Columns
Krimp PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 07 januari 2011
Krimp moet je accepteren en begeleiden, las ik van de week op Twitter in een tweet van @MijnHeilust. MijnHeilust is een sympathiek en relevant journalistiek project dat focust op Heilust, een buurt in krimpstad Kerkrade. Het fijne weet ik er nog niet van maar MijnHeilust moet ons een beeld geven van het leven in een leeglopende omgeving. Als gevolg van ontgroening en vergrijzing. Dat proces accepteren en begeleiden suggereert dat je aan die processen niets anders kunt doen dan je erbij neerleggen en je verlies in de gedaante van teloorgang zo aangenaam mogelijk te incasseren.
Daar heeft in elk geval Onno Hoes, de nieuwe burgemeester van Maastricht, een andere mening over. Hij stelde in zijn nieuwjaarstoespraak dat het een schande zou zijn als Maastricht de krimp accepteert. Hij pleitte voor flink aan de bak en er stevig tegenaan en verklaarde het gebruik van het woord schande met te verwijzen naar de enorme potentie die Maastricht heeft. Met zijn universiteit en academisch ziekenhuis, zijn culturele energie en voorzieningen n zijn unieke ligging in een Europees internationaal landschap.
Hoes wenste klaarblijkelijk het spook van de zuidelijke geest die de naam heeft bij tegenslag al snel bij de pakken neer te zitten niet te zien aanschuiven aan de borreltafel waar de toekomst van de regio wordt besproken. En ik moet zeggen dat ik minstens een vraagteken wil zetten bij dat verhaal van accepteren en begeleiden. Het mag dan niet van deze tijd zijn iets te zien in maakbaarheid maar waar ik nog wel altijd in geloof is het vermogen van mensen met ambitie om dynamiek en momentum tot stand te brengen. Ook tegen heersende trends in. Je laat je niet zo maar opzij zetten. En al helemaal niet door de tijdgeest.
Kijk, als er minder mensen zijn, dan heb je gewoon minder mensen. Das logisch. Maar de verdeling van die mensen over locaties in het landschap is dynamisch. Ik stel me dat voor als water in een rivier. Die stroomt in een bedding met altijd naar verhouding meer water en heeft daarnaast overloopgebieden. De Maaswerken in Limburg zijn het levende bewijs dat in principe te regelen is waar de bedding ligt en waar de overloop. Waar het meer en minder aan water terecht komt dus ook. Het laagste punt heeft voor water de grootste aantrekkingskracht. Terug naar de krimp. Sommige locaties kunnen heviger en sneller leegstromen dan andere. Andere zullen qua aantal op peil blijven en nog weer andere kunnen groeien.
Krimp lijkt mij niet iets dat je alleen maar overkomt. Punt voor Hoes. En dat begeleiden ervan lijkt me wel iets als het inhoudt dat je met elkaar in grote lijnen vastlegt waar je op de schaal van Zuid-Limburg mensen laat wegtrekken. Maar ook naar welke locaties je vanuit een groter - nationaal en internationaal - verband mensen wilt aantrekken. Punt voor @MijnHeilust. En dan is krimp ook een enorme kans. Met name voor Zuid-Limburg waar in de loop van de laatste vijftig jaar het intieme, compacte en kleinschalige landschap vol is geplempt met steen en infra. Krimp biedt de kans enerzijds landelijke ruimte en rust te heroveren op woning en weg en anderzijds innoverende wetenschappelijke, culturele en ondernemende dynamiek en reuring te concentreren in de stedelijke centra.
Dat kan voor de bewoners van Zuid-Limburg goed uitpakken n de regio nog aantrekkelijker maken voor mensen van buiten de regio. Dat laatste zou op termijn tot een stop op de krimp en mogelijk zelfs weer tot groei kunnen leiden.
Laatst geupdate op ( zaterdag 08 januari 2011 )
 
Haat PDF Afdrukken E-mail
donderdag 30 december 2010
Ik haat IKEA. Als iemand hier in huis op het idee komt dat er iets van IKEA moet komen dan krimpt mijn hart. En deze week was het weer eens zo ver. En als er n week in het jaar is dat je het beter niet zo ver kunt laten komen, dan is het juist deze ene tussen Kerstmis en oudjaar. We waren op woensdag jongstleden om 1 minuut na openingstijd bij IKEA en toen zat half Zuid-Limburg al aan het ontbijt bij de meeneemzweed aan de meubelboulevard in Heerlen.
Ik haat IKEA om al het leuks dat je er kunt kopen. Dat is kennis die je helaas met veel te veel mensen deelt. Nederland, kennisland. Dus zijn er in Nederland honderdduizenden mensen die liefst dagelijks willen checken of die kennis nog wel up to date is. En of het winkelaanbod overeenstemt met dat in de thuiscatalogus. En dan bij voorkeur allemaal op de dag dat ik naar IKEA moet.
Ik haat IKEA om het gesjok dat een bezoekje met zich brengt. Langs al die demokamertjes, voorbeeldkantoren en dummykeukens. Langs al die bakken en schappen met kinderzaken, gezinsdingetjes, lifestyleversterkers en huisophipsels. In de weg slenteren verveelde gezinnen en op het goedkoop bouwen van een gezellig nest gerichte paartjes. Het is bij IKEA bijna zo goed als onmogelijk met strakke focus naar de doelen van je komst te navigeren. Er zijn bij IKEA alleen maar omwegen.
Ik haat IKEA omdat je alles wat je er meeneemt zelf naar je auto moet zeulen. En dat is bijna altijd veel en zwaar. Het was toen je kwam ingewikkeld om een parkeerplaats voor je auto te vinden, het is nog lastiger een vrije plek te vinden in de inlaadzone. Ik zal hier maar geen woorden meer wijden aan het inladen van de goederen, het verlaten van de parkeerplaats, het uitladen van het spul, het binnendragen in en distribueren over het huis, het uitpakken, het monteren, het plaatsen en het afvoeren van de verpakking. Je kent het vast wel.
Maar, het meest haat ik IKEA omdat alles er zo goedkoop is en mij in de spiegel van de snob laat kijken. Waarom heb ik ooit al die dure designmeubelen aangeschaft? Meubelen die ook na verloop van tijd niet meer echt spannend zijn. Niet alle stoelen zijn namelijk van Eames. Waarom vind ik deze week uitgerekend bij IKEA de tafel die we al drie jaar zoeken? Die een perfect ensemble vormt met onze bank van Leolux. Precies het juiste formaat en de juiste vorm heeft en gemaakt is van materiaal waar we van houden. En ook de kleur deugt. En dat voor een tiende van de prijs die Sijben, Design House, Hulshoff en Van Til durven te vragen voor een designtafel die altijd een compromis zou zijn.
Ik haat IKEA maar soms blijkt opzijzetten van die haat goed uit te pakken.
Laatst geupdate op ( vrijdag 31 december 2010 )
 
Ontvolgen PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 28 december 2010
Ik heb me lang kunnen verzetten maar nu ga ik toch echt om. Even over Twitter schrijven. Ik merk dat het mijn aandacht niet meer zo vasthoudt. Was ik in het begin nog verbaasd over wat er op een dag allemaal voorbij kwam aan boodschapjes, inmiddels ken ik mijn pappenheimers en is verbazing en belangstelling niet meer bijna standaard voor elke tweet weggelegd. Ik kom op het punt dat ik weer eens flink moet gaan snijden in mijn twitterende vriendenschaar.
Ik heb al eens een keer zon rondje gemaakt. Heel bescheiden overigens. Ik heb toen een paar bekende Nederlanders uit mijn tijdlijn geknikkerd. Ik zal ze niet noemen maar neem maar van mij aan dat ze volle zalen trekken. Bijvoorbeeld. Jemig, wat werd ik moe van ze. Ook heb ik toen een aantal kranten en andere nieuwsbronnen aan de kant gedaan. Ik werd gek van dat voortdurend binnenlopen van nieuws. Ik heb overigens niets tegen nieuws maar wel tegen heel veel te veel nieuws.
Tenslotte werden enkele mij niet zo bekende of onbekende mensen het slachtoffer. Ze lieten zich zelden horen, hadden er een gewoonte van gemaakt de godganse dag klaaglijk te piepen over bijna alles of vonden het nodig voortdurend al het leuks van anderen ook naar mij te retweeten. Een van deze slachtoffers liet mij weten dat ze zich ernstig door mij verlaten voelde. Voor het watje in mij reden haar weer in mijn twitterarmen te sluiten. Ik had met haar te doen. Als je piept omdat iemand je ontvolgt dan ben je wel heel erg alleen. En dan breekt mijn hart.
Als je dus de komende dagen door mij ontvolgd wordt dan wil dat niet zeggen dat ik iets tegen jou persoonlijk heb. Ik ga bijna altijd uit van het goede in de mens. Ik geloof niet dat veel mensen op deze wereld zijn gezet om anderen te zieken. Geloof me, ik vind je geweldig en je hoort er wat mij betreft helemaal bij. Ben je in grote nood, ik doe mijn best je te helpen. Ik heb je slechts ontvolgd omdat ik over het geheel genomen niets kan met wat je te vertellen hebt. In het aller uiterste geval ga ik je weer volgen. Je weet dat ik dat al eens gedaan heb, so trust me, h.
Ik ben me ervan bewust dat je je gekwetst kunt voelen. Je hebt iets opgeschreven, dat komt uit jezelf, in taal en dat is helemaal jouw taal. Zoals jouw haar jouw haar is, jouw ogen jouw ogen zijn, jouw neus jouw neus is. En daarvan hoor je ook niet graag dat ze niet deugen. Dus dat ik niet meer open sta voor dat iets van jou in jouw taal, dat kan heel erg pijn doen. Ik weet het. En toch heb ik je ontvolgd. Daar zul je mee verder moeten. Net als met je haar, je ogen en je neus.
Voor het geval ik je ontvolg, het ga je goed.
Laatst geupdate op ( donderdag 30 december 2010 )
 
Bungelen PDF Afdrukken E-mail
maandag 20 december 2010
Zomaar opeens was het zo ver. We kwamen met onze laptop, notebook en iPad niet meer op ons LAN. En evenmin met onze mobieltjes. Dat zijn vijf apparaten waarmee we niet op internet kunnen en niet kunnen e-mailen. Nou is dat in een tijd van informatiebombardementen geen ramp zou je zo zeggen. Infoshit in overvloed, overal en op elk moment. Maar geloof me, als je niet overal in en rond je huis met de rest van de wereld in contact kunt komen en je hebt daar wel op ingekocht dan voelt dat niet goed. En dan druk ik me zacht uit. Op Twitter klinkt dat ongeveer als #argh!
De overblijvende routes naar internet lopen nu via de desktop en het mobiele net. En dat zijn net voldoende lijnen om hier de ruzie uit de tent te houden. Onze mobieltjes bieden daarbij uitkomst. Maar het is op het randje, dat wel. Want een wat groter scherm en grotere toetsen zijn nu eenmaal gemakkelijker dan dat touchen op voor volwassen vingers veel te kleine kabouterschermpjes en daarop dan weer van die ukkige virtuele toetsjes. Dus zo nu en dan staan we elkaar te verdringen achter de thuiswerkplek om de letters weer eens bevrijd en losjes het internet op te kunnen laten dansen. En de iPad dan, zul je vragen? Daar moeten we nog voor naar KPN; om er een simmetje voor te kopen.
We voelen ons nu verbonden met het internet maar ook weer niet. En niets is zeker want ADSL is hier ook niet altijd even stabiel. Daarbij ligt ons huis voor een deel in de berg en dus ook deels van het mobiele netwerk afgeschermd. Conclusie: we hangen er maar zon beetje aan, aan het internet, we bungelen en dan met name vanwege draadloos. Nu maar snel even dat simmetje halen. En volgende week werken aan een degelijke oplossing. Voordat we in een groot zwart gat vallen.
 
Chaos PDF Afdrukken E-mail
zondag 19 december 2010
Het komt er de laatste maanden veel minder of niet van te schrijven voor mijn website. Er is n trouwe lezer die denkt dat dat komt doordat ik me te buiten ga aan Twitter. Maar hij haat Twitter, dus dan ligt zon conclusie voor de hand. Toch, misschien heeft vriend G. wel gelijk. Misschien, h, misschien, heel misschien. Een beetje, dat zou kunnen. Dat ie een beetje gelijk heeft. Maar wel heel erg misschien.
Zelf houd ik het er op dat ik een tijdje niet zo veel zin heb om te schrijven. Achter de computer kruipen en dan blijven zitten tot het er staat. Wat dat betreft is Twitter een stuk gemakkelijker. Het is het verschil tussen zelf koken en een frietje kopen. Je mompelt in maximaal 140 tekens wat voor je uit, tikt op het schermpje van je mobieltje en je bent het al weer kwijt. Zo, floep, vanaf de driezitsbank de wereld in. Wie het wil lezen, leest het. Wie niet, even goede vrienden. Gedachten van een cent of nog minder. Soms lucide en hemelbestormend. En het mooiste: veel snelle contacten met leuke, inspirerende mensen met ook een razend druk leven.
Er staan trouwens de laatste tijd in mijn hoofd ook niet zo veel ideen en meningen te trappelen om voor het voetlicht te treden. En mijn basale applausbehoefte is sowieso klein. Ik vind een tijdje weinig aandacht ook niet levensbedreigend. Niet dat het niet leuk is, hoor, als mensen zeggen dat ze van een stukkie van mij plezier hebben gehad. Maar, ik zie dat toch met name als hun zaak. Het is hun plezier en als ik er niet zou zijn, zouden ze er op een andere manier aan moeten komen. Sterker nog, ze zouden me niet eens missen omdat ik er dan niet ben om te kunnen kennen.
Het is een beetje chaos en dat vind ik prima. Wat niet altijd zo was. Er zijn tijden geweest dat ik chaos erg verontrustend vond. Maar chaos en dat is natuurlijk en hopelijk een open deur geeft je ook dat duwtje, weg van het een en op weg naar het ander. En vul dat een en ander zelf maar in. Wat me op het moment erg van de straat houd, is de politiek. Wat gaat daar veel tijd in zitten. Vooral ook in het gedoe; dus alles wat niet direct op inhoud en doel gericht is. Gatver.
En, dat mag je ook best weten, ik ben ook lekker bezig met mijn modelspoorbaan. En ik heb sinds kort een kleinzoon en had al een hele tijd kinderen. En een lieve vrouw met wie ik graag mijn neus eens buiten de deur steek. Theater, winkelen, lunchen. Steden als Maastricht, Leuven, Aken, Luik, Tongeren .. Allemaal om de hoek. Het heuvelland. Een negentigjarige moeder drie straten verder die graag aandacht krijgt. En zo nu en dan een leuke opdracht om tekst te schrijven.
En ik ben eindelijk bezig met alle ongelezen boeken van hun stapels de boekenkast in te lezen. Ik houd elke dag de regionale en landelijke krant bij. Plus elke week twee weekbladen en elke maand zes tot zeven maandbladen. En dan zijn er nog de klusjes en de klussen in en rond het huis. Bovendien liggen er nog ongeveer twintig films en teeveeseries op dvd.
Dadelijk ga ik even naar het Weihnachtsoratorium van J.S. Bach luisteren. En ik wil vandaag nog even naar Dromen van Johanna, de Nederlandse hertalingen van songs van Bob Dylan door Ernst Jansz schakelen. Nadat ik nu even de lunch voor mijn lieve L. en mijzelf heb klaargemaakt.
En ik even dit stukkie heb geschreven.
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 46 - 50 van 199