Dagboek
Donderdag 15 maart 2007 - Venray PDF Afdrukken E-mail
donderdag 15 maart 2007
We hebben de Henseniusstraat 18a in de verkoop gezet. Het is een leuk, historisch pandje in het centrum van Venray. Het heeft bovendien een garage en een parkeerplaats. Uniek voor die locatie, parkeerplek voor twee auto's! Binnenkort ook nog geheel omhekt, met electrisch op afstand bedienbare poort. Kijk op Funda.nl.
Laatst geupdate op ( donderdag 20 december 2007 )
 
Dinsdag 6 maart 2007 - Venray PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 06 maart 2007
In mei of juni verhuizen L. en ik naar Meerssen. Ons huis in Venray is verkocht. In het huis in Meerssen is de aannemer flink aan de slag. Vorige week heb ik het laatste album - Taking The Long Way - van de Dixie Chicks gekocht. Heb de grootst mogelijke moeite er niet de hele dag naar te luisteren.
Laatst geupdate op ( maandag 10 november 2008 )
 
Maandag 12 februari 2007 - Venray PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 13 februari 2007
Vrijdagavond heb ik luisterend naar het album Trio van de dames Harris, Parton en Ronstadt definitief besloten te reïncarneren als zanger of zangeres. En wel zo snel mogelijk na het einde van mijn huidige leven. Dus daarna mijn ziel niet nog even wat ouder en wijzer laten worden maar gewoon weer hup aan de bak. Meteen weer surfend op de golven van een knallende ejaculatie als snelste en krachtigste zaadje een eicel in een baarmoeder in, groeien, het daglicht zien en me storten in de passie van het muzikale stemgebruik. Ik heb het gevoel dat mijn ziel tijdens dit leven wat zingen betreft te lang droog staat.
Als notoir muzikaal fenomeen.
In mijn vorige leven ben ik namelijk bijna zeker violist geweest. Niet bepaald een opvallend solist maar wel een zeer verdienstelijk ensemblespeler. Op cruciale momenten in staat mensen net even dat muzikale duwtje te geven dat ze nodig hebben als ze down & out zijn. Of in staat net die gevoelige snaar te raken die de weg baant voor al dan niet opgekropte emotie. De man voor troost en tranen. Vraag me niet hoe ik het allemaal weet. Ik weet het. Ik was erbij toen het gebeurde. Vandaar dat ik ook kan besluiten als zanger of zangeres te reïncarneren. Mijn ziel, lees ik, zit in een van die talloze talenten die in de komende vijftig jaar ergens ter wereld met hun stembanden in grote of kleine kring furore zullen maken. Ik houd dat allemaal met opzet zo vaag omdat ik nog niet weet of ik me meer klassiek, volks, modern sophisticated, experimenteel of met wereldmuziek zal manifesteren. En of ik zo gemotiveerd en ambitieus wil zijn dat ik mondiaal wil doorbreken om vervolgens de een of andere hitlijst te halen. Of een geschiedenisboek. Mogelijk dat ik daar snel iets meer over kan vertellen.
Vanwaar mijn beslissing?
In mijn jeugd was ik een koorkaap. Een lot dat je in de vijftiger jaren van de vorige eeuw al snel met talloze katholieke ‘mennekes’ deelde. Zingend loofden wij met onze gouden jongenskelen God en zijn heiligen dat het een aard had. Dat ging goed totdat de baard zich als een koekoeksjong in onze kelen mocht nestelen. God is namelijk een wat onzeker type als het gaat om wat de mens gelukkig maakt. Of het moet zijn natuurlijke bescheidenheid zijn: jouw het hem zingend loven en prijzen onmogelijk maken. Daarna heb ik praktisch nooit meer gezongen.
Een groot gemis.
Wel nog even met wat collega’s een cabaretgroepje gehad maar dat kon dat niet compenseren. En omdat ik een behoorlijke pest heb aan alles wat naar vereniging en club riekt, heb ik nooit serieus overwogen bij een koor te gaan. Je staat tijdens concerten voor joker in een bij genre en gelegenheid passende outfit en moet soms ook nog meebewegen op het ritme of de maat van de muziek. En er alleen voor staan, dat trok me al helemaal niet aan. De angst daarvoor zal in een volgend leven van me af geschud hebben.
Want wat is zingen leuk.
Met name omdat je er anderen zo’n enorm plezier mee kunt doen. Het drong vrijdagavond des te meer tot me door omdat ik voorafgaand aan Trio op tv het concert van André Rieu met zijn eigen tenoren, sopranen en alten én het ingehuurde Harlem Gospel Choir in de Radio City Music Hall had gezien. Hoewel het na de brede acceptatie van André van Duin cultureel uiterst correct is en zelfs hogelijk gewaardeerd wordt ronduit voor een dergelijke faux pas uit te komen: Ik kan helemaal niets met die muziek maar wel alles met het effect dat het op het publiek heeft. Ook als dat Amerikanen zijn.
It hits them right between the ears.
En dat ga ik in mijn volgende leven dus ook doen. Als zanger of zangeres. Omdat je juist met je stem het lekkerst je lusten én lasten ventileert terwijl anderen daar ook zichzelf even bij vergeten of juist lekker tegenkomen.
De herinnering aan die macht is nooit verdwenen.
Laatst geupdate op ( donderdag 20 december 2007 )
 
Maandag 8 januari 2007 - Venray PDF Afdrukken E-mail
maandag 08 januari 2007
Er komt nog niet veel terecht van het plan elke dag iets nieuws op PaulsPlaats te publiceren. Nog onvoldoende regelmaat in het vrije leven. Dat moet beter kunnen. Natuurlijk kan ik wel putten uit oud materiaal maar dat is niet echt mijn bedoeling.
Gisteren verjaardag van zoon B. gevierd in M. (uurtje rijden heen, uurtje rijden terug). Vandaag nicht K. opgehaald van Flughafen Düsseldorf (uurtje rijden heen, uurtje rijden terug). Samen met haar ouders M. en R.. K. kwam met een tussenstop in Dubai uit Kuala Lumpur. De wereld is klein vandaag de dag. Voor je het weet heb je weer 400 kilometer meer op de teller staan.
Overigens waren we onlangs nog met familie uit Manjimup, WA, ten zuiden van Perth, in Düsseldorf. Leuk verhaal. We hadden onze gasten een aantal suggesties voor een dagje uit gedaan: Madurodam, Deltawerken, Haven Rotterdam, Openlucht Museum Arnhem, Almere en de polders en tenslotte nog Düsseldorf. Het werd Düsseldorf. Toen we op de Autobahn reden, vroeg G., 68 jaar en het mannelijke deel van het stel, of ik even minstens 180 wilde rijden. Nou is dat niet écht mijn favoriete snelheid maar wel die van mijn auto en van G..
Het bleek een van de redenen dat ze voor Düsseldorf gekozen hadden. 180 rijden op de Duitse Autobahn. Had ie 68 voor moeten worden, om dat nog eens mee te mogen maken. Zijn eigen woorden. In Australië kennen ze dat niet. Ja, ergens middenin de outback schijnt een stuk te liggen waar je harder mag dan de 110 die daar op highways en vergelijkbaar is toegestaan. Eenmaal in Düsseldorf bleek de binnenvaart op de Rijn een venster op nieuw amusement te openen. Dus die mensen woonden op dat schip? En die auto op het dak van hun woning op het achterdak die was van hun en die tilden ze met die kraan op de wal om er vervolgens mee op de Autobahn 180 te gaan rijden? Dat laatste ook, ja, zeiden L. en ik. En om naar hun kinderen te gaan of naar de Aldi om boodschappen te doen.
L. en ik hadden ons niet gerealiseerd dat er voor Aussies zoveel toeristisch én weetgierig geluk schuilt in een voor ons zo vanzelfsprekend leven óp het water. Australië heeft immers geen rivieren die bevaren worden zoals die in Europa. De tweede reden om voor Düsseldorf te kiezen: wéér een land gescoord op een reis die begonnen was in Shanghai en die hen onder andere via Ulan Bator, Moskou en Amsterdam naar ons V. geleid had.
De derde: om ons weer een andere taal te horen spreken. Wij zijn daar in de ogen van Australiërs zó gigantisch goed in. In andere talen. Zeker toen tijdens de koffie in de Altstad van Düsseldorf nog even wat elementair Italiaans voorbijkwam.
De dag ervoor hadden we ze in Maaseik al laten horen hoe Vlaams klinkt. En in Maastricht Maastrichts. Taal is een wonder voor wie alleen Engels spreekt en nieuwsgierig is. We ervaren hier nog bijna dagelijks dat grenzen echt heel betrekkelijk zijn.
Laatst geupdate op ( donderdag 20 december 2007 )
 
Zaterdag 6 januari 2007 - Venray PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 06 januari 2007
Gisteren geen tijd gehad om te schrijven. Wel om onder andere even naar Kevelaer te gaan. Nee, niet voor Maria. Er waren sowieso weinig pelgrims. Is de tijd van het jaar. Pas in mei geht’s dort wieder loß. De verplichting winterbanden onder de auto te hebben houdt overigens waarschijnlijk ook veel Nederlanders weg van de kerken en kapellen met de kaarsjes. Het was er grijs en grauw en daarom waren een uur gratis overdekt parkeren, de Aldi, Tschibo en Leonardo de échte lichtpuntjes. We hebben zondag een jarige lekkerbek en keukenprins in de familie, vandaar ons bezoek aan die winkels. Bij de boer en bij de slager in het centrum van ons eigen V. ingrediënten voor onder andere een stevige erwtensoep als opmaat voor een weekje beperkt ontslakken gekocht. L. heeft gisterenavond het culinaire werk gedaan en nu staat de soep in de koude berging op te stijven. Vanavond komt ie op tafel. Verder hard aan Steenhuis gewerkt en nog wat op Marktplaats gecruist en daar enkele contacten gelegd. Leiden mogelijk tot verkoopjes. Nu we gaan verhuizen, moet er veel overtolligs de deur uit – er staat al wat op Marktplaats - en elke keer blijkt weer dat veel mensen dat lot met ons delen. Aan het begin van de nacht nog even naar What’s Cooking? gekeken. Aardige tragi-komische zedenschets rond Thanksgiving. L. vond de column over de versnellingsagenda ‘een beetje erg vol en erg druk’. Ze heeft gelijk. Ik zal me voortaan weer beperken tot één onderwerp per keer. Hooguit twee. Maar hoe moet dat als het almaar zo druk is in mijn hoofd? Ga nu even wat MP3 ‘s overhevelen naar de harde schijf van de computer. Ook leuk. Daarna verder in de Tragedie van een volk van Orlando Figes. Deze week de laatste hand gelegd aan Twan Huys’ egodocument Ik ben een New Yorker. Leuk om te lezen maar ik ben niet echt veel meer – dan ik al wist – te weten gekomen over het specifieke van New York en de New Yorkers (voor én na 1109). Twan blijkt niet echt diep te graven in haar en hun hearts & minds en al evenmin in zijn eigen persoonlijke uitrusting qua ziel en zaligheid. Twan kan zich wat mij betreft op basis van soortgelijke boeken ook Romein, Kaapstadder, Cairo-er of Boekarestenaar noemen. Dat ligt anders voor Joris Luyendijk met zijn Het zijn net mensen. Enkele maanden geleden gelezen. Dat boek geeft wat meer inzicht in de beschreven locatie (het Midden-Oosten) en in de verscheurde harten en geesten die daar de toon van leven zetten en de sfeer bepalen. Het boek is ook minder Joris en meer de regio terwijl Joris met zijn inzicht in en gevoel voor de regio meer recht heeft om zichzelf Middenoostenaar te noemen. Maar goed. Nog maar eens laten bezinken. En zo belangrijk is het nou trouwens ook weer niet.
Laatst geupdate op ( vrijdag 31 oktober 2008 )
 
<< Begin < Vorige 21 22 23 24 Volgende > Einde >>

Resultaten 116 - 120 van 120