Columns
Opruimen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 06 april 2011
Wij ruimen op in huis. Mijn lieve L. heeft daarin het voortouw genomen en haar oog is nu gevallen op de boekenkasten. Lezen is haar passie en boeken zijn de mijne. Zij leest de boeken die zij koopt en leent en krijgt en ik heb ze. Om het verschil even stevig uit te vergroten. Want ik lees ook wel maar veel trager en veel minder regelmatig. Gevolg is dat mijn stapels altijd groeiden en die van haar steeds op gelijke hoogte bleven.
Er verschijnen ook veel te veel boeken die uitschreeuwen dat zij mijn honger naar kennis, verbeelding en schoonheid zullen stillen. Dat moest niet mogen. Tegelijkertijd ben ik lui, snel afgeleid en veel te gemakkelijk te paaien met geouwehoer op de televisie en met nieuwe muziek van mijn favoriete muzikanten op cd’s. En er was een tijd dat de fiets mij voortdurend van de bank hield terwijl de stroom aantrekkelijke boeken niet opdroogde. En een weekend ben ik bovendien nog altijd al snel helemaal kwijt aan de kranten, familie, een klassieke wielerkoers en vaak ook een onverbiddelijke slaap die mij overvalt.
En nu moet ik op de blaren zitten. Want boekenkasten leegruimen doet pijn. En dan niet vanwege de boeken die ik gelezen heb en niet houd. Nee, het is met name al het edele drukwerk dat ik nog niet gelezen heb en niet houd. Boeken die ik in een vlaag van hebzucht mee naar huis genomen heb. Artikelen die ik uitgeknipt heb en op een stapel heb gelegd om nog eens bij de hand te hebben. Over geschiedenis, architectuur, politiek, samenleving en de goede god mag weten wat al meer.
Ik doe het spul weg in de wetenschap dat ik het nooit meer zal lezen en dat doet pijn. Ik vind het jammer, niet om wat het is, maar omdat ik er niet aan toe gekomen ben en ook niet meer aan zal toekomen. Het voelt als het definitief aan de straat zetten van nog niet echt maar toch eigenlijk al wel verloren tijd. Wat de pijn nog enigszins verzacht is dat ik er ook niet meer aan toe wil komen. Ik maak gedecideerd keuzes en dat voelt dan weer goed. En verder, er blijft nog zo veel moois over dat ik daar dan ook weer blij van wordt. Een mix van hardcore voorkeuren die de tand des tijds hebben weerstaan en nog te verkennen werelden van feiten, kennis, verbeelding en schoonheid. Prachtige boeken zijn het, die blijven staan.
Alleen nog even lezen.

Je vindt boeken die we te koop aanbieden op www.boekwinkeltjes.nl – Het winkeltje heet LekkerLezen.
Laatst geupdate op ( zondag 10 april 2011 )
 
Ongeboren PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 01 april 2011
Op Twitter woedt een kleine oorlog tegen @mariskadehaas. Met enige regelmaat, als Mariska weer eens ongewenst van zich laat horen, laaien de gevechten op. De Haas is hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad en heeft nogal gestaalde meningen over abortus en het lot van kinderen die opgroeien bij homoparen. Mag beide niet van haar. Mariska schuwt het daarbij niet vol op het orgel te gaan.
Mariska’s meningen stammen uit de jaren vijftig en nog ver daar voor. In 1953 kreeg mijn moeder een drieling. Drie meisjes. Een van hen werd dood geboren, een overleed binnen enkele uren en het derde meisje is nu nog steeds mijn jongste zusje. Mijn katholieke vader en moeder kregen te horen dat de twee overleden kindjes niet in gewijde grond begraven mochten worden. Wegens niet bij leven en echt katholiek gedoopt. Verdriet.
Plaats Mariska de Haas even terug in de vijftiger jaren. Gewoon omdat het kan. Ze vindt ook dan dat het ongeboren leven niet mag worden afgebroken. En, recht in de leer als ze is, ook dat dat leven, eenmaal dood of levend geboren en heel snel gestorven, opeens niet meer zó heilig is dat het er echt bij hoort. En dus het recht heeft te rusten in grond waar de wijwaterkwast overheen is gegaan. Katholiek geswaffeld is, als het ware.
Geloven en logisch denken gaan niet goed samen. Geloven maakt het mogelijk alles te plooien wat strak is en wat recht is krom te praten. Behoor je tot de meer fundamentalistische soort - zoals Mariska - dan heiligt bovendien het doel de middelen. Dan kun je met een goede zaak als argument schaamteloos anderen de les lezen. Rationele argumenten glijden van je af als water van een eend.
Helaas heeft een gelovige altijd gelijk.
Laatst geupdate op ( vrijdag 01 april 2011 )
 
Tefaf PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 26 maart 2011
Gisteren ben ik naar de Tefaf geweest. Rare naam, mooie spullen. En heel veel mensen. Nou is het een beetje gemakkelijk om daar de draak mee te steken. Ik bedoel, er loopt daar nogal een hoop exotisch volk naar qua kunst het neusje van de zalm te kijken. Vaak lachwekkend kijkmijeens uitgedost flaneert het langs de in met chic off white linnen behang bekleed mdf opgetrokken tijdelijke winkels van de kunsthandelaren van over de hele wereld. Stuk voor stuk met daarin voor een slordige tien miljoen euro en meestal meer aan behoorlijk incourante maar desondanks zeer gewilde handel.
Een tekeningetje van Rembrandt voor pakweg 27.500 euro’s is er een koopje. En voor dat geld schrijft de beste man dan ook zijn naam nog fout: Rembrant. En een vroeg twintig bij twintig centimeter werkje in olieverf van schrijver Hugo Claus moet 4.500 euro opbrengen. En dan hangen en staan en liggen er niet honderd leuke stukkies, nee het zijn er duizenden. In elk geval zo ontzettend veel dat je ervan uit kunt gaan dat in die mer à boire het kekke werkje van die veelbelovende jonge kunstenaar bij jou thuis aan de muur die duizend euro die jij er voor betaalde nooit meer opbrengt. Hoewel, met kunst is het wat de gek er voor geeft. In de stand van een Duitse galerie hing een schilderij met daarop in geoefend schoolschrift Kunst ist zu verkaufen. Dubbelzinnig én helemaal waar.
Mensen, er is gewoon veel te veel kunst. Meer dan voldoende in elk geval om alle hebberigen er ruim van te voorzien. Helaas hebben die lang niet allemaal het geld om die hebberigheid te kunnen transformeren in bezit. En van die laatste categorie lopen er op de Tefaf overigens meer rond dan echte rijken. Veel weinig in het oog springende kijkers die niet kopen. Ik ben een van hen en loop dus op The European Fine Art Fair niet de kans op een impulsaankoop. Terwijl ik daar verslaafd aan ben, aan al te plotselinge aankopen.
Overigens, als ik iets gekocht zou hebben dan was het een Miró geweest. Ik word van die man zo ontzettend blij. Al die werken en werkjes die uit vaak ijle lijntjes en vlakjes onbevangen in elkaar lijken gekriebeld en gekrast. Schijnbaar willekeurig, zonder zin, zonder doel, gewoon omdat Miró’s hand toevallig die kant opging, zijn oog toevallig daar nog wat te doen zag, zijn arm toevallig zin had even heel langzaam of net iets sneller te bewegen. Gestuurd door wat er zoal op de weg van de verbeelding komt. Met een blinddoek om lopend op onbekend terrein. En dan toch zó sprekend en veelzeggend en helemaal af.
Laatst geupdate op ( zondag 27 maart 2011 )
 
Stemmen PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 08 maart 2011
Het is vandaag internationale vrouwendag en nou wil ik het eindelijk eens even over stemmen hebben. Dat komt, vorige week wilde ik al over stemmen schrijven vanwege de verkiezingen voor provinciale staten. Verkiezingen, stemmen, je weet wel, maar het kwam er niet van. En nou zat ik gisteren op de bank en naast die bank ligt dus een stapel highbrow boeken. En in die stapel nog hoofdzakelijk ongelezen pennenvruchten trok onstuitbaar Dorrestijns Natuurgids van Hans Dorrestijn mijn blik.
Soms komen de dingen samen. Op dezelfde stapel ligt namelijk ook De rampjaren, het tweede deel van Nop Maas’ biografie van Gerard Reve. En op dit moment ligt er ook even de krant van gisteren met daarin de column van Sylvia Witteman over haar kleine bedevaart naar de bronzen buste van Simon Carmiggelt, als godfather van het cursiefje haar grote voorbeeld. Als ik haar getwitter mag geloven. En dan vraag jij wat Dorrestijn, Carmiggelt en Reve met elkaar van doen hebben. Ik bedoel, in mijn optiek dan.
Nou, als ik Reve, Dorrestijn of Carmiggelt lees, dan hoor ik hun stem. Is dat bijzonder? Ik weet het niet zeker. Wel dat het me keer op keer treft. Ik hoor donkere stemmen, doortrokken van een soort opzettelijke meewarigheid, traag articulerend, sober intonerend, altijd op weg naar een kwinkslag waar je wel hartelijk om kunt lachen maar waarvan je niet altijd ook echt blijer wordt. Expressief, heel expressief. Ik heb het alleen bij die drie; niet bij andere mannelijke auteurs.
En nu doe ik ter gelegenheid van internationale vrouwendag ontzettend mijn best me te bedenken bij welke vrouwelijke auteurs ik dezelfde sensatie heb. En ik kan er niet een bedenken. Dat ik bedenken zeg, dat zegt al genoeg. Want als ze er waren zou één kort meditatief moment voldoende moeten zijn. Haasse? Nee. De Moor? Nee. Van Keulen? Nee. En ik lees die ook, net zo goed. Die kunnen er ook wat van. Echt, ik meen het. Heu-eus!
Ik denk dat het te maken heeft met exposure. Vrouwelijke auteurs komen nog altijd niet voldoende met hun stem in beeld. Er is nog veel heilzaam werk te doen.
Laatst geupdate op ( dinsdag 08 maart 2011 )
 
Zeuren PDF Afdrukken E-mail
zondag 06 maart 2011
Echt van belang is het niet, maar ik vind zeuren een lekker woord. Het is geen onomatopee in de strikte betekenis van het woord maar met enige zorg en gevoel voor theater uitgesproken klinkt het beslist naar wat het betekent. Ik ga dat verder niet uitleggen. Probeer het zelf maar eens uit. Neem desnoods als referentie de manier waarop Conny Stuart ooit Zeur niet van Annie M.G. Schmidt vertolkte. Verder heb ik niet veel met zeuren.
Hier in het zuiden is het carnaval of vastelaovond, kan ook. En omdat we net verkiezingen achter de rug hebben, heeft het gezeur over functie en nut van dit deel van Nederland al weer een week of twee een relatief hoogtepunt bereikt. Verkopen aan België wordt als eerste optie genoemd en weggeven is een goede tweede. Laten verzuipen was een aantrekkelijke derde toen afgelopen winter de Maas buiten haar oevers trad. Nou ga ik het zuiden niet verdedigen. Geen haar op mijn hoofd. Maar, als iemand mij vraagt waarom ik hier woon – en ik wed dat je dat nu doet – dan vertel ik dat met groot plezier. Samengevat: Ik vind het hier hartstikke leuk.
Ik woon hier omdat ik van de heuvels houd. Van dit prachtige kleinschalige landschap met een enorme diversiteit die zich weerspiegelt in een kleurig palet aan mensen en een opvallend gevarieerd cultureel leven. Van de nabijheid van het Vlaamse, Waalse en Rijnlandse leven. Van de verrassingen die deze internationale regio met een rijke geschiedenis voor de nieuwsgierige en onbevangen mens in petto heeft. Op het ene moment in de beslotenheid van het Watervaldal en op het andere aan de voet van de imposante Dom van Keulen, bijvoorbeeld.
Ik ben blij dat mensen keuzes maken. En ik kan er van genieten als ze ook kunnen vertellen waarom ze die maken. Zeker als die keuzes voortkomen uit wie ze zijn en als ze er zelf ook van kunnen genieten. Ik kan me goed voorstellen hoe leuk het kan zijn om in Utrecht, Amsterdam, Hoorn, Zwolle, Venray, Groningen, Nijmegen, Vlagtwedde, Loppersum, Barendrecht, Doesburg, Vught, Almere, Barneveld, Brummen, Markelo of waar dan ook te wonen. Ga je gang, het is je gegund. Jouw plek mag gewoon blijven bestaan en sterker, ik vind ook dat ie er echt bij hoort, bij Nederland.

Heb ik al eens verteld dat wij met enige regelmaat de grachtengordel bezoeken? Ik bedoel, een feestje, inpandig en zo, met mensen. Meest gestelde vraag: Zachte g, dus jullie komen helemaal heen en weer uit Limburg? Soms, als we het even helemaal zat zijn en we kijken niet echt uit naar een bestendig contact, vragen we, provinciale brutaaltjes die we zijn: En wie denkt hier nu dorps? Wel met andere woorden, hoor.
Laatst geupdate op ( zondag 06 maart 2011 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 36 - 40 van 199