaad mag dan als gevolg van "gebrek aan zelfbeheersing en (enkel aanhalingsteken openen) vermorsing (enkel aanhalingsteken sluiten)” verzwakt zijn met als gevolg “(begin onderstreping) degeneratie van de soort (einde onderstreping)”, waarom zou jij weer de eerste moeten zijn die het goede voorbeeld geeft?” Bovendien hoor ik L. denken: “Net de midlifecrises achter de rug én onlangs nog ernstig identiteitsverlies als gevolg van ophouden met werken overwonnen en nou dit weer?” Dan kan ik dus écht bij een ander gaan wonen.
Waar ik in het kader van Wakker worden nog wel aan wil meewerken is die mondiale geboortestop. Makkelijk zat want mijn bijdrage daaraan heb ik al lang geleden geleverd. Twee kinderen en daarna was het Schluß. Schaar in de leidinkjes, knoopjes in de uiteindjes en het zaakje was absoluut antikid. De advertentie belooft me dat mijn intuïtie, mijn eco-intelligentie als gevolg van die mondiale geboortestop vanzelf wel weer terugkomt. Die van mij heb ik dus al terug. Dan? Toch? Of moet ik nog op alle andere mannen wachten? Ik denk er niet aan. Mijn intuïtie zegt me dat die "(begin kleiner korps) kunstenares, beoefent transcendente meditatie en 4e graads reiki (einde kleiner korps)" eerst maar eens moet uitvogelen hoe je met een "(begin vet én onderstreping) mondiale geboortestop (einde vet én onderstreping)" de kwaliteit van de soort kunt herstellen. Volgens mij is dat het definitieve einde van de soort. Of is het einde van de mensheid ook kwaliteit?
Laatst geupdate op ( maandag 10 november 2008 )
 
Versnellingsagenda PDF Afdrukken E-mail
donderdag 04 januari 2007
Sinds kort heb ik alle tijd van de wereld, tijd in overvloed, zoveel tijd dat een zwart gat dreigt. Zegt het jargon van de omgeving van de arbeidloze. Niet werkloze; dat is wat anders.
Zo ook vandaag. Niets hoeft, (bijna) alles mag. Ik slaap lekker uit (8.30 uur) en ga doen wat ik leuk vind. In het geheel geen schuldgevoel, gisteren namelijk het hele huis gedaan, gewassen, gestreken en gekookt. Voor vandaag staan er alleen enkele boodschappen, het bereiden van een warme maaltijd en het ledigen van enkele glazen wijn op het programma. Qua moeten, dus. En iets schrijven.
Maar eerst een ontbijt met kranten. Met de regionale ben ik snel klaar. Welke? Doet dat er wat toe? OK, het is Dagblad De Limburger. Dat zegt genoeg? Vooroordeel. Kan heel goed uit de hoek komen – ik zal laten weten wanneer –. Maar om nou te zeggen ……. now we’re talking news. Nee, dat nou ook weer niet.
Nog het meest spreken de pogingen van het provinciale bestuur om zich met provinciespecifieke zaken krachtiger te profileren bij het landelijke overheid tot mijn verbeelding. Werd tijd. Er waait met Frissen een (jawel) frisse wind door het gouvernement. Er is een zogenoemde versnellingsagenda, Limburg moet door de praktijk geïnspireerde blauwdrukken voor de vergrijzende samenleving leveren, losser van het land kunnen bouwen aan grensoverschrijdende verbanden – er staan nu de internationalisering van de regio te veel wetten in de weg – en rond DSM dient zich een science campus te ontwikkelen. Als gevolg van een brief weet meneer Wijffels het al. Nu de echte bazen van het land in Beetsterzwaag nog. Hierover ongetwijfeld een volgende keer meer.
Dan door naar De Volkskrant. Die lees ik al jaren. Dacht ik toen ik nog geen tijd in overvloed had. Scannen blijkt dichter in de buurt te liggen en zelfs dat houdt volgens mijn HP Officejet 7310 All-in-One meer in dan wat ik gewend was. En toch altijd over alles meegeluld, nooit te beroerd om iets beter te weten en last but not least nooit te bescheiden geweest om bij verkiezingen mijn stem uit te brengen. Het is nu 12.00 uur en ik ben nu op bladzijde 4.
Ik moet dus nog een stuk Buitenland, alles in Economie, Forum helemaal (met onder andere Marcel van Dam, sodeju!), en dan nog de gehele Voorkant (altijd weer meer dan alleen een voorkant) met onder andere Bril (zijn kop Druk lijkt me een uitstekend thema in relatie tot het gevoel dat ik heb), Ariejan Korteweg over Lee Hazelwood (nog altijd onderweg!), Kees Fens over Academische taal die alle hongergevoel dooft (mijn vak, taal! Een absolute must, dus), iets over Klaas Lok die “de verkeerde man op de verkeerde plaats” was (Kan dat eigenlijk wel? Is twee keer min niet eigenlijk plus? Lijkt me ook beter dan de goede man op de verkeerde plaats of de verkeerde man op de goede plaats. Dat is pas frustrerend. Desondanks fijn dat iemand het gewoon volmondig toegeeft. Hoe dan ook. Nu Balkenende nog. Die daar ook nog in de verkeerde tijd en/of op het verkeerde moment aan zou kunnen toevoegen. Toch?), een artikel over het eeuwig hopen op een Elfstedentocht (Zeker nu het klimaat verandert een eeuwig natte nachtmerrie) en Sigmund.

Sigmund, ik heb behoefte aan een persoonlijke versnellingsagenda.
Laatst geupdate op ( maandag 10 november 2008 )
 
Onbevangen PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 19 december 2006
Gisteren aan de praat geraakt met een vier maanden zwangere jonge vrouw van drieëndertig jaar. Zwanger van haar eerste kind. Ik vind dat zó laat. Daar hebben we over gepraat. En over dat daar eigenlijk zo weinig over geschreven wordt. Ik denk dat jong kinderen krijgen – en uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd – een stuk beter is. Zowel voor de ouders als voor de kinderen. Nu jonge mensen over het algemeen de prioriteit bij gesetteld zijn en carrière leggen en de indruk hebben dat het leven maakbaar is, is de perceptie van een kind – in de traditie van als je maar wilt dan kun je het ook – dat dat ook maakbaar is. In termen van eitje & zaadje is het dat natuurlijk – maar ook helaas niet altijd – waar maar vervolgens houdt het ook wel op. Dat kan bij wijze van spreken alleen nog maar mee- en tegenvallen. Zo’n kind komt namelijk in een materieel en mentaal gespreid ouderlijk bedje en zal dat vervolgens vanuit gezonde nieuwsgierigheid per definitie overhoop gaan halen. Dat is de natuur. De vraag is of die oudere verse ouders daar tegen kunnen. In theorie ongetwijfeld wel want ze hebben zich in de aanloop naar hun kindje heel goed voorbereid. De werkelijkheid is echter bijna altijd aanzienlijk minder mild dan de eigen verwachtingen en mag graag in gevecht met de voorhanden kennis van opgroeien en opvoeden. Als je jonger bent en nog niet zo gesetteld ben je meer plooibaar, is het incasseringsvermogen en improvisatietalent nog volop flexibel. Je neemt zaken nog gemakkelijker en leeft meer voor de voet weg. Ook voor een vers kindje lijkt mij dat prettig. Wel op voorwaarde dat die jonge ouders voldoende liefde, veiligheid en regelmaat te bieden hebben. Kortom: kinderen van oudere jonge ouders zullen waarschijnlijk minder relaxt opgroeien dan kinderen van jonge jonge ouders. En, óók prettig voor de ouders, jonge jonge ouders zullen meer relaxt met hun kinderen omgaan dan oudere jonge ouders. Zelf had ik mijn kinderen in elk geval liever iets vroeger gekregen. Ik was negenentwintig. En bepaald niet onbevangen meer.
Laatst geupdate op ( zondag 22 februari 2009 )
 
Spoed PDF Afdrukken E-mail
maandag 18 december 2006
Het is mistig vandaag en het wordt alleen maar erger. Gelukkig heb ik gisteren weer ademloos mogen kijken naar SPOED. Dat geeft altijd weer een enorme boost. Kan ik weer minstens een week op teren. Zeker met Kerstmis in het vooruitzicht is dat een zegen.
Deze Belgische (Vlaamse?) serie over de afdeling eerste hulp van een ziekenhuis in een grote Belgische, (Vlaamse?), stad (Antwerpen vermoed ik) raakt me elke week weer recht in het hart. Ik ben fan van België (Vlaanderen?) en kan dus verschrikkelijk goed incasseren als het om België (Vlaanderen?) gaat. Daar doen ze wat mij betreft niet gauw iets fout. Juist omdat ik áls er iets fout gaat niet kan geloven dat het uit een kwaad hart komt.
SPOED is een karikatuur van de werkelijkheid in de goede traditie van de Belgische (Vlaamse?) stripcultuur. Alles is ultra uitvergroot en tegelijk tot zijn essentie teruggebracht. Dokter Gijsbrecht weet al twee minuten na aankomst op de plaats delict en dan automatisch ook van medische giga-ellende dat het om vijfendertig kogelinslagen gaat. Vijfendertig kogelinslagen uit één niet herladen pistool! Zoals we zelf hebben gezien en gehoord. - En argwanend als ik ben heb ik tijdens het schieten al mee geteld. Ik kwam tot ongeveer acht. - Dondert niet. De hoeveelheid nauwelijks te stelpen bloed die uit bijna ontelbaar vele wonden vloeit, is in elk geval wel navenant. En ook het gekerm van de slachtoffers, het frequente geschreeuw om lijntjes (nee, geen coke, wél drains en infusen), het aantal ambulances enzovoort enzovoort enzovoort doet vermoeden dat dokter Gijsbrecht gelijk heeft en dat de geest van regisseur en eindmontage op strip geschakeld stonden.
SPOED is een lach-of-ik-schietshow met menselijk leed als aanleiding en leidmotiv. Maar dan wel lekker onbevangen, onbedoeld, onbewust. Ingebed in een traditie van stripverhalen waarin alleen de grote lijnen tellen. De rest is bijzaak. SPOED is een spelletje met het leven én (onder andere?) reclame voor Voluven. Alles is evident gespeeld. Eén uur en onder andere drie verloren patiënten, een dreigende pokkenepidemie, een van suïcidale neigingen bevrijd 10-jarig meisje dat dankzij de dokter ook nog opeens weer goed met haar moeder kan opschieten, een geheel schoon geboren nieuwe wereldburger, een agent met een schampschot, nog twee doden, een dwarslaesie en een dronken viespeuk met een hoofdwond verder kunnen we aan de maaltijd. In en in gelukkig. De eerste hulp is ver weg. Bestaat die eigenlijk wel?
Laatst geupdate op ( donderdag 03 april 2008 )
 
<< Begin < Vorige 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Volgende > Einde >>

Resultaten 196 - 199 van 199