Dagboek
Dinsdag 1 september 2009 – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 01 september 2009
Even een berichtje vooraf. We kunnen hier nog geen mails versturen. Wel ontvangen we mails en kunnen we op internet. We gaan de komende dagen uitzoeken waar het aan ligt dat mails niet weg willen. Wie dit leest, vertelt het door. Okee? Wil je iets van ons terughoren stuur dan voor de zekerheid even een mobiel nummer mee in je mail; kunnen we smssssssss.

Het is hier nu al dagen vanaf een uur of twaalf dertig graden. De warmte is droog en aan de rand van het zwembad is het goed toeven. Ook op het terras onder de zonwering, overigens. Zo nu en dan steekt er een koel windje op. Verder; het huis is van alle gemakken voorzien maar niet helemaal tiptop. Er hangt een tamelijke putlucht in de badkamer, maar daar hebben we er drie van dus we kunnen naar een andere verhuizen en dan is dat leed in elk geval geleden. Neemt niet weg dat we het wel even hebben laten weten dus vanmiddag komt er een meneer, die ook van de schoonmaak van het zwembad is, om te komen ruiken wat hij er aan kan doen. Iets en iets afdoends, hopen we. En graag vandaag, meneer de Fransman. Aangenaam is namelijk iets heel anders. Zeker als je ’s nachts even wakker wordt en die lucht komt je tegemoet. Vanmorgen had ik even het idee dat als iemand een brandende lucifer de badkamer in zou gooien dat de zaak dan zou ontploffen. De kracht van methaan.
Vanochtend naar de markt in Cotignac geweest. Hoewel ook voor markten in Frankrijk geldt dat als je er één gezien hebt je ze allemaal hebt gezien, overvalt ons altijd een soort zinderende hebberigheid die zich ook onontkoombaar manifesteert in boek-, kook-, en muziekwinkels. En in zaken met schrijfwaren, gereedschappen en modeltreinen. Plus nog wat gelegenheden waar excellent voedsel te koop is. Vandaag hebben we ons echter weten te gedragen. Zoals we dat tegenwoordig steeds vaker kunnen. Lieve L. is zich slechts te buiten gegaan aan een kleurige boodschappentas. Dat mocht omdat de vorige het enkele maanden geleden begeven had. Het ging dus niet om luxe maar om vervanging. Bovendien was de vorige, drie jaar geleden voor ongeveer 15 euro gekocht in de Luberon, een streek meer naar het westen en ook Provence, helemaal afgeschreven. Als de nieuwe van 18 euro nu ook in drie jaar wordt afgeschreven, dan is dat 6 euro per jaar. Moet kunnen. Gaat ie langer mee dan is dat alleen maar meegenomen. Het hoeft niet maar het mag. Zelf ben ik gevallen voor een forse plak uiterst rijpe Comté. Het is een fantastische, al wat brokkelige kaas uit de Comté, een gebied dat zich laat lokaliseren in het oosten van Frankrijk, tussen de Vogezen en de Jura. De vorige plak dateerde van vier jaar geleden, gekocht op de markt in Esperaza, Languedoc, al lang op en afgeschreven, dus ook ik mocht gerust mijn gang gaan op basis van elke redenering die je maar kunt bedenken, uitgezonderd de redenering die plek inruimt voor een verhoogd cholesterol. Maar, up you cholesterol.
Behalve dat een Franse markt in de Var altijd een typisch Franse markt is, is het in de zomer ook een internationale markt. Min of meer chique – type ooit captains of industry en hun nog altijd dames – Nederlanders, Duitsers en Britten zijn er heel erg ruim vertegenwoordigd. Ze wekken de indruk er kind aan huis te zijn en dat zijn ze waarschijnlijk ook omdat ze een bepaalde leeftijd hebben en dus goed hier kunnen wonen omdat ze toch niets anders te doen hebben. Ze hangen een beetje rond tussen de kleurige kraampjes met biologische olijfolie, biologische zeepjes, biologische halfedelsteense bling-bling, biologische hoeden, biologische honing, biologische worsten, biologische kazen, biologische tapenades, biologische gedroogde pruimen uit Agèn en biologische geconfituurde knoflooktenen. Mevrouw voorop en meneer er achter aan. Ja ruikt heerlijk schat, dat zeepje. Kopen hoor, als je het lekker vindt. Houd je niet in, meisje. Ja zeker, enig voor op de badkamer als Ine en Jac komen. Oh jee, komen Ine en Jac?. Als dat maar goed afloopt. En als ze dat voor deze week weer gehad hebben, strijken ze neer op de terrassen om de krant te lezen, elkaar de hand te schudden, met elkaar een koffie of een glaasje te gebruiken om daarna weer onder te duiken in hun zwembaden. Stel ik me zo voor. Ik zou dat in elk geval zo ongeveer zo doen. Als ik nou toch eenmaal hier zou wonen.
Laatst geupdate op ( woensdag 02 september 2009 )
 
Zondag 30 augustus 2009 – Cotignac, France PDF Afdrukken E-mail
zondag 30 augustus 2009
Vanochtend blijkt de mistral te zijn gaan liggen. Het is dan nog niet zo zonnig als gisteren. En internet doet het. Gisteren zijn we gearriveerd in het huis in Cotignac, France. Het ligt langs de Chemin de Correns, een nauwelijks per auto te berijden weggetje, de heuvels in. Inmiddels voor de eerste keer het zwembad schoongemaakt. Zo goed en zo kwaad als het gaat.
We zijn donderdag vertrokken, Huis in het Zuiden achterlatend in de vertrouwde handen van F. en M.. We zijn via de snelwegen gereisd omdat we drie jaar geleden bekaf werden van het als vanouds romantisch binnendoor rijden. Binnendoor is heel leuk maar dan moet je alle tijd van de wereld hebben en hoe je het ook wendt of keert, die heb je niet als je op donderdag vertrekt en geacht wordt op zaterdag met 1150 kilometer achter de kiezen te arriveren. Al valt een uur of vier, vijf per dag rijden eigenlijk best mee. Zelfs als de terrasjes van de namiddag wenken.
De eerste etappe eindigde in Nuits St. Georges, de tweede in Grignan, beide plaatsen die we eerder aandeden. Dat hebben wij zo. Wij komen graag terug waar het ons eerder goed beviel. In Nuits logeren we in Hotel Bar de L’étoile , in Grignan in Le Sévigné. Dineren doen we in Café du Centre en L’étable. De eerste dagen van een vakantie – en met name gedurende de reisdagen – is het zaak zo snel mogelijk in het ritme van alledag te komen. Qua eten, drinken, slapen en stoelgang. Met name dat laatste is heel belangrijk. Een mens kan behoorlijk ongelukkig worden van daarin optredende versnellingen en – mogelijk nog vervelender – vertragingen. Het slapen wil redelijk lukken, te meer omdat in Grignan de airco heilzaam werk doet. Grignan kennen L. en ik nog van drie jaar geleden. Toen hebben we er geluncht, ook in Le Sévigné. Ik ben er al geweest in 1985 toen ik met onder andere P. t. B. naar Marseille ben gefietst, of tijdens de tocht naar Montpellier in 1986, daar wil ik even van af zijn. Zoek ik thuis wel op. Ik ben er ook in ongeveer diezelfde jaren met lieve L. en de jongens geweest tijdens onze vakanties aan de Drôme. Vakanties waarin ik veel fietste, onder andere bij Die de Col de Rousset op. Prachtige klim, dan door de tunnel over de bergkam naar het noorden en op enig moment linksaf naar het westen en dan weer naar het zuiden om ongeveer in Crest weer uit te komen. Ongetwijfeld kan mijn fietsboekje uitkomst bieden bij het beschrijven van de juiste route maar dat ligt thuis, dus daar hebben we nu niets aan. In de buurt van Grignan had de betreurde volksschrijver Reve een tijdlang enkele landgoederen waar hij veelvuldig oefende en soberheid maar welhaast net zo vaak in de lorum raakte en desondanks prachtige boeken schreef. Waarvoor nog altijd dank, ook de Heilige Maagd, voor zover zij daar een aandeel in heeft gehad. Wat wij wel voor zeker mogen aannemen. Ook aan Nuits hebben we herinneringen. We waren er voor het eerst met mijn moeder R. toen zij net weduwe was geworden. 1976. Daarna zijn we er nog met de jongens geweest met een kofferbak vol zooi en vier fietsen op het dak op weg naar joost mag het even weten. Wel in Frankrijk; ergens in de buurt van Albi.
Zo, de zondagse lunch achter de kiezen. Even wachten tot een en ander wat gezakt is en dan kunnen we gaan zwemmen, althans poedelen met zo nu en dan enkele slagen en dan ben je het zwembad al weer rond geweest. Het is geenszins een bad voor baantjes trekken. De zon laat nu overigens verstek gaan. Althans meer dan gisteren. Toen koepelde boven het geweld van de mistral een strak blauwe hemel waaraan de zon een droge en alleszins aangename hitte uitstraalde. Maar toen deed internet het niet en nu opeens wel. Vreemd is wel dat we geen mails kunnen verzenden. Mails ophalen en het web op, dat vindt het systeem okee maar spullen verzenden, ho maar. Daar moeten we nog eens achter aan. Of we moeten via webmail gaan werken. Maar dan krijgen we dat weer. Ondertussen is het op ons terras een komen en gaan van mieren in alle soorten en maten. Sommige grote lopen met een wijde boog om de allerkleinsten heen en mieren van de middelmaat gaan het gevecht met elkaar niet uit de weg. Op leven en dood, meneer. Wat ze vast hebben, laten ze niet meer los. Hebben ze zich eenmaal in elkaar vastgebeten dan brandt er tussen de twee een genadeloze pot gooi- en smijtwerk los. De allerkleinste mieren op hun beurt laten zich niet onbetuigd door zo nu en dan met z’n allen een groter dier aan te vallen en langzaam in te spuiten met mierenzuur – veronderstel ik – en het daarmee praktisch lek en uiteindelijk dood te prikken. De natuur, zullen we maar zeggen.
Het is nu avond. De bewolking neemt nu heftig toe maar de verwachting is dat morgen en overmorgen weer de zon zegeviert over de wolken. Het is een rustige avond, zonder veel wind en een eerlijke kop koffie na een voedzame maaltijd met veel salade met voortreffelijke dressing en vergezeld van een heerlijk wijntje. Dat klinkt. We nibbelen nu een stukje pure van Poulain, 70% cacao, slechts 2% sucre, op. Vandaag hebben we uitgebreid gebaad in ons zwembad. De zon was toch nog net zó hevig aanwezig dat dat een heel prettige manier van de dag doorkomen was. En nu zit ik dan met uitzicht op Les Alpilles – veronderstel ik voor het gemak – een beetje voor me weg te tikken. Op de achtergrond klinkt uit de mp3 de jonge Cohen, Leonard, altijd goed. Verder heb ik vandaag Bril gelezen. Het stemt me op deze dag alsnog een beetje triste omdat ik vandaag meer tijd van leven heb gekregen dan mijn vader in 1976 bleek toebedeeld. Het is raar maar toch een beetje de vraag wat je met die tijd moet. Het antwoord ligt voor de hand: gewoon doorgaan. En dat zal ik ook wel doen maar toch – ik ben het immers, it’s me stupid – met het gevoel weer geheel nieuwe tijd te hebben gekregen. Kan het misschien iets meer ontspannen dan de tijd hiervoor? Vraag ik mijzelf nu. En het antwoord: Absoluut. Gaat lukken, zou B. zeggen. En die kan het weten. Dadelijk nog een beetje zomergasten kijken, Jawel!
Laatst geupdate op ( dinsdag 08 september 2009 )
 
Zondag 9 augustus 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 09 augustus 2009
Ik ga op het moment te slordig om met PaulsPlaats.eu. Ik schrijf te onregelmatig en bovendien veel te weinig. Ik verontschuldig mezelf met vakantiegevoel. Lieve L. en ik leven tijdens haar verlof de dagen voor de voet weg. Het enige waar we echt druk mee zijn geweest is het ontvangen en bezoeken van vrienden en vriendinnen. We hadden nogal wat in te halen en de achterliggende cyclus heeft ons weer eens met onze neus gedrukt op de waarde van die contacten. Met allemaal pakken we de vriendschap op alsof we ze gisteren voor het laatst gezien hebben maar zowel L. als ik voelen dat een iets frequenter contact meer zou passen. Tegelijkertijd, het is ook goed zo. We doen in elk geval ons best onze vriendschappen in ere te houden in dit voor iedereen zo drukke leven. Tegen de achtergrond van die drukte is deze periode van niets doen, ondanks een vaag gevoel onze plichten te verzaken, een geschenk omdat er een zekere traagheid in de bezigheden van alledag sluipt. Door onszelf ontslagen van de plicht van het een naar het andere te hollen rekt de tijd zich langzaam op. Maar het wordt ook tijd dat ik langzaam de draad weer oppak. Niet alleen met PaulsPLaats.eu, ook als het om andere zaken gaat. Zoals daar zijn de tuin – gras maaien – het huis, de politiek en al die andere belangrijke zaken die een mens van de straat kunnen houden en weg van de verveling en des duivels oorkussen. Overigens, natuurlijk waren er ook de afgelopen maanden zaken die ons – ondanks onze neiging van de werkelijkheid weg te drijven – bij de les hielden. De kanker van vriendin M., bijvoorbeeld. Voor de derde keer bij haar op bezoek en nu heeft ze besloten om na de zware operatieve ingrepen toch ook de chemokuur nog maar te ondergaan. Ze zou het zich, zegt ze, kwalijk nemen die niet te hebben gedaan, mocht de kanker haar ooit nog een vierde keer komen bezoeken. Het zijn heftige beslissingen die een mens te nemen heeft. Voor M. en haar J. geen onbekommerde zomer 2009 en helaas een herfst waarin de focus maandenlang op ziek zijn gericht is. Maar, andere kant, ook op genezing. Tweede zaak: de inmiddels definitieve opname van mijn nu 89-jarige moeder in het verzorgingshuis na weer een stevige fysieke crisis. Nu verblijft ze er op een kamer tussen voorlopig en permanent in maar binnenkort krijgt ze er een kamer voor echt permanent verblijf. Dat soort dingen, dus. Hoewel, ook hier een ander kant. Ze geniet immers boven verwachting van deze nieuwe fase in haar al lange leven. Voor het opgeven van haar relatieve vrijheid krijgt zij heel veel aangename zorg terug.
Gisteren hebben we gebiebiekjoewt met B. & M. & D.. Dat was leuk en lekker. Het weer was prima en we hebben geen last gehad van wespen. Vreemd, omdat mensen overal steen en been klagen over die schone maar gemeen stekende insecten. Als wij buiten eten, komt er zo nu een voorbij die dat aanziet en vervolgens weer doorvliegt. Ook de vliegen, waar wij gezien hun zowel in getal als nabijheid prominente aanwezigheid over het algemeen geen vriendschappelijk gevoel voor hebben, hielden zich behoorlijk gedeisd. We hopen elke keer weer dat we nog vaak van dat soort fijne bijeenkomsten hebben. Ook met in het achterhoofd dat ik over enkele weken zo oud word als mijn vader was toen hij stierf. Het zal een bijzondere dag zijn. Ik had niet gedacht dat ik daar ooit nog eens zo naar zou kijken. Het is overigens niet het sentiment dat daarbij de doorslag geeft. Het is meer een rationeel soort van dankbaarheid. Het is een plezierig cadeau waar ik graag van zal genieten. Ondanks dat ik het niet altijd kan waarderen de leeftijd te hebben die ik heb. Maar - ik weet dat het een open deur is - het is niet mogelijk oud te worden zonder de ongemakken. En ik wil graag oud worden.
Laatst geupdate op ( zondag 09 augustus 2009 )
 
Zondag 2 augustus 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 02 augustus 2009
Merkwaardige waarneming, gisterenavond. L. en ik zaten nog in de patio toen ik vanuit ongeveer het zuidoosten aan het zwerk een lichtend voorwerp zag aankomen. Het was op het moment dat het front van een wolkendek langzaam over ons schoof. Het lichtte permanent en dat was de reden dat ik er meer aandacht aan gaf dan normaal, als je iets langs het uitspansel ziet schuiven. Het deed me niet denken aan een vliegtuig – komen veel over, knipperen -, evenmin aan een satelliet – helder lichtje, snelbewegend. Wat dan wel? Weet ik niet. Het licht bleef aan het voorwerp, dus geen vonkenregen of zo, geen staart van licht ook. Het was een roodachtig, geel licht en meer rond van vorm. Het was niet helemaal duidelijk of het licht zich aan de onderkant of meer aan de voor- of achterkant ervan bevond. Toen het voorwerp recht boven ons was, soms even onzichtbaar door de wolken maar meestal goed zichtbaar, leek het of het ook in een langzame, zwevende baan naar beneden zat. Opvallend was dat het geen geluid maakte – zoals een vliegtuig dat je begint te horen als het je gepasseerd is. Naarmate het meer naar het ongeveer noordwesten vorderde, werd het ook groter, was het licht niet meer te zien en bewoog het als een donker, zwart, rond balletje voort. Toen het achter de horizon verdween, leek het nog weer wat groter geworden.
Laatst geupdate op ( zondag 02 augustus 2009 )
 
Zondag 7 juni 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
maandag 08 juni 2009
Vanmiddag trouwens even in Maastricht geweest met L.’s nicht M. en haar dochter R. uit Perth, W.A.. Gasten bij de bruiloft van B&M. In Selexys Domincanen treffen we Wim de Bie die voorleest uit Meneer Foppe en de hele Reutemeteut. Vlak voor hij aan de bak moet, staat hij naast me – verder niemand echt in de buurt – en ik vraag hem of ik even een snapshot van zijn kop mag maken. Da’s breed lachend okee en hij zet zijn beste hoofd op. Ook maar even bijgevoegd. Nu wordt het wijntijd en dus genoeg voor nu. Vanavond of morgen zet ik een en ander op internet.

Image

Wim de Bie, al een beetje als meneer Foppe
Laatst geupdate op ( maandag 08 juni 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 16 - 20 van 120