Dagboek
Woensdag 5 mei 2010 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 05 mei 2010
Bevrijdingsdag. De vlag hangt uit. Gisterenavond de doden herdacht. In de synagoge in Meerssen spraken een Joodse overlevende van Sobibor, een katholieke mevrouw en een protestantse meneer. De Joodse vertelde over Sobibor en haar aanwezigheid in de rol van medeaanklager in het proces tegen Demjanjuk. De katholieke mevrouw deed een spirituele voordracht over haar God die je altijd aan je zijde mag weten en de protestante meneer had een wat essayistisch verhaal waarvan me om wat voor reden ook de essentie ontging. Maar dat lag aan mij. Ik dwaalde te veel af met mijn gedachten. En Joost mag nu weten waarheen. En ongeveer terwijl dat gebeurde, was op televisie een aflevering van Dokument over Kamp Vught , tijdens de oorlog een van de plaatsen in Nederland waar de Duitsers in de oorlog mensen, met name joden, gevangen zetten. Ik heb in Vught gewoond. Van 1952 tot 1961. In het kamp woonden inmiddels Molukkers. De recente geschiedenis woonde in die periode als het ware om de hoek. Als kind – ik ben van 1947 – heb je geen idee van hoe kort tien jaar nog maar geleden is. Naast ons woonde een meneer met een lieve hond en een vrolijke dochter. Mijn ouders konden er goed mee opschieten. We gingen er op visite. Op een gegeven moment was dat afgelopen. De buurman was bewaker geweest in Kamp Vught. Wat dat precies inhield, was me toen niet duidelijk. Als kind werd je ver van de wreedheid van de oorlog gehouden. Toch sloop de oorlog als machine van de dood langzaam binnen in mijn leven. Mijn moeder begon gaande mijn jeugd te vertellen over haar hongertochten vanuit Den Haag naar onder andere Twente. Mijn vader klaagde over pijn op de plaats waar een Duitse soldaat hem met de vuist een klap in het gezicht had gegeven. Hij had ook ondergedoken gezeten. In een laatje van het theekastje lag als stille getuige van zijn angst een knijpkat. Mijn moeders verhalen hadden iets heldhaftigs. Steeds kwam ze met voedsel terug. Iedereen te slim af geweest. Fiets met houten banden. De hongerwinter in Den Haag kwam voorbij. Haar vader had eigenhandig een zuinig-met-hout-kooktoestelletje gebouwd. De V2’s die over de stad kwamen en toen het bijna voorbij was met de oorlog de Zweeds-wittebroodvluchten. Een broer van mijn moeder trok vanuit Eindhoven als tolk met de Amerikanen mee Duitsland in. Hij was er bij toen ze in de haven van Hamburg het koninklijk jacht Piet Hein aantroffen. En toen ze Auschwitz - of Dachau; dat heb ik niet precies meer voor de geest - in trokken. Zijn zonen vonden in het begin van de jaren zeventig dat hij eens moest ophouden met zijn oorlogsverhalen. Die kenden ze nou wel. Een paar jaar later is hij dood. Toen ik begin jaren zestig in Maastricht woonde, maakte ik voor het eerst via de literatuur kennis met de oorlog. De zaak 40/61 van Harry Mulisch markeert dat moment. Sindsdien heeft die me niet losgelaten. En de mensen uit de aflevering van Dokument over Kamp Vught ook niet. Dat blijkt als ik Uitzending gemist bezoek. Aan het woord komen die typische, echte recht-door-zee-Brabanders voor wie Kamp Vught begon als broodwinning of als hulpverleningsproject en eindigde als de nachtmerrie die de machteloosheid van de enkeling tegen georganiseerd en door ideologie gerechtvaardigd geweld vlees deed worden. Een enkele domoor daargelaten. Op televisie ontrolt zich de geschiedenis van de bevrijding van Zuid-Nederland. Nog niets gehoord over Venray en omgeving. Wel even Overloon. Ook in Venray woont jarenlang de oorlog om de hoek. In kerkdorp Ysselsteyn liggen 30.000 tijdens de Tweede Wereldoorlog gesneuvelde Duitse soldaten. Het drukt een stempel op de manier waarop Venray de doden herdenkt. Daar is sinds een jaar of tien elk jaar de Duitse ambassadeur te gast bij de herdenking in de Grote Kerk en bij het monument aan het Kerkpad. Na de bijeenkomst in de synagoge zijn we naar de herdenking in de binnentuin van het gemeentehuis gegaan. En vandaar in stille tocht naar de Vredeskapel bij de basiliek. Daar leest elk jaar dezelfde dame alle namen van alle door oorlogsgeweld om het leven gekomen inwoners van wat nu Groot Meerssen heet. Omdat in namen die nog genoemd worden de herinnering voortleeft.
Laatst geupdate op ( donderdag 06 mei 2010 )
 
Donderdag 4 maart 2010 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 04 maart 2010
Prachtige koude maar zonnige dag, deze dag na de gemeenteraadsverkiezingen. Ik ben nu officieus lid van de Raad van de gemeente Meerssen. Gekozen met het minste aantal stemmen. Te weinig mensen kennen mij nog. Ik troost me met de gedachte dat ik hier nog maar tweeeneenhalf jaar woon. En als dan al 33 mensen denken dat ik hen kan vertegenwoordigen dan vind ik dat prima. Het moeten er een volgende keer wel wat meer zijn, vind ik. Indien er een volgende keer is. 2485 hoeft niet. Dat is het aantal dat Jo Dejong van de gelijknamige partij naar zich toe heeft weten te trekken. Hij at daarmee zeven zetels weg bij Partij Groot-Meerssen (1), VVD (2) en CDA (4). Wij hebben ons met PvdA GroenLinks D66 op twee weten te handhaven. Met minder stemmen dan de vorige keer, dat weer wel. Maar, de opkomst was wat nu wat lager en in 2006 stond L. als nummer 2 op onze lijst, vrouw en redelijk bekend in R.. Ik kan moeilijk peilen welk effect de situatie landelijk op onze toch teleurstellende score heeft gehad. We hadden toch wel op drie zetels gerekend. Al spraken we naar buiten over hopen. Ik denk dat kiezers ook niet naar ons toe zijn gekomen omdat we te weinig gecommuniceerd hebben hoe we op enkele moeilijke dossiers veel genuanceerder hebben ingezet en geopereerd dan door onze politieke tegenstanders is verteld. We wilden ons namelijk niet mengen in gekissebis over het verleden en meer naar de toekomst kijken. We zijn te netjes geweest en dat heeft verkeerd uitgepakt. Maar goed. Vanaf volgende week gaan we energiek aan de slag voor de gemeente Meerssen.
Laatst geupdate op ( donderdag 01 april 2010 )
 
Vrijdag 26 februari 2010 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 26 februari 2010
Eergisteren schreef ik dat het hier met 12° C op de thermometer warm is voor de tijd van het jaar. En in de ochtendschemering floot een eerste vogel. Vanochtend is voor het eerst te zien dat over de weiden weer een jong en nog heel schuchter groen waas ligt. In elk geval is de bruine voile die er overheen lag toen de dooi de sneeuw had opgeruimd verdwenen. De mussen die onder de dakpannen wonen zijn behoorlijk actief. Er staat een stevige wind en zo nu en dan komt de zon even door. Er hangt lente in de lucht. Ook een signaal: ik kom in het huis zo nu en dan een Aziatisch lieveheersbeestje tegen. Ontwaakt uit de winterslaap en traag, heel traag op weg naar een raam om daar te wachten tot het open gaat. Om dan uit te vliegen, op zoek naar verse luis.
Vandaag is het om 9.00 uur alweer bijna 12°C. Vielen tijdens de eerste dagen van de campagne voor de verkiezingen onze vingers van de kou bijna van de handen, nu daalt een aangename warmte neer. Het gaat er hier in de campagne op een bepaalde manier fel aan toe. Een van de lijsttrekkers schuimt de hele omgeving af op zoek naar stemmen. Hij haalt er vandaag de krant mee. Hij kent zijn stemmers zo goed als bij naam, schat ik zo in. Uit het circuit heb ik vernomen dat hij op vijf zetels rekent. Ik ben benieuwd. Maar als het waar is en het CDA haalt het aantal zetels dat het nu heeft dan kunnen we wel inpakken. Maar, uit hetzelfde circuit heb ik vernomen dat het CDA stevig gaat verliezen. Ook hoor ik dat de VVD zal moeten inleveren. En dat wij met PvdA GroenLinks D66 drie zetels gaan halen; één meer dan PvdA GroenLinks nu heeft. Ook in de gemeente Meerssen is de wens de vader van de gedachte.
Overigens heet canvassen hier klinken poetsen De gedachte daarachter is duidelijk, lijkt mij. Belletje trekken heb ik ook al gehoord en brievenbussen inspecteren en scharnieren smeren ook. Het ultieme doel achter klinken poetsen is niet uit de mond van de kiezer te horen dat je als politicus op diens stem mag rekenen. Want in het stemhokje kunnen opeens weer andere sentimenten de boventoon krijgen. Het ultieme doel is dat de kiezer hem zijn stempas geeft en hem machtigt voor hem te stemmen. Nog niet zo heel lang geleden ging dat vrij gemakkelijk maar tegenwoordig is daar meer voor nodig. Het aantal machtigingen per kiezer is beperkt tot twee. Naarmate de politicus meer stempassen verwerft, moet hij dus meer mensen om zich heen hebben die hij kan vertrouwen en bij wie hij dus twee geworven stempassen kan onderbrengen. En dan moet hij het ook nog zo organiseren dat op die stempassen de naam van de juiste gemachtigde staat. Ik vind het geen manier van werken en ik vraag me af of God de democratie zo bedoeld heeft.
Laatst geupdate op ( vrijdag 26 februari 2010 )
 
Zondag 31 januari 2010 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 31 januari 2010
Vanochtend gewandeld op de St. Pietersberg in Maastricht. Vanaf Chalet Bergrust aan de Luikerweg, halverwege de klim naar de top, diezelfde Luikerweg helemaal afgelopen om vervolgens naar het oosten af te buigen (Zonnebergweg) naar St. Pieter boven (Ursulinenweg) , langs de Lourdesgrot, de kerk van St. Pieter boven – met daar tegenover het kasteeltje waar André Rieu resideert – om bij de genoemde kerk weer naar het westen te draaien (Recollectenweg, Plateauweg, Sebastianenweg, Mosasaurusweg) en weer op de Luikerweg uit te komen, die linksaf op te gaan tot bij Bergrust tegenover Fort St. Pieter. Rondje van drie kwartier, een uur. In Bergrust koffie gedronken en een broodje grottenham (grotten Berg en Terblijt) gegeten. Deze week nog een paar keer buiten de deur gegeten. Dinsdagavond voorafgaande aan Theater aan het Vrijthof, De Kersentuin van Tsjechov, in ’t Kläöske aan het Onzelievevrouweplein in Maastricht en gisterenavond in Carpe Diem aan de Markt in Meerssen. Lekker, lekker en veel te decadent. Langs de Ursulinenweg op St. Pieter boven staat een huis met een fantastisch uitzicht over Maas en Heuvelland te koop. Thuis blijkt na een korte zoekactie op internet dat het 750.000 euro’s moet opbrengen. En dat terwijl het nog geheel gemoderniseerd moet worden. Dat kunnen we niet betalen, ook niet als je het uiteindelijk voor 500.000 zou kunnen verwerven en ook niet als we minder uit gaan eten. Overigens is dit wandeltochtje een heel klein beetje sentimental journey. Lieve L. en ik zijn in de kerk van St. Pieter boven getrouwd. In oktober 1971. Het was een mooie, zonnige dag. Het was zelfs warm voor de tijd van het jaar. Het was een vrolijke, ontspannen dag, ook. Over anderhalf jaar zijn we veertig jaar getrouwd. Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Ik voelde me vanochtend weer op de trappen van die kerk staan. Lieve L. straalde. Veel felicitaties met lekkere klapzoen.

Wordt mogelijk vandaag nog vervolgd.

Image

Maastricht, gezien van de parkeerplaats bij Chalet Bergrust, St. Pietersberg, Luikerweg. In de linkerhelft van de foto de rode toren van de St. Jan aan het Vrijthof, links daarvan de torens van de St. Servaas en rechts de toren van het oude Gouvernement. Meer naar achteren in het decor onder andere de nieuwbouw bij de Geusselt (stadion MVV). Jammer dat je op dit soort foto's eigenlijk maar zo weinig ziet.
Laatst geupdate op ( zondag 31 januari 2010 )
 
Donderdag 31 december 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 31 december 2009
Het weer sombert hier de dag door. Het wordt kouder en het is mistig. Net even naar Maastricht geweest om daar wat lekkere dingen te kopen. Kan ook in Meerssen, overigens, maar ik had gewoon even zin in Maastricht. Niet dat het vandaag écht een dag is voor Maastricht maar het bloed kruipt … Het is er veel te druk, het is er koud en toen ik er wegreed, regende het. En het begon er al heel erg vol te lopen. Maastricht is in deze periode van het jaar een stad waar iedereen zijn toevlucht lijkt te zoeken. Denk aan fans van Winterland, fans van de uitverkoop, fans van lekker eten en drinken, fans van geschiedenis en kunst, fans van architectuur en ga zo maar door. In de zestiger jaren van de vorige eeuw had je nog wel een het idee dat je Maastricht voor jezelf had. Nu deel je Maastricht met een onophoudelijke stroom dagjesmensen die zich oefenen in het slenterend anderen in de weg te lopen. Goed voor de economie van de stad, niet echt goed voor de kwaliteit van de uitstraling. Neemt niet weg dat ik nog altijd zo in het centrum zou gaan wonen als we daar het geld voor hadden.
Langzaam begin ik de spanning van deelname aan gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart te voelen. Er moet nog ontzettend veel gebeuren en dat komt op de schouders van een nogal beperkt aantal mensen. Daar komt nog bij dat ik echt niet alleen maar daar mee bezig wil zijn. Er moeten deze winter nog wat kasten op de logeerkamer op de eerste verdieping af en ik wil eindelijk beginnen met het mogelijk maken van modeltreinverkeer op de zolder. En ik ben begonnen in Curriculum Vitae van Victor Klemperer. Dat wil ik deze winter ook achter de rug hebben. Ik weet niet hoe het komt maar ik betrap mezelf op een stille voorkeur voor de Duitse literatuur en geschiedenis. Niet dat je me daar van alles over kunt vragen - nou ja, vragen mag wel maar ... – want ik ben niet iemand bij wie het gelezene lang beklijft. Mijn brein is altijd meer geschikt geweest voor het plezier van het lezen als zodanig en slaagt er maar niet in inhoud lang vast te houden.
Dat is altijd zo geweest. Namen, titels, jaartallen, gebeurtenissen, processen, citaten, versregels, hele gedichten bleven direct oproepbaar een week en soms wat langer hangen. Waarschijnlijk was de noodzaak voor langer noch professioneel noch vanwege passie groot genoeg. Ik heb het wel altijd als een groot tekort ervaren. Ben helaas niet de eigenaar van een fotografisch geheugen, noch van een repetitief vermogen dat me tot overzichtelijk en traceerbaar archiveren van kennis in staat stelt. Dat heeft ertoe geleid dat ik te vaak zelf het wiel heb zitten uitvinden. Dat heeft me creatief gemaakt maar het is ook erg vermoeiend.
Dat hele complex heeft er – en dan ga ik even kort door de bocht want niets is absoluut – toe geleid dat ik in bijna elk gesprek als het ware from scratch begin. Ik moet er steeds op vertrouwen dat de kennis en ervaring die diep in mij liggen opgeslagen mij ter plaatse en op dat moment niet in de steek zullen laten en mij hun goede diensten zullen bewijzen. Opdat niet alles vergeefs is geweest. Het maakt me meer tot een weifelende onderzoeker dan tot trefzekere deskundige. Een onderzoeker die niet altijd weet waar zijn kennis een plek zullen vinden in de grotere samenhang in hoofd en hart en wat ze daar zullen gaan uitspoken. Het klinkt allemaal heel interessant maar geloof me, je wilt er niet mee leven. Met veel te veel interesses en veel te weinig focus.
Heb overigens enkele dagen geleden het eerste deel van Nop Maas’ biografie van Gerard Kornelis van het Reve uitgelezen. Goed gedaan Nop. Weet nu weer even meer van Reve dan ik ooit geweten heb. Vond met name de beschrijving van diens Engelse periode en het verlopen van zijn relatie met Hanny Michaelis erg informatief. En wat een eigenzinnige geest. Maar dat wisten we al. Ook de laatste hand gelegd aan Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse. Leuk boekje in het spoor van taaltrendvolger Jan Kuitenbrouwer maar ook op verre afstand van Hugo Brandt Corstius met zijn Opperlandse taal- & letterkunde en de herziene versie Opperlans! Taal- & Letterkunde. Qua diepgang, breedte en diversiteit dan. Een aanradertje voor iedereen die zich kan laven aan de verrassing die taal is. Waar Reve dan weer het bewijs van levert. Hij heeft dankzij zijn conservatieve maar ook creatieve geest als geen ander afstandelijk, behoudend, archaïsch, formalistisch en soms precieus taalgebruik weer behoorlijk spannend gemaakt. Je moet ervan houden, natuurlijk, maar dan heb je ook wat.
Nog even naar die verkiezingen. Ik sta nummer 2 op de lijst PvdA GroenLinks D66. Ik wil niet zeggen dat me dat overkomen is maar toen we naar Meerssen verhuisden, had ik niet het voornemen de politiek in te gaan. Toen een jaar of twee geleden uit de huidige PvdA-GroenLinksfractie in de gemeenteraad de vraag kwam de leden te ondersteunen ben ik op dat verzoek ingegaan. En van het een kwam het ander. Meedoen in de lokale politiek is een van de manieren om een plekje te vinden in het Meerssense. En er is ook hier voldoende aan de hand dat het de moeite waard maakt je erin te verdiepen. En ook hier zijn er mensen voor wie ik als lid van de Partij van de Arbeid graag een lans wil breken. De partij ligt dan wel zwaar onder vuur – en naar mijn idee ook terecht – maar ik blijf ervan overtuigd dat de sociaal-democratie beter werk kan leveren dan het liberalisme of religieus geïnspireerde quasi ideologie. Ik zal de komende maanden wat vaker rapporteren over de voortgang van onze campagne. Jawel!
Rest mij je voor dit moment een fijne jaarwisseling toe te wensen. En een gelukkig en gezond 2010. Gezond naast gelukkig omdat ik me realiseer dat er mensen zijn die ongezond toch nog gelukkig kunnen zijn. Dat hebben in de achterliggende jaren bijvoorbeeld T. en M. en M. en F. ons laten zien. F. is er niet meer maar we denken nog altijd vaak aan haar. T. en M. en M. zijn er nog en we hopen dat dat nog heel lang zo zal blijven. Ook B. heeft aan dat besef een belangrijke bijdrage geleverd. En Max Boon, zoon van Venrayse ouders. Dit naar aanleiding van het interview dat hij Elsevier gaf en dat geplaatst werd in het dubbeldikke eindejaarsnummer. Max verloor bij de aanslag op vrijdag 17 juli 2009 in Jakarta beide benen en hield er bovendien ernstige brandwonden en een verbrijzelde rechterarm aan over. Je kunt hem bezoeken op www.maxboon.nl.
Laatst geupdate op ( donderdag 31 december 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 1 - 5 van 120