|
woensdag 18 april 2012 |
Lachen, koud, punaises, het zijn zo maar wat woorden die me nu te binnen schieten. Lachen komt van PVVeducatiedeskundige De Mos bij Pauw & Witteman, gisterenavond. Koud, dat is het gewoon, ondanks april en punaises is blijven hangen na het lezen van De Limburger van vandaag. Daarin een artikel over spijkers, punaises en andere scherpe items - ja, dat stond er, items – die onverlaten op de Eyserbosweg hadden gestrooid, zondag, toen daar de AmstelGoldRace voorbij moest komen.
In dat artikel ook nog woorden als sabotage, bezems, routeborden, traceren en aangifte. Nou heb je aan woorden eigenlijk niets. Het wordt pas wat met woorden als je er een verband tussen aanbrengt. Dat maakt het verschil. Kijk maar. Ze staken de bezems ondersteboven in het zand, bevestigden de routeborden aan de stelen, riepen - elkaar luid lachend op de schouder slaand - sabotage en stapten op hun fietsen. Aangifte zou zinloos zijn, ze waren toch niet meer te traceren.
Luid lachend dus, Was lachen ooit gewoon leuk, iets voor feestjes, - gieren -, vrienden onder elkaar – bulderen - , frisse jonge meiden in de metro – giechelen -, inmiddels is het een tool van politici en hun spindokters. Moeilijke vraag Mark? Gewoon - liefst jongensachtig want associatie onschuld - lachen, grinniken of iets met pretoogjes doen en het probleem is nog maar half zo groot. Iets onhaalbaars voorstellen De Mos? Gewoon aanschuiven bij Pauw & Witteman, de mindset finetunen op de ambiance van de ontspannen borreltafel op zaterdagmiddag in Café Chez Greet – liefst ellebogen op tafel want associatie lekker onder elkaar - en je rare verhaal verpakken in vooral lachen.
Lachen zal, vrees ik, in Nederland niet snel meer zijn wat het ooit is geweest. Nadat we in 2002 onze onschuld verloren zijn - je weet wel, toen Pim en daarna ook nog Theo en zo - is nu ons lachen aan de beurt. Wie lacht heeft tegenwoordig te vaak iets te verbergen, te verdraaien, weg te traceren of te verkopen. Wie lacht is verdacht. Met dank aan onze politici.
|
|
Laatst geupdate op ( woensdag 18 april 2012 )
|
|
|
maandag 16 april 2012 |
Er is in mijn tuin veel kapotgevroren, deze winter. Dat is jammer. Ik houd er niet van dat dingen stuk gaan of zelfs maar beschadigd raken. Zo had ik gisteren nieuwe schoenen aan. En nadat ik de afwasmachine had leeggeruimd – ja, ik doe dat – en weer vol – ja, dat doe ik ook – zag ik dat er een donkere vlek zat op de neus van mijn linker schoen. Water hoopte ik. En het liefst schoon water. Liever geen vet. Alsjeblieft geen vet uit de schaal waarin de aardappelpartjes waren klaargemaakt.
Ik zag die vlek en moest onmiddellijk denken aan die keer in Cessenon-sur-Orb. We reden onder een stralende zon de knerpende parkeerplaats van ons gehuurde zomerhuisje op. Ik stapte uit en liep de betonnen trap naar de voordeur op. De neus van mijn praktisch nieuwe, strak zwartleren linker VanBommelschoen sloeg tegen de rand van een van de ruwe treden. Met een smerige snee in het voor de rest gave leer als gevolg.
Wat ik daar toen van geleerd heb is dat men nieuwe schoenen van Van Bommel het best niet aantrekt als men arriveert bij een gehuurd vakantiehuisje met een ruwe betonnen trap. Maar wij zijn eigenwijs en trekken nieuwe schoenen tegen beter weten aan. Om onze voeten te beschermen, om mee te pronken en om ze langzaam te zien vergroeien met ons eigen aftakelende lijf. Want dat doen wij, aftakelen. Wij kunnen zelf in de kast blijven staan zoveel wij willen, onszelf beschermen zoveel wij willen, wij takelen onontkoombaar af. Het leven gebruikt ons en woont ons sluipend uit.
Is dit een positief en vrolijk verhaal? Ja, dat is het. Want wie zouden wij zijn als wij niet voortdurend ingingen tegen onze diep gewortelde neiging het nieuwe en het schone te beschermen? Met louter gelukkige mensen, wat moet je ermee? Zouden die nog uitkijken naar morgen? Zouden die nog verlangen? Wij kunnen helemaal niet leven met louter geluk. Waar zouden we over moeten schrijven, filmen, dansen en theater maken? Zelfs als het verhaal in de film goed afloopt, heeft het eerst fout moeten gaan. Na schoenen die versleten zijn, zijn er weer nieuwe schoenen. Van hechten én loslaten, daar worden we gelukkig van.
|
|
Laatst geupdate op ( maandag 16 april 2012 )
|
|
|
zaterdag 14 april 2012 |
Beter is altijd beter. Lijkt me duidelijk. Maar soms is beter ook beter van niet. Zoals in VKMagazine waar zich Betere Singles presenteren. In de rubriek Buitenkans. Hoezo beter? Beter waarin? In met mes en vork eten, geld verdienen, alleen zijn, ruzie maken, bindingsangst? Ik noem maar wat. Maar goed, ik dwaal af, ik wilde het over iets anders hebben, dacht ik.
Onze staatsschuld loopt volgens iets op Google met zo'n slordige 39 miljoen euro per dag op. (Er staat een foto van Jan Kees de Jager bij dus het zal wel kloppen.) Een van de betere singles van Nederland sprak daar al vaak zijn grote bezorgdheid over uit. Al in de tijd dat hij nog niet van ons allemaal was en nog maar alleen van de VVD. In gelukkiger tijden dus. Als de regering niet fors ingrijpt, en zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb, dan ..... zei hij, enfin … En inmiddels: En het is heel goed van u dat u op mij gestemd heeft, ik stel orde op zaken, mind you. En, by the way, het is ook goed omdat zien lachen doet lachen.
Inmiddels predikt onze @MinPres - want die bedoel ik - al gedurende zes weken onverbiddelijk radiostilte. Zo nu en dan klatert er een gulle lach uit de openstaande ramen van het Catshuis of kijkt vanaf een damesfiets een blij jongenshoofd ons aan. Daar kunnen we het voor dat moment dan even mee doen. Het is per slot een gelukkig volk dat met zo weinig tevreden is. En om aan te geven hoe zwaar het desondanks allemaal is, opdat wij dat niet vergeten, het wekelijkse gesprek met de @MinPres opende gisteren met een levendig discours over de kleding die onze allerbeste single draagt en bij welke gelegenheid. Jazeker, een spijkerbroek en trui als er die dag alleen verlengd formatieoverleg is. Dat heeft u goed gezien. Alle lof voor uw scherpe waarneming en heldere duiding. Namelijk en zus en zo, je weet wel.
Zes weken, dat zijn dus 42 dagen, duurt het nu al. Radiostilte mag zeker in rumoerige tijden best wat kosten, maar ongeveer 1600 miljoen euro aan oplopende staatsschuld - tot nu toe - vind ik persoonlijk een beetje heel erg veel. Zeker als ik het tikken van de teller van de oplopende staatsschuld steeds – hoezo radiostilte? - luid en duidelijk blijf horen. En omdat ik me zo langzaamaan oprecht afvraag waar we die supersingle nou eigenlijk voor in de lucht hebben en nog altijd houden. Toch niet alléén voor die lachtherapie?
|
|
Laatst geupdate op ( zaterdag 14 april 2012 )
|
|
|
woensdag 11 april 2012 |
Al een jaar en misschien wel langer plakten op de rand van het computerscherm waar ik nu naar kijk twee stuks Post It van ongeveer vijf bij vier centimeter. Daarop stonden zeven woorden: SAXOFOON, Turbo’s, PAMPEREN, ONGEBOREN, WERVERSHOOF, BIBLIOTHEEK en Mabel. Door Mabel staat een streep. Voor het geval je je afvraagt Waarom in kapitalen?, ik schrijf bijna altijd in kapitalen. Maar dat terzijde. Ik heb net, na het tikken van deze woorden in dit stukje, die twee papiertjes twee keer doormidden gescheurd en in de papierbak gegooid.
Al die tijd op die papiertjes hebben die woorden niet hun betekenis maar wel hun verhaal verloren. Of beter mijn verhaal. Ik heb ze opgeschreven als steekwoorden voor iets groters dan zijzelf. Door mij voorbestemd voor een leven in bytes & beyond. Maar ik ben het meeste kwijt, van al dat groters. Zelfs voor zoiets iets simpels als die streep door Mabel, ik heb er geen verklaring meer voor. Er woedt hier bijvoorbeeld geen discussie meer over de naam van de volgende baby. En dat Mabel dus niet meer als optie in beeld was.
Maar, niet alles wat toen van enig belang leek, blijkt verdwenen in de grijze nevel van mijn wat sleetse geest. Dat WERVERSHOOF heb ik opgeschreven omdat die naam opdook in een verhaal van Bert Wagendorp in de Volkskrant over fietsen, ergens in de kop van NoordHolland. Rond een polder of zo. Of een stuk of wat polders. Met veel wind en voor echte mannen. En omdat ik daar ooit in de tweede helft van de zestiger jaren van de vorige eeuw dispuutsvriend C.V. ben gaan begraven. We gingen als Nijmeegs dispuut met een bus. Dat deden we tot dan alleen als we gezamenlijk ergens aan de rol gingen. Het was een vreemde tocht. De neut na afloop van de begrafenis had overigens wel geholpen.
Google vertelt me dat C. op de begraafplaats van Onderdijk ligt. Ik denk dat hij de eerste dode was die ik ooit zag. Zijn gezicht was zichtbaar achter een ruitje. Ter plaatse was de deksel van de kist een luikje dat gesloten werd nadat iedereen nog een laatste blik had kunnen werpen. Het was iets dat ik niet kende. Typisch voor de streek, waarschijnlijk. Een soort service voor wie van ver kwam en niet in staat was geweest eerder afscheid te nemen. In de omlijsting kreeg C.’s gezicht iets museaals. De aanblik schiep meer afstand dan de gesloten kisten die ik kende ooit hadden gedaan.
|
|
Laatst geupdate op ( woensdag 11 april 2012 )
|
|
|
vrijdag 23 maart 2012 |
Het is een mooi woord, spagaat, vind ik. Het is overigens een schoonheid die ik louter intuïtief ervaar. Er is geen ratio in het spel. Was die er wel dan was het een woord dat uitnodigt tot flauwe woordgrapjes als Oh, Spa gaat? Jammer voor de Ardennen. Of Chaudfontaine vind ik smerig, maar Spa gaat dan wel weer. Spagaat, het is gewoon een lekker woord.
Afgelopen week moest ik bij het zien van Hero Brinkman steeds weer aan spagaat denken. Het woord verwijst direct naar een wat ongemakkelijke lichaamshouding, indirect naar een verscheurde geest. Wat ik daar persoonlijk erg plezierig aan vond was dat Hero het zichzelf had aangedaan. En dat hij er liefst zes jaar over had gedaan om langzaam splijtend met zijn kruis de grond te raken. De held voelde zich bekneld tussen zijn loyaliteit aan de warme persoonlijkheid van Geert Wilders en diens kiezers en aan zijn eigen warme gevoel voor de niet terecht gestigmatiseerde medemens. Tot zo ver Hero van de krokodillentranen.
Meer had ik te doen met Nebahat Albayrak en Martijn Van Dam die als gevolg van mediacontacten in een spagaat raakten. Nebahat als gevolg van Pauw & Witteman en Martijn als gevolg van De Wereld Draait Door. In de ogen van vingerlikkend rechts zijn dat kathedralen van de linkse kerk. Neemt niet weg dat beide kandidaten voor het fractievoorzitterschap van de PvdA het vuur na aan de schenen werd gelegd. Ze boden verzet maar, elke kerk verlangt nu eenmaal ten diepste naar martelaren, zo ook de linkse. Ze gingen op de pijnbank en journalistiek Nederland trapte ze de dagen erop nog even lekker na. Go With The Flow is het recept voor een succesvol mediaoptreden, schreef Kuitenbrouwer in HP/DeTijd en dat hadden ze niet gedaan. Kop eraf, dus.
Ik denk dat andere communicatiejongens en –meisjes tijdens mediatrainingen Nebahat en Martijn doorgezaagd hebben over je bij je verhaal houden, je eigen punt maken. Laat je niet door de interviewers van het padje brengen. Die willen je met hun vragen naar bepaalde uitspraken brengen. En dan vooral uitspraken die hen bevallen. Daar moet je niet intrappen. Nebahat volgde dat advies en oogste daarmee een verongelijkte en zuur zuigende Pauw, Van Dam volgde de flow van Matthijs en werd aan stukken gescheurd. Over spagaten gesproken. Wie moet je nog geloven als het op mediatraining aankomt?
|
|
Laatst geupdate op ( woensdag 11 april 2012 )
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 6 - 10 van 191 |
Columns 
