Dagboek
Dinsdag 6 oktober 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 06 oktober 2009
Er heeft zich een roodstaart in de tuin gevestigd en ik weet niet of de mussen en mezen in de buurt daar zo blij mee zijn. Het is een beetje een nijdig beestje dat het net in bezit genomen territorium onverzettelijk verdedigt tegen de autochtone bewoners. Dus boven de tuin en aanliggende landerijen speelt zich nu een voortdurend luchtgevecht af. Afwisselend mussen, mezen en roodstaart kiezen positie op het dak van de schuur om vandaar op te stijgen voor hun vlucht. Het is moeilijk ze goed in het vizier van mijn verrekijker te krijgen omdat elke beweging in een omtrek van een meter of vijftien aanleiding is het luchtruim te kiezen. De fanate roodstaart – een dame, voor zover ik weet – zet de verhoudingen tussen de soorten behoorlijk op scherp. De mezen trekken zich nog het minst van de indringer aan. Van het doorgaans keurige rijtje van acht mussen op een van hekken van de tuin blijft in deze situatie even niets meer heel.
Nu we dik twee weken terug zijn van vakantie neemt bij ons het leven weer zijn gewone loop. Lieve L. is weer aan het werk en ik pak de draad van huis, politiek, schrijven en al die andere zaken weer op. Met name de politiek zal de komende maanden de nodige energie en tijd vreten. Maart volgend jaar zijn er verkiezingen voor de gemeenteraad en ik ben kandidaat voor de PvdA. Samen met GroenLinks en D66 nemen we deel met de lijst KIJK!!!. PvdA en GroenLinks werken hier in Meerssen al lang en met succes samen. Twee zetels in de raad en een wethouder wegens deelname aan een coalitie met VVD en Partij Groot Meerssen. Het is de vraag hoeveel zetels we halen en of we vanaf 2010 ook deel van de coalitie zullen uitmaken. De kiezers zijn landelijk hevig op drift en hun bewegingen zijn niet in lokale verhoudingen te vertalen. We wagen ons dus maar liever niet aan voorspellingen.
Verder is er even weinig te melden. De jongens zijn op huizenjacht, het pandje aan de Henseniusstraat in Venray is verkocht, we hebben daar nog een garage met parkeerplaats te koop, de reparatie aan de auto kost veel te veel geld, er zit een mol in de tuin, dadelijk ga ik op bezoek bij MTB Bedrijven Maastricht, op 13 oktober komen de stukken voor de begroting van de gemeente Meerssen, zwager C. is herstellende van een operatie na - paniek - een acute darmafsluiting, mijn moeder is al goed gewend in Beukeloord en wacht er op het vrijkomen van een definitieve kamer, ik heb vorige week een bezoekje gebracht aan nicht M. in Landgraaf wier tweelingbroer P. een dezer dagen al weer vier jaar geleden overleden is, ik heb met lieve L. bij SamSam gegeten ter afsluiting van haar vakantie en om te vieren dat we 38 jaar getrouwd zijn. En ik heb me voorgenomen ook weer meer te gaan genieten van het leven.
Laatst geupdate op ( maandag 12 oktober 2009 )
 
Woensdag 16 september 2009 – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
woensdag 16 september 2009
Vandaag zouden we naar St. Tropez. Zouden, want sinds gisterenochtend is het weer zwaar slecht. Het regent gestaag. Vanochtend leek de zon het heel even te winnen van de bewolking maar dat was slechts van korte duur. Het zwembad ligt er verzopen bij. De temperatuur van het water is van 25 naar 21 gegaan. Dat is even geen zwemmen. Het weer was gisteren zo slecht dat het zelfs niet leuk is om in de auto te zitten. We zijn even naar Brignolles gereden om daar wat grotere boodschappen te doen. Daarna de hele dag zitten lezen en sudoku's gemaakt, met op de achtergrond het nieuws en de discussies over de begroting.
Net even naar Cotignac geweest om daar de cave van de Vignerons de Cotignac te inspecteren. We waren niet echt onder de indruk. Vanmiddag rijden we nog naar de quinquaillerie in Carcès om te kijken of ze daar vastzetters voor luiken verkopen. Op de terugweg gaan we dan nog bij wijndomein Carpe Diem aan. Verhuurder F. bracht daar enkele mooie flessen van. Die bevielen prima. Eens kijken of de prijs een beetje net zo mooi is en dan kunnen we er wellicht enkele van kopen.
Op maandag 14 september begon ik mijn - nog niet gepubliceerde - dagboek met: En weer is het stralend weer nadat het enkele dagen ietsje minder is geweest. Niet wat betreft temperatuur, wel was er meer bewolking. Gisterenmiddag speelde de zon kat en muis met langzaam land af drijvende wolken. Ze kregen het niet voor elkaar voor hem langs te gaan. Ze werden voortdurend gedwongen om hem heen te trekken. Dat zijn de dingen die je ziet als je uren op je rug in een stoel ligt en je enige uitzicht het uitspansel is. Althans als je uren bezig bent met water in, er weer uit en in de zon liggen, water in en afkoelen, in de zon weer opdrogen, het water in en op het luchtbed liggen en ronddrijven, het water uit en weer helemaal doorstoofd raken, het water in en een beetje poedelen, het water uit en weer naar de lucht kijken. Als helemaal niks hoeft.
Afgelopen zaterdag schreef ik in voorbereiding op de voor maandag 14 september geplande aflevering van mijn dagboek: Het is een van de zeldzame dagen hier die met een betrokken lucht is begonnen. In de verte, in de richting van Nice, trekken nu, rond een uur of twee, wolken stevig samen en daar rommelt de donder. Het is overigens nogal benauwd en het is goed mogelijk dat wij ook nog wat van dat weer krijgen. Wat niet gebeurde. De druivenoogst - de vendange - is in de loop van afgelopen week in volle hevigheid losgebarsten. Kon je tot voor enkele dagen nog gewoon doorrijden op de wegen, nu raak je voortdurend in files achter trekkertjes met aanhangertjes verzeild. Dat houdt erg op maar dat mag want wij hebben vakantie. Veel rijden doen we trouwens niet. We doen zo nu en dan boodschappen en maken eens een klein tochtje. Voor de rest ……., jawel.

Dat had ik dus eerder al willen publiceren maar het kwam er niet van. Ook omdat D. een paar toernooitjes gepokerd heeft en dan kan ik niet op de computer. Dat is niet erg want soms heb ik ook helemaal geen zin om te schrijven. Schrijven is alleen leuk als het ook echt kriebelt. En dat doet het gelukkig niet de hele dag, zelfs niet elke dag. We denken er overigens over iets eerder naar huis te vertrekken. Zeker als het van dit weer blijft. Er komt dan niets van zwemmen en de temperatuur ligt zeker tien tot vijftien graden onder wat we gewend waren. Ook kan de was niet buiten drogen. Het zijn van die kleine dingen waar we niet echt mee zitten maar omdat we het einde van ons verblijf hier toch wel al voelen naderen, komt een dergelijk idee net iets sneller op. Ik voel er - nog - niet zo voor om dan ook eerder thuis te zijn. Wellicht dat we voor de terugweg iets meer tijd nemen dan nu gepland is. Zeker als het weer in het noorden iets beter blijkt, lijkt me dat prettig. Een beetje vroeg ophouden met rijden. Dan een hotelletje zoeken en vervolgens tijdens een lekkere maaltijd met L. en D. rustig de avond doorsudderen. Ik heb er behoefte aan alles wat maar enigszins naar werk of verplichting ruikt ver voor me uit te schuiven. Ik heb dan ook met L. afgesproken tot 1 oktober zo goed als niets te doen en vanaf 1 oktober pas weer echt het ritme van alledag op te pakken. Er is vanaf dan absoluut veel te doen. In en rond het huis, rond de verhuizing van mijn moeder, inzake de politiek, mijn schrijfwerk en daarnaast nog de sociale verplichtingen. Ik wil het wel niet als druk voelen maar dat lukt niet altijd. Bij vlagen wel en dat is ten opzichte van vroeger al een hele vooruitgang.
Laatst geupdate op ( zondag 20 september 2009 )
 
Vrijdag 11 september 2009 – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 11 september 2009
Ik heb het schrijven te lang laten sloffen. Aan de slag, dus.
Inmiddels hebben we op woensdag 9 september D. opgepikt op vliegveld Marseille Provence - op de borden langs de wegen welluidend als Marignane vermeld - bij Vitrolles, voorstad van Marseille. Vitrolles is de naam die ik ken van de keer dat ik met P. en H. en J. en R. van Maastricht naar Marseille ben gefietst. Van M. naar M. omdat dat zo mooi klinkt maar ook omdat het zo symmetrisch was en dus zo onder controle. Daarna zijn we nog eens naar Montpellier gefietst. Ook vanwege de M. Daarna hebben we die M. losgelaten. We werden toen al wat ouder.
D. kwam om 18.35 uur aan en net toen de schemering overging in duisternis kwamen we aan bij het huis in Cotignac. We hebben dan over de terugweg een uur en een kwartier gedaan. D. blijft de rest van onze vakantie hier en volgende week zaterdag, de 19de, rijden we gedrieën terug naar Nederland. Om daar zaterdag of zondag te arriveren. Hangt met name van D. af. Lieve L. en ik hebben geen haast.
Ondanks al onze goede voornemens zijn we nog altijd niet gekomen tot echt iets ondernemen. Diep in L. en mij huist op dit moment een gedeelde luiheid die funest is voor de activiteiten die we normaal ontplooien. Lezen en zwemmen uitgezonderd. En natuurlijk slapen en lekker eten. Het is niet anders en het heeft geen zin van alles te gaan forceren. We hebben dit klaarblijkelijk nodig. Het heeft tot gevolg dat ik nog niets te melden heb over een bezoek aan Notre Dame de Grâces, boven op de helling. Reve zal nog even moeten wachten voor wij hem deugd doen.
Wel kan ik melden dat we vanochtend in Aups zijn geweest. Het ligt een kilometer of twintig ten noorden van Cotignac. Daar hebben L. en ik op de Place Géneral Gardin – als ik het in de gauwigheid goed gezien heb – een Salade Campagnarde gegeten. Aups is een leuk plaatsje maar lijkt enigszins ten prooi gevallen aan het hoort-zegt-het-voorttoerisme. Het is zo’n plaatsje waar iedereen ooit geweest moet zijn, zeker als je toch in de buurt bent. Plaatsjes die dat overkomt zie je daar – ook – onder lijden. Ik schrijf ook omdat ze er tegelijkertijd de vruchten van plukken.
Economisch gaat het er goed en dat zie je onder andere vertaald in de kwaliteit van de staat van onderhoud van het patrimoine, het culturele erfgoed van de streek. Het lijden is ondergedoken in het weinig toeschietelijke en zelfs onvriendelijke en neerbuigende gedrag van medewerkers in de plaatselijke horeca. Zelfs een professionele glimlach kon er niet van af. Maar daar kunnen wij niet mee zitten. Wij proberen tijdens onze vakanties vooral de zonnige kant van de dingen te zien en daar slagen we, naarmate we ouder worden, steeds beter in. Vinden we zelf. De salade smaakte voortreffelijk, er liepen veel mensen met zichtbaar plezier door de straatjes, De straatjes zelf waren leuk en ook nog fotogeniek en L. en ik waren goed gezelschap voor elkaar.
Het was een wat vreemde gewaarwording vanochtend de auto van F., eigenaar van het huis waar wij nu wonen, op het landgoed aan te treffen. Hij had hem er gisteren in de vooravond laten staan nadat hij en L. en ik samen anderhalve fles rosé van prettige kwaliteit soldaat hadden gemaakt. Niet zinloos leeg gedronken maar als aanjagers voor een prima gesprek waar ook D. zich lekker bij betrokken voelde. Het is altijd goed tijdens vakanties leuke ontmoetingen te hebben en daar net iets meer mee te doen dan alleen elkaars oppervlakte te verkennen. Ik zal niet ingaan op alles wat besproken is maar we waren het er, dacht ik, onuitgesproken over eens dat de wereld een stuk beter zou zijn als wij het voor het zeggen zouden hebben. Hoewel we allemaal voldoende relativerend vermogen bleken te hebben om dat gewoon niet te willen. Het leven is zoals het is al leuk genoeg. Er blijft natuurlijk altijd nog wel wat te wensen over maar de wereld verbeteren is een paar stations te ver weg.
We kwamen F. weer tegen toen we vanochtend naar Cotignac reden over de Chemin de Correns. F. woont aan die chemin op ongeveer anderhalve kilometer van de dorpspomp van Cotignac, wij zitten op ongeveer drieëneenhalve kilometer daarvandaan. We stopten. Hij bleek gisteren nog op PaulsPlaats te zijn geweest. Voor de duidelijkheid, hij was na ons gesprek te voet naar huis gegaan om alle eventualiteit rond rijden onder invloed, hoe gering ook, uit te sluiten. De Chemin de Correns is namelijk het smalste weggetje van Frankrijk en kom je er een andere automobilist tegen dan dient er per definitie gemanoeuvreerd te worden. Voor zo’n dansje met auto’s is een helder hoofd het eerste dat je nodig hebt. En nu zat hij op de fiets en ging hij zijn auto halen.
Op PaulsPlaats had hij gelezen over de ezel. Mijn indruk was juist. Achter het balken van deze ezel te Nestuby gaat hartverscheurende eenzaamheid schuil. De ezel was ook al subject van actie van de buitenlandse bewoners op de nabijgelegen hellingen geweest. De hellingen waar het balken elke keer opnieuw weer tegen opstijgt om er vervolgens treurig tegen te weerkaatsen. Maar de patron van het domein gaf geen krimp. Een ezel is een ezel en daar moet niemand moeilijk over doen, noch beest ezel zelf, noch de buitenlandse dierenvriend. Een fransman die vergroeid is met het platteland, stel ik me zo voor, laat zich trouwens door een buitenlander – en ook niet door meer – niets gezeggen en al helemaal niet als het om een dier gaat. De buitenlanders konden de door hen aangeboden ezelmantel tegen de koude houden.
Wellicht had in dit geval Brigitte Bardot ingeschakeld moeten worden. Die kan hier namelijk nooit ver weg zijn. We zitten immers praktisch op het strand van de Côte d’Azur. Alternatief zou zijn geweest de boodschap over een beter leven voor de ezel via de pastoor over te brengen. Voor F. moet een en ander des te zwaarder wegen omdat hij van de Partij voor de Dieren is. Hij vertelde overigens dat ezels gezelschapsdieren zijn en wel degelijk vrolijk kunnen zijn en dat je dat dan ook aan ze kunt zien. Dat wil ik dan graag nog eens meemaken.
Nu we weinig lichamelijk inspannends ondernemen, lezen we natuurlijk het nodige. Hoewel er ook avonden zijn geweest dat ik lekker moe naar de tv heb liggen kijken. Heb van Arnon Grunberg Onze Oom gelezen. Moet daar nog eens over nadenken maar mijn eerste indruk is dat het een boek is waarin Grunberg het spoor in zijn eigen verbeelding kwijt raakt en aan het einde noodgrepen nodig heeft. De eerste helft is nog coherent maar de tweede helft is een nogal opvallend gehiphop van de ene naar de andere personage. Die had hij na de eerste helft nogal opvallend over en daar moest hij nog wat mee. Aan het eind sta je als lezer in niemandsland. Niet dat het vervelend was het boek uit te lezen maar in Tirza en De asielzoeker, bijvoorbeeld, heb ik betere producten van een begenadigd brein gezien.
Een begenadigd brein moet trouwens ook aan de oorsprong van minder spul staan om op momenten als begenadigd herkend te worden. Je profileert je hoogtepunten met name ook als zich dieptepunten manifesteren. Te meer omdat voor een onderlinge vergelijking tussen schrijvers in het algemeen nauwelijks vaste grond te vinden is. Of te creëren. Daarvoor zijn nogal ingewikkelde constructies nodig. Te ingewikkeld om systematisch in de kritiek te figureren. Auteurs laten zich meestal bij toeval en op basis van geïsoleerde waarnemingen met elkaar vergelijken. Vóór Grunberg heb ik drie bundels van Bril gelezen en erna ben ik begonnen in Het lot van de familie Meijer van Charles Lewinsky. Vergelijking is niet mogelijk. Elk heeft van hen heeft eigen merites.
Over lezen gesproken. Elke keer dat we in Frankrijk zijn, ben ik verbaasd over hoeveel ik sinds de vorige keer al weer vergeten ben. Voor ons vertrek uit Nederland hebben we nog een gids van de ANWB over deze streek gekocht. Heb daaruit weer veel wetenswaardigs opgepikt. Maar ik weet dat ik veel informatie al eens een keer tot me genomen heb. Over planten en dieren in deze regio, over de geschiedenis, over de taal en over nog veel meer. Nu weet ik bijvoorbeeld voor de zoveelste keer dat oc ja betekent in het Occitaans (L’Occitan) dat de tegenhanger is van het officiële Frans dat noordelijk van origine is. En zo zijn er nog veel meer zaken te noemen. Er is niets zo moeilijk als me van alles wat ik lees te realiseren dat ik het ook wil onthouden en dat de consumptie ervan dus anders dient te geschieden dan alsof ik gewoon lees. Ja, ja. En hoe je jezelf altijd kunt bezighouden met jezelf te corrigeren. Ophouden, Jansen!
Tot morgen of zo.
Laatst geupdate op ( maandag 12 oktober 2009 )
 
Zondag 6 september 2009 – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
zondag 06 september 2009
Het is de zoveelste dag op rij dat aan een strak blauwe lucht de zon volop schijnt. Aan de horizon is het boven de heuvels licht heiig. Het is rond het middaguur en we zijn net terug uit Cotignac waar we onze zondagse boodschappen hebben gedaan. We hebben bovendien wandelkaarten van de wijde omgeving van Cotignac gekocht. Kaarten omdat we het weer eens zo hebben uitgezocht dat we verblijven in de plaats die op de rand van twee kaarten ligt. Dat is niet de eerste keer. Het overkwam ons zeker ook al eens in Cessenon.
De aankoop van de kaarten is onder andere het gevolg van het ingaan van de tweede fase van onze vakantie. Met name L. begint zich dan vragen te stellen over of we niet iets meer moeten dan alleen maar slapen, opstaan, ontbijten, boodschappen doen, koffie drinken op het terras van Café du Cours in Cotignac, krantje lezen, lunchen, het zwembad schoonmaken, zwemmen, lezen, in de zon liggen, het lichaam nabehandelen met crème, een apéritief vergezeld van kaas nuttigen, licht uitbuiken, dineren, lezen en sudoku’s oplossen, tv-kijken en dan weer slapen.
Gisteren zijn we al heen en weer gelopen naar Cotignac – twee keer veertig minuten - en nu bereiden we ons voor op het iets grotere werk. Morgen lopen we naar Correns en weer terug. Dat zal neerkomen op zo’n drie uur in het totaal. Bovendien moeten we maar eens naar de quinquaillerie in Carcès of de Mr. Bricolage in Brignolles om daar vastzetters voor de luiken van Huis in het Zuiden te kopen. Bij die quinquaillerie verkopen ze overigens ook bamboematten van 5 bij 1,5 meter, goed als zonwering op een nog in Meerssen te bouwen pergola achter in de tuin.
Woensdag gaan we naar Marseille om daar vroeg in de avond D. op te pikken die dan anderhalve week later weer met ons terug naar Nederland reist. We vragen ons tijdens deze vakantie voor de zoveelste keer af of een huis in Zuid-Frankrijk niet iets voor ons zou zijn. Los van de vraag of het een betaalbaar idee is. Het is een verleidelijke gedachte een aantal maanden per jaar bijna zeker mooi weer te hebben en de dag te kunnen doorbrengen met alleen wat je leuk vindt. Al is dat laatste natuurlijk zeer betrekkelijk want je zou dan – hoe je ook je best zou doen een vakantiegevoel te hebben en te houden – waarschijnlijk meer dan je lief is in de weer zijn met klusjes.
Onze conclusie is eigenlijk altijd dat je in Frankrijk of waar dan ook beter een huis kunt huren dan hebben, althans om op vakantie te gaan. Ik ben dan wel een klusser, ik ben als klusser niet onverbeterlijk en evenmin verslaafd. Ik mag gereedschap ook graag weer uit mijn handen laten vallen. Ook voor lange tijd. Alleen als we hier full time of half time zouden kunnen wonen zouden we het mogelijk nog eens overwegen maar ik denk eerlijk gezegd dat het er nooit van komt. We hoeven ook niet weg uit Nederland en dat scheelt een heel stuk, natuurlijk. Of het moet vanwege het weer zijn.
Wellicht dat we in de toekomst, als L. niet meer werkt, wat langer aaneengesloten naar Frankrijk op vakantie gaan maar dan houdt het daarna ook helemaal op. Zeker als je nagaat dat L. nu na tien dagen al het idee krijgt dat elke dag hetzelfde is en dat er, bijvoorbeeld, nodig gewandeld en cultuur gesnoven moet worden. Maar misschien dat ze tegen die tijd anders met de leegte van de dag kan omgaan. Of die met een voor haar prettiger en meer bevredigend soort eentonigheid kan vullen.
Vanochtend in Cotignac, het is hier kermis en dus een aaneenschakeling van feestelijkheden, kon de plaatselijk jeugd begeleid forellen vangen. Daartoe waren door de plaatselijke hobbyvissers in de dorpsfontein forellen uitgezet. Met bamboestokken met daaraan een lijntje, een dobber en een haakje en met daaraan een maïskorrel uit blik deden de jochies pogingen de dieren boven water te halen. Vangen betekende meenemen naar huis in een plastic zak met water. Omstanders gaven min of meer luidkeels blijk van waardering als een vis zich – bijna – liet verschalken. Vissen als volksvermaak. Een soort stierenvechten maar dan met forellen en minder bloed. Ik vind vissen over het algemeen prima maar dit ging me even wat ver. Is Europese regelgeving hier aangewezen?
Dan over het balken van de ezel. Het huis dat wij deze drie weken bewonen, staat op een helling met aan de voet daarvan het Domaine de Nestuby. De Nestuby is een beek die via de Vallon de Nestuby van hogerop naar beneden komt. Het landschap is hier voor Franse begrippen kleinschalig maar heeft toch een zekere weidsheid. Het Domaine de Nestuby is een wijndomein waar inmiddels het oogsten van de druiventrossen een bescheiden aanvang heeft genomen. Haast heeft de wijnboer klaarblijkelijk niet en wij kunnen dat alleen maar uitleggen als dat hij de eerste tijd geen zware regens verwacht. Anders zouden de machines koortsachtiger razen. Zware regen nu is een mislukte oogst.
In de stilte, waaronder de wind een zacht en soms iets harder ruisen legt, valt het balken van de ezel des te meer op. De ezel woont ook op het domein en breekt zo nu en dan in een luid balken uit. Ik kan in het balken van de ezel nauwelijks iets vrolijks ontdekken. Heb ook het idee dat de ezel een dier is dat van nature geen vrolijkheid kent. Altijd zie je het sjouwen of dwars zijn. Zijn er dartele ezelsveulens? In het balken van de ezel op het Domaine de Nestuby hoor ik alleen maar een hartgrondig lijden aan de eenzaamheid. Maar dat kan natuurlijk ook mijn positieve kijk op de wereld wezen.
Zo, daar kun je waarschijnlijk wel weer even mee vooruit. Volgende keer hoop ik iets te vertellen over de kapel van Notre Dame de Grâces. Het zou onze grote volksschrijver Reve deugd hebben gedaan te weten dat wij daar morgen of overmorgen naartoe wandelen.
Laatst geupdate op ( dinsdag 08 september 2009 )
 
Vrijdag 4 september – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 04 september 2009
Schreef dat het huis hier niet helemaal tiptop was en dat was het ook niet maar eigenaar F. doet alles om het helemaal okee te maken. Hij heeft gewoon even geen geluk gehad met een aantal zaken. Onder andere als gevolg van zeer hevige regenval op de dag voordat we arriveerden. Hij had voor ons controleerbaar onvoorzien heel veel werk om alles in orde te maken. Woensdag hebben we om de kennismaking te vieren samen een flesje rosé buitgemaakt en gisteren kwam hij een fles rood en een fles wit brengen. Van een mooi domein hier in de buurt met de naam Carpe Diem en die kennen we ook van een prima restaurant in Meerssen en als spreuk - Pluk de dag - uit onze klassieke opleiding. Dat doen we dan maar.
Hadden we eerder nog geen weg voor onze uitgaande mails, die hebben we inmiddels gevonden. Het is een wat meer bewerkelijke maar met enig geduld is hij goed te bewandelen. Je bereikt je doel en daar gaat het maar om. Aan het internet hangen is overigens echt een fantastisch ding maar het geeft je minder gevoel van vakantie - want thuis ligt voortdurend op de loer en om de hoek - terwijl het anderzijds je vrijheid wel vergroot. Althans als je vrijheid ook definieert als je opties tot communiceren. Wie graag zwijgt of op zichzelf is, zal vrijheid anders zien. Maar in het algemeen geldt dat we ons, als we niet kunnen praten of schrijven - en voor sommigen geldt ook luisteren en lezen – niet echt lekker voelen.
De communicatiemiddelen van deze tijd hebben ons overigens echt iets gebracht. Ik herinner me dat leerlingen in het voortgezet onderwijs over het algemeen niet bijster gelukkig waren met onderwijs in spreken, luisteren, schrijven en lezen. En met name schrijven en lezen vonden ze niet erg aantrekkelijk. Luisteren en spreken kenden ze uit het dagelijks leven net iets beter. Ze deden niets anders, zal ik maar zeggen. Hoewel, luisteren …… Schrijven en lezen was in hun ogen absoluut iets voor rare mensen. Geen twijfel over mogelijk. De nieuwe dimensie is telecommunicatie, inclusief internet. Het geouwehoer van het schoolplein heeft een nieuw medium gevonden. Het gemak ervan heeft de jeugd over de streep van het schrijven en lezen getrokken. En de mogelijkheid en de vrijheid er een eigen taaltje voor te ontwikkelen. Mails, smssssss en chatten doen jongeren schrijven en lezen als nooit tevoren. En dan hebben we het nog niet over You Tube, communiceren in beeldtaal. Je neemt wat op, load it up en wat je laat zien is wie je bent.
Aber gut,
We zitten – het is half negen in de avond – nog steeds buiten. De temperatuur is meer dan aangenaam terwijl er toch een flink windje staat. Maar dat is niet echt koud. Brengt me op Zomergasten. Deze zomer hebben L. en ik alle afleveringen gezien. Dat was wel eens anders. We waren in ons jargon suf geluld en afgehaakt. Nooit enige echte moeite gedaan om er achter te komen waarom. De media – ja, geef ze maar weer de schuld – vertelden het ons jaar na jaar: Connie, Joris, Bas, Joost, Hanneke en anderen bakten er niets van. Volgend jaar beter. Gisteren schreef Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant dat Coen Verbraak het zo leuk heeft gedaan met zomerpareltje Kijken in de Ziel en de aangewezen presentator voor Zomergasten 2010 is. Niet doen Coen!!! Er rust geen zegen op dat programma.
En hoe dat komt?
De redactie van dat programma onder de bezielende leiding van Peter van Ingen heeft zelf geen idee van wat het moet voorstellen. Er is een formule maar er is geen doel. In dit verband is treffend de voor de editie van 2009 kenmerkende en nogal oeverloze discussie – met name naar aanleiding van alles wat Carice van Houten net niet over scheiding, verlating en binding en zo wilde zeggen – over waarom Margriet van der Linden er toch maar niet in slaagde de uitverkoren praatpoppen iets persoonlijks te ontlokken. Was dat dan haar opdracht? Ik denk dat sinds Adriaan van Dis tijdens zomergasten de scepter zwaaide de indruk is gewekt dat het programma een intellectueel hoogstandje dient te zijn. Ritueel beleden en aanbeden geleerdheid spat van het scherm en de kijker blijft als gevolg van zo veel imposants geheel verbluft en diep treurend over alles wat hij in zijn leven miste achter.
Met dank aan Adriaan.
De kracht van Zomergasten, met andere woorden, is het raadsel. Wie echt kijkt ziet jaar na jaar allerlei lieden met uiteenlopende maar interessante bagage zich hartstikke stuk lopen op de onmacht van Peter van Ingen en zijn redactie aan het programma een opdracht mee te geven. Een opdracht die het kijker en recensent mogelijk maakt het programma op zijn echte merites te beoordelen. Nu maakt het programma jaarlijks een bijna ritueel slachtoffer. Sommige daarvan zijn na een jaar al geheel verscheurd, sommige gaan iets langer mee. Voor wie graag bloed ziet vloeien is het bij voorbaat lekkerbekken. Ik zou me er niet voor lenen, ik hoop dat Verbraak inzake een aanzoek van Van Ingen net zo verstandig is als hij tijdens Kijken in de Ziel bleek te zijn.
Laatst geupdate op ( vrijdag 04 september 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 11 - 15 van 120