Columns
Tour PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 13 juli 2012
Ik heb al een week een stukje klaar staan over de Tour de France maar het was het niet. Het ging over mijn liefde voor de ronde en hoe die verdween en weer opbloeide en weer verdween en weer opbloeide .. Enfin en zo. Ikzelf houd het op een haat-liefdeverhouding. Sinds ik als kind van mijn vader leerde hoe je een halve dag kon stukslaan met nerveus te wachten en vervolgens diep in de radio te kruipen om daar een kwartier lang Jan Cottaar te ontmoeten die aan de meet op een stoffige hoofdstraat ergens in het Frankrijk van de vijftiger jaren winnaars en verliezers van elkaar scheidde, houd ik zielsveel van de Tour de France.
Ik hield zo veel van de ronde dat het heel erg veel pijn deed als weer een van mijn helden van zijn voetstuk donderde. En mijn grote liefde weer aan de start van een etappe van plaatsvervangende schaamte stond. Vooral als onze Nederlandse jongens betrapt werden. Als ik op Google Nederlandse renners betrapt op doping intik, verschijnen de namen van Peter Post, Evert Dolman, Aad van den Hoek, Joop Zoetemelk, Johan van der Velde, Adrie van der Poel, Gert-Jan Theunisse, Marc Lotz, Thomas Dekker, Peter Winnen, Maarten Ducrot, Steven Rooks en Jans Koerts. De laatste vier gaven het gebruik ervan zelf toe, de eersten werden betrapt. Allemaal treurnis. Dat had een Hansje Brinkers toch niet nodig, doping! Ik mis overigens de naam van Jos van der Vleuten, betrapt op gebruik tijdens de wereldkampioenschappen van 1967 in Heerlen.
Hoe het ook zij, de Tour de France heeft mij bedrogen. En meer dan eens, dus. Of eigenlijk niet alleen de Ronde van Frankrijk maar dat hele fietsen, al die rot renners. Ik dacht ooit dat zij fietsten zoals wij zelf in het begin van de zomervakantie het circuitje Wilhelminalaan, Molenvenseweg, Loonsebaan, Vicorialaan rondragden. Eerst op de step en later op de fiets. Met ware doodsverachting, met pleisters beplakt en inwendig naturel. Het was een onbedorven heldendom, afgekeken van Ab Geldermans en Jo de Roo die zo ontzettend goed waren dat zij in Franse dienst reden.
Ik heb besloten net te doen alsof Ab en Jo nog altijd rondrijden. Zij zijn de helden die ik speelde toen ik nog alleen maar van het fietsen hield. Toen ik nog van alles en nog wat gewoon niet wist. Uit kinderlijke onschuld en onwetendheid. En ja, ik weet dat ik mezelf daarmee voor de gek houd. Maar ik laat me liever door mijzelf voor de gek houden dan door die renners. En dus bloeit mijn liefde voor de Tour de France, dat rijdend ritueel, die hoogmis van het fietsen weer volop.
Laatst geupdate op ( vrijdag 13 juli 2012 )
 
Veters PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 29 juni 2012
Blaas kunst in het basisonderwijs nieuw leven in citeert de Volkskrant vanaf halverwege pagina 8 mijn nog niet geheel wakkere hoofd in. Uit de mond van kunstminister Halbe Zijlstra. Op mijn achtergrond van deze ochtend rinkelen kopjes en lepeltjes, mompelen bejaarden nieuwtjes en eten zij vlaai en zingt Heinchen achtereenvolgens over Mama en Little Banjoboy. Het is eigenlijk allemaal kunst, als je het maar wilt zien. Of kunt zien. Dus als je op de basisschool maar kunst in je pakket hebt gehad.
Ik ben voor kunst. En kunst mag wat mij betreft wat kosten. Dus ook 10 euro en 90 cent per school, per leerling per schooljaar. Dat is namelijk het bedrag dat basisscholen nu al krijgen voor cultuureducatie. Ik had het liefst 10,93 euro gelezen maar ook 10,90 euro vind ik een wonderlijk bedrag in de wereld van lumpsum. Het laat me in opperste verwarring achter. Zoals overigens elk klein bedrag dat uit een paar euro's en wat centen bestaat en daardoor het beeld van met groot zwoegen gerealiseerde precisie oproept. Zeker als je dat niet in een met TL-lampen verlichte Lidl moet betalen voor een pond tomaten of een set dopsleutels.
Want hoe komt zo'n bedrag tot stand? Hoe weet je dat cultuureducatie in het basisonderwijs 10,93 euro mag of moet kosten? En niet 12,64 euro? Zo krijg je me wakker. Want ik zie de menukaart al voor me. Breuken leren 8,34 euro, veters strikken 1,67 euro, de a schrijven 0,04 euro, de A schrijven 0,05 euro, over een smalle balk lopen 4,03 euro en Hoog Op De Gele Wagen zingen 2,06 euro, bij wijze van voorbeelden. Alles inclusief BTW. Voor het leren zingen van Hoog Op De Gele Wagen is die overigens 21% want luxe.
Het is een systeem waarbij ik me kan voorstellen dat een eigen bijdrage van de ouders, ook tot op de cent berekend als afgeleide van een basisbedrag maal factor x gedeeld door het aantal kinderen in het gezin maal hun afzonderlijke leeftijd gedeeld door 7,456, niet lang op zich laat wachten. Die dan weer eisen dat ze zelf voor hun kind uit het menu kunnen kiezen. Waarna vervolgens een en ander geheel volgens verwachting maar wel systematisch uit de hand kan lopen.
Laatst geupdate op ( vrijdag 29 juni 2012 )
 
Textuur PDF Afdrukken E-mail
woensdag 30 mei 2012
Een collega-neerlandicus schreef van de week over de romantiek van het woord staketsel. Ik kan de uitgesproken liefde voor zon woord wel begrijpen. Zeker als je die - zoals zij vertelde - deelt met je geliefde, als je dus beiden voor zon woord valt als voor elkaar. Dan sluipt er naast de stakerigheid een grote intimiteit in de betekenis van zon woord. Zo vind ik - onder andere - textuur een wonder van een woord. En dan zeker als ik het tegenkom in een topzin als Ik heb de schijt aan die gerechten met vijf texturen van dit of dat.
Als je zon zin durft uit te spreken, dan ben je retengoed bezig. Zeker als je er een Vlaamse tongval la Tom de Lanoye bij denkt. En dat kon in dit geval gemakkelijk want hij kwam uit de mond van de Vlaamse chef-kok Geert de Mangeleer. Ik vond zijn spetterende zin vandaag in de V van de Volkskrant. Overigens, dat valt jou toch ook op, h, een Vlaamse chef-kok en dat die dan Mangeleer heet? Een naam die je met een beetje fantasie vertaalt als Geert den Eeter. Enfin, manger, Frans voor eten, weet je wel? En ja, ik weet het, voor je het weet, draaf je door.
En dat is nou net wat Geert den Eeter niet wil. Bedacht bezig zijn. Uw keuken moet uit uw buik komen, meent Geert. Dat voel ik helemaal mee met Geert, metaforisch gezien dan wel. Dus, ook onder mijn handen mag een preitje een preitje blijven en een aardbei, je raadt het al, een aardbei. Mijn lieve L. en ik hebben het dan ook met enige regelmaat over hoe wij zelf in onze keuken staan: wij willen het basismateriaal met name op zichzelf laten blijven lijken en voor zichzelf laten spreken. Ook wij houden niet van een behandeling op basis van een lange handleiding vol techniek.
Je moet als eter hetgeen op je bord ligt zonder al te veel moeite kunnen blijven doorgronden. Of op z'n bedacht culinairs: Een goede relatie tussen u en uw voedsel kan alleen op basis van totale transparantie tot volle wasdom evolueren. Iets vochtigs dient geen pompoensoep te heten als je er geen pompoen in herkent. En een zalfje van radijs moet niet kanariegeel zijn. Van het moment dat een wortel van u niet langer de kans krijgt zich als wortel te presenteren en haar eigenschappen opgaan in een aan haar natuur vreemde textuur, gooi dan maar een bom in uw keuken. Dan is niets meer zoals het ooit was.
Laatst geupdate op ( vrijdag 29 juni 2012 )
 
Mes PDF Afdrukken E-mail
zondag 06 mei 2012
Vanochtend stond ik me na het douchen af te drogen. En terwijl ik met de handdoek over mijn gezicht ging, voelde ik Ik heb me niet geschoren. Niets aan de hand, zou ik normaal gesproken denken, dan doe je dat dadelijk alsnog. Maar nee, ik dacht Doe eens ruig, je scheert je niet vandaag. Tja, en dan is een ochtend die nogal nietszeggend begonnen is opeens de start van een dag waarop de wereld je van een heel andere kant gaat zien. Je ongeschoren kant, dus.
En nu zit ik hier en ik vraag me af hoe het zo ver is kunnen komen. Dat ik zoiets denk als Doe eens ruig, je scheert je niet vandaag. Wat voor weg is de man in mij dan inmiddels gegaan? Ik bedoel, stoppels voelen ruig, dus de associatie tussen niet scheren en ruig ligt voor de hand, maar, weet je, dat het daarna stokt.. Dt breekt me dan op. Er zou na dat scheren nog iets moeten komen. Dat ik bijvoorbeeld denk dat ik n in de auto stap, het pestweer weerstaand naar Houyet rijd en daar een kano huur. Om daarmee permanent eskimoterend de Lesse af te raggen naar Dinant. Maar wel eerst even tanken. En dan dat laatste niet zozeer denken maar wel gewoon doen. Omdat je weliswaar impulsief ruig bent maar tegelijk ook cool en georganiseerd als een navy seal.
Maar ik zit hier en ik vaar nu niet op de Lesse. En, als ik eerlijk ben, Ik hoef me niet af te vragen waar de man in mij heen is. Ik denk dat hij er nooit ingezeten heeft. Ik ben bij de welpen geweest en vond mijn leven op de zaterdagmiddag gezien dat welpschap al ronduit gevaarlijk. Knopen leggen en zo, dat ging nog wel, en de vlag hijsen ook en wie het verst kon plassen, maar lid zijn van een nest en dan bijvoorbeeld hulpnestleider zijn en dat was ik bah. Ik had er niets mee, met dat quasi stoere gedoe van jongens met spillebenen. Ik had al de spannende verhalen van mijn ouders over de oorlog en de avonturen van Kuifje en Pim Pandoer en Drie Jongens Op Een Eiland. En verder had en heb ik nog altijd genoeg aan de ruige wereld in mijn verbeelding.
Je moet weten, ik denk dat het meest ruige dat ik ooit gedaan heb, is dat ik bijna veertig jaar geleden in het dorpswinkeltje van het Franse Creysse een prachtig Opinel vouwmes gekocht heb. Handig voor het killen en kaken van vissen die ik met mijn hengel uit de Dordogne zou sleuren. Maar, van vissen kwam niet veel en met het mes schilde ik vervolgens elke dag een peertje en een appeltje. Zittend op een rots met aan alle kanten wild stromend water. Dat waren twee keer tien gelukzalige minuten per dag. Omdat het zo verschrikkelijk ongelooflijk stoer voelde dat mes vastberaden en doelgericht uit de zak van mijn Levis spijkerjasje te nemen en open te vouwen. Maar, behalve dat geluk, die week was ook mijn gezondste ooit. Met al dat fruit.
Laatst geupdate op ( woensdag 30 mei 2012 )
 
Oplossing PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 04 mei 2012
Vandaag staat in Maastricht de lokale afdeling van D66 met wat de stemtent heet. Op Plein 1992 en Boris van der Ham is er ook. Wat de rookpaal op een NS-station is voor de verstokte roker is de stemtent voor de burger die in debat wil met progressief liberale voortrekkers. De stelling in de stemtent is De wietpas is een goede oplossing. De keuze van dit onderwerp kan geen verbazing wekken. Zuid-Limburg staat sinds 1 mei namelijk op zijn kop als gevolg van de invoering ervan. De pas maakt de houder ervan lid van de coffeeshop die deze wenst te frequenteren ten einde gedoogd high te worden. Voor het houden van zo'n pas komt enkel volk van eigen bodem in aanmerking.
Persoonlijk ben ik voorstander van het vrijgeven van de wiethandel onder een kwaliteitsregime zoals dat ook voor andere voor menselijk consumptie geschikt geachte waren geldt. Denk aan middelen als alcoholische dranken, sigaretten, suikerwaren, transgene vetten, medicijnen en de extracten van de Cocaplant en de Colaboom. Middelen waarvan het gebruik je door menig weldenkend huisarts pas dringend ontraden wordt als je op een leeftijd bent gekomen dat de verslavende werking ervan onverbiddelijk heeft toegeslagen. En de stoffen zelf forse gaten hebben geslagen in je gezondheid. De wet van behoud van ellende heeft klaarblijkelijk onze voorkeur boven het realistisch beschouwen van de wereld met een onbevangen geest. Wij zijn mensen.
De wietpas is een goede oplossing. Het is een stelling voor elk wat wils, zou ik zeggen. Omdat je je in gemoede kunt afvragen Voor wie is het een goede oplossing?. Of Voor welk probleem? En dat levert dan een schier eindeloze reeks van mogelijke antwoorden op. Ik beperk me even tot de Wies. Voor een bijna failliete drukker? Voor de gedreven drugsrunner in de bijstand met een zielsgroot verlangen naar een zelf verdiend inkomen? Voor de wietroker die ook wel eens het exclusieve lidmaatschap van een besloten club wil smaken? Voor de Fransman en de Zwitser met een hekel aan lange autoritten naar een land waar het altijd regent? Voor de politieman die opgewonden raakt van het controleren op identiteit? Voor de schuldbewuste liberaal die bij wijze van boetedoening ook eens iets tegen de willekeur van vrije markt wil doen?
Komen we bij verbieden. We verbieden met de wietpas de verkoop van wiet aan buitenlanders en gedogen de verkoop aan eigenlanders. Daarmee bestrijden we overlast. Daarmee stellen we orde op zaken. Orde op zaken heeft de wind mee. Er was een tijd dat we met de orde die voortkwam uit overleg, uit noem het wheelen en dealen, heel goed konden leven. De orde met een rafelrandje, zullen we maar zeggen. Maar als mensen te veel aan dat randje plukken en pulken dan ontstaat er onzekerheid, gebrek aan rek, angst en krijgen ten slotte weerstand en de roep om autoriteit en hard ingrijpen de overhand. Die wietpas is voorlopig op de eerste plaats een goede oplossing voor wie in verbieden d oplossing ziet. Ook een vorm van geloof in maakbaarheid, overigens. De behoudend liberale maakbaarheid.
Laatst geupdate op ( vrijdag 04 mei 2012 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 6 - 10 van 199