Dagboek
Zaterdag 6 juni 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
maandag 08 juni 2009
Gisteren zijn oudste zoon B. & zijn M. getrouwd. Groot feest. Ze waren en zijn nog steeds gelukkig en kijken met plezier uit naar de toekomst. Als gebruikelijk met jonge stellen. Het was helemaal hun feestje en dan weet je dat het verrassend in elkaar steekt. Met een ceremonie in de oude raadszaal van het stadhuis van Maastricht, een borrel bij ons thuis in Meerssen, een etentje en petit comité - ook in ons Huis in het Zuiden - en een daverend feestje voor hun trouwe vrienden en vriendinnen in Venlo. Tijdens de ceremonie in het stadhuis ook wat muziek. Onder andere Til Kingdom Come van Coldplay - een van de allermooiste pop ballads ever - en Wire To Wire van Razorlight . Tot slot The Blood Of Cu Chulainn van Jeff & Mychael Danna, Ierse muziek. Allemaal te vinden op You Tube. B&M gaan op huwelijksreis naar Ierland, die fantastische – óók – bakermat van de popmuziek. Veel snapshots heb ik niet gemaakt maar voor de nieuwsgierigen, hierbij enkele indrukken.

Image

Getuige zoon D., bruidegom B., bruid M. en getuige S., zus van M.

Image

Onderonsje met mijn jongste zus M., haar dochter K., mijn moeder en schoonbroer R., beide laatsten op de rug gezien
Laatst geupdate op ( maandag 08 juni 2009 )
 
Zaterdag 16 mei 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 16 mei 2009
We hebben een turbulente tijd achter de rug. Hoewel, je weet nooit of je die achter de rug hebt. Er zijn periodes dat het niet ophoudt. Zoon B. heeft donderdag een week geleden een acht uur durende operatie aan zijn hart ondergaan. Over een maand of drie weten we of het succes van nu beklijft. Vriendinnen M. en M. melden dat na vijf jaar weer iets in een van hun borsten gebleken is. Uitslagen van onderzoeken en de diagnoses komen de volgende weken binnen. Vriend H. meldt dat zijn schoonmoeder slecht ligt en dat bij zijn vrouw M. binnenkort een deel van de dikke darm wordt weggenomen. Uit voorzorg. Vriend F. meldt stoornissen in het hartritme en zijn vriendin M. mag hopen over enkele weken nog aan het werk te zijn. Vriend G. worstelde hevig met de vraag hoe zijn toekomst er uit zou zien. Zelf liggen lieve L. en ik ook nog wel eens voor onderzoek op de een of andere tafel. Soms vrees ik met een bericht als dit veel en veel te persoonlijk te zijn maar het gaat mij niet om de concrete gevallen. Waarvoor ook weer mijn excuses want het gaat mij echt allemaal aan het hart. Maar het is het patroon. Het houdt namelijk niet meer op, vrees ik, dat het gaat zoals het nu gaat.
Ondertussen draait de wereld door.
En langzaam raak ik gewend aan de imperfectie van het leven. Rationeel was ik dat al jaren maar emotioneel is het elke keer weer even opnieuw beginnen. En wat veertig jaar geleden nog maakbaar leek en soms zelfs maakbaar bleek, is nu een kansspel geworden. Pokeren en rommelen op de beurs leveren naar verhouding meer positief nieuws op. Althans niet zo zeer het pokeren – ik slaag er niet eens in sudoku’s op te lossen en die zijn per definitie maakbaar – als wel het rommelen op de beurs. Maar dat is niet zo lastig want iedereen wil dat de beurs omhoog gaat en dan gaat die dus omhoog. In de slipstream van de professionals valt dan nog wel iets te scoren.
En dan zijn er de dagelijkse dingen
Nu dan het songfestival. Op de achtergrond hoor ik allerlei vervelends. Cornald Maas lult maar wat en probeert van een volstrekt onbelangrijke gebeurtenis iets te maken dat dient te blijven hangen. We hebben het wel over cultuur, madame et monsieur. Hij suggereert nog wel dat geheime broederschappen die na de val van de Berlijnse muur in hun zucht naar rehabilitatie en herpositionering van de geschonden eigen identiteit de positie van gidslanden als Nederland ernstig verzwakt hebben. Arme Gordon, dus. Verder meldt hij dat een demonstratie van homo’s in Moskou door de politie nogal drastisch is aangepakt maar dat hij desondanks hoopt dat het hen - de homo’s dus - toch nog wat moois brengt. Heeft niet het lef van ons te spreken. Cornald is een leuke jongen maar de oorlog win je er volgens mij niet mee. Althans niet die van de homo’s. Overigens, volgens mij maakt Nederland meer kans op een plek in de finale met een klompendans in een eigentijds jasje.
Nog dagelijkser.
Vandaag gras gemaaid en bemest. Lieve L. heeft kuipen gevuld met eenjarig spul. Die plantjes staan nu in grijze kuipen - die al een tijdje zo maar ergens stonden te staan - in de prachtige grijze patio – de muren zijn inmiddels gecementeerd - te kleuren. Een lang gekoesterde wens van lieve L., die zich tot nu toe mijn monomane voorkeur voor louter groen – buxus, taxus, gras, cotoneaster, meidoorn – heeft moeten laten welgevallen. Maar op 5 juni hebben we hier een stukje bruiloft. Onze oudste zoon B. trouwt dan met zijn lieve M. We eten hier een hapje en dan moet het er wel een beetje uitzien. Nou moet het er hier sowieso een beetje uitzien, vinden lieve L. en ik. Daar houden wij wel van. Maar de druk was nu net iets groter. Na twee jaar in dit huis in Meerssen zijn de meest belangrijke zaken voor elkaar. De komende drie tot vier jaar gaan we nog wat ingrijpende dingen doen maar die zijn niet urgent. Maandag en dinsdag ga ik de verlichting in de patio verder aanleggen. Het wordt hier echt mooi. In de loop van de zomer leggen we nog verlichting in de groene tuin boven de patio aan. En voor 5 juni nog een groen perk in de patio. Om in de winter wat meer vogeltjes dichter bij het huis te kunnen spotten.
Wat nog meer?
Afgelopen donderdag in het Theater aan het Vrijthof in een toneel-op-toneelsetting een fantastische enscenering van Vergeten Straat naar de roman van Louis Paul Boon gezien. Dan gaat het wel weer ergens over. De dinsdag ervoor naar een presentatie van Chris Humbeeck, biograaf in spe van Boon en groot kenner van de man en zijn werk. Vreselijk. Heb een brief gezonden naar De Limburger naar aanleiding van een artikel over die presentatie. Niet geplaatst natuurlijk want ongetwijfeld voor het grote publiek niet interessant en te weinig bij de werkelijkheid van alledag. Te elitair, in goed Nederlands. Kijk, zo kom je als intellectueel in Nederland natuurlijk nooit aan de bak.
En dan nog.
Morgen even naar Venray om daar microfonist te zijn tijdens een atletiekwedstrijd voor pupillen. Misschien laat ik nog even weten hoe het was. Overigens ben ik van mening dat Frans Timmermans voorman van de Partij van de Arbeid moet worden. Ik vind dat al anderhalf jaar, sinds ik hem heb horen spreken tijdens een debat in Maastricht, maar het wordt me hoe langer hoe duidelijker dat hij een van weinigen is in de Partij van de Arbeid die helder en snel een stevig standpunt weet neer te zetten, dondert niet in welke setting en wie hij tegenover zich heeft. Altijd to the point, nooit voor een gat gevangen, en hard indien nodig en vol empathie indien gewenst. Meelevend, betrokken, deskundig, transparant en zuiver. Beter dan Bos als leider. Denk daar maar eens over na.
Laatst geupdate op ( zondag 17 mei 2009 )
 
Zondag 8 maart 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 08 maart 2009
Het is half elf. Het regent strak vanuit het zuidwesten. Ik probeer er naar te kijken zoals F. dat deed. F. die nu zo’n beetje zeven maanden dood is. Fijn, zou F. denken en dan gaan we daar straks eens lekker doorheen fietsen. Liefst tegen de wind in, om te beginnen, dus richting Maastricht. Daar gaan we dan even ergens koffie drinken, we lopen een rondje Sint Pietersberg en dan weer terug. Wind in de rug. Lekker. En dan steken we daarna de kachel aan. Dat laatste zou F. trouwens niet hebben hoeven denken want bij haar brandde de houtkachel altijd als het weer minder werd of was. Hoewel. Voor F. bestond er geen meer en minder weer. Er was gewoon weer en weer was altijd goed zoals het was.
L. en ik gaan dadelijk ook naar Maastricht. Met de auto. Naar het flatje waar B. en M. woonden en dat nu te koop staat. Deze week komen er weer mogelijke kopers kijken. We hopen dat ze er van kunnen genieten. Het is vers geschilderd, er zitten knappe nieuwe plintjes tegen wand en vloer en er ligt nieuwe vloerbedekking. L. en ik gaan er gezellig een beetje poetsen. Ik probeer namelijk naar poetsen te kijken zoals F. dat deed. Ook poetsen behoorde tot de zaken die F.’s lust en leven waren. Zo, rijden we lekker even naar Maastricht en doen we daar de boel eens lekker aan de kant. We nemen een radiootje mee, zetten een lekker muziekje op en dan rauzen we in een uurtje of twee even langs bijkeuken, keuken, weecee en badkamer. Dan nog even de ruiten wassen en een nat lapje over de vensterbanken en over alle andere randen en randjes die daar om liggen te smeken. Tenslotte even stofzuigen en klaar is Kees. Zo zou F. daar naar kijken. Poetsen is een feest. Net als fietsen door regen en wind en daar lekker nat van worden.
Als je het tenminste wilt zien.
Als L. en ik dan straks weer terug zijn, dan gaan we na een late, lichte lunch, lekker lezen. Daar zou ik naar kunnen kijken zoals F. dat deed maar dat hoeft niet. Dat voegt niets toe. Lezen vind ik toch wel leuk. Net als F.. Dat te constateren levert een goed moment me af te vragen wat F. eigenlijk niet leuk vond. Er was niet veel, voor zo ver ik weet. Het enige antwoord dat F. kende op de vraag hoe het ging was Wat dacht je? Goed natuurlijk! Je kunt natuurlijk niet in het hoofd van een ander kijken maar mijn idee van F. was dat ze alles consequent van de zonnige kant bekeek. Hoewel, daar gaan we weer. In het geval van F. leverde ook bekijken van de donkere kant nog heerlijke ervaringen op. Heerlijk in de zin van zon, dan wel. Want F. kende geen donkere kanten in de zin van duister. Was er geen zon, dan had je namelijk altijd ook de maan nog.
Waar F. helemaal niet van hield waren fratsen. Het was wel niet altijd duidelijk wanneer iets een frats was. Prima, wat mij betreft, want dat betekende dat F. ook nog voor verrassingen kon zorgen. Droeg doorgaans alles voorspelbaar bij aan haar welbevinden, mensen met fratsen die moesten niet bij haar zijn. En om die mensen wilde ze het leven ook nog wel eens niet zo aangenaam vinden. Een frats was bijvoorbeeld achter haar rug of gewoon buiten haar om iets doen. Ze wilde altijd minstens op de hoogte zijn. Erger werd het als de persoon in kwestie ook iets van een machtspositie bekleedde. Van gewone mensen waren fratsen beter te verdragen dan van de paus, bijvoorbeeld; van een burgemeester of van de voorzitter van een vereniging. Vind ik dat het weer nog wel eens rare fratsen heeft. Je weet het nu, F. niet. Net zo min als gewone mensen.

Nu, vijf uur later, beginnen L. en ik tevreden aan een late lunch. De flat in Maastricht ligt er tip top bij. Toen de ruiten gewassen waren begon als beloning de zon te schijnen. We hadden meteen eer van ons werk. Waarover ook F. zeker zeer tevreden zou zijn geweest.

Meerssen - zondag 08 03 2009
Laatst geupdate op ( vrijdag 20 maart 2009 )
 
Vrijdag 27 februari 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
vrijdag 27 februari 2009
Gisteren in een lokaal etablissement de bondscoach van het Nederlandse voetbalelftal gezien. Meerssen biedt overigens onderdak aan meer bekende Nederlanders maar ik moet zeggen, je ziet ze zelden. Dus dit was wel bijzonder. Een tafeltje verder zat een moeder met haar zoontje van een jaar of elf te eten. Het joch kon tijdens de maaltijd de bondscoach voortdurend recht in het gezicht kijken maar hij wist zich te bedwingen. Even nadat hij met zijn moeder vertrokken was, kwam hij weer naar binnen.
Schuchter. Een mooi woord.
Maar, resoluter dan je vanwege dat schuchter zou verwachten stapte hij op de bondscoach af. Hij wilde graag een handtekening. De bondscoach wilde die wel geven en schreef vervolgens een korte boodschap voor Jasper op het papier dat hij voorgelegd had gekregen. Hij maakte zich er niet met een jantje van leiden van af, in elk geval. Hij schreef er echt een soort van opdracht op. En dat vind ik dan wel weer wat hebben. Helaas wist Jasper niet dat een tafeltje verder de man zat die PaulsPlaats volschrijft. Echt, het is niet altijd gemakkelijk om te gaan met het onbekende-Nederlanderschap.
Het is mij trouwens een raadsel waarom allerlei rubrieken in de media altijd bekende Nederlanders over de vloer willen hebben. Je moet om te beginnen al hun telefoonnummer hebben terwijl de nummers van onbekende Nederlanders bijna allemaal gewoon in het telefoonboek staan. Helaas voor onbekende Nederlanders lijken dat alleen belcentra van energiebedrijven te weten. En niet de redacties van Netwerk, P&W, DWDD of Limburg Laat.
En als er al eens een onbekende Nederlander nodig is voor het leveren van relevante exemplarische en/of representatieve informatie dan wordt hij op straat overvallen door een opdringerige meneer of een mevrouw met een microfoon en een camera en staat hij met zijn mond vol tanden. Omdat hij dan zo op stel en sprong niets over de doodstraf weet maar wel alles over incest, miniatuur treintjes en brandweerwagens, tassen van Louis Vuiton of quasi geile popjes met de naam Barbie. Die laatste weten de medewerkers van Man bijt hond dan weer wel feilloos te vinden. Al gaat het dan natuurlijk toch weer over een vorm van bekende-Nederlanderschap. Maar dan op een lager niveau, meestal in de rol van dorpsidioot. In het ergste geval mag je als onbekende Nederlander met een koffer praten.
Maar allez, niet getreurd. Die koffer is bij mij nog niet langs geweest. Dat is ook weer wat waard.
Ben De Joodse Messias van Grunberg aan het lezen. Het tempo ligt niet hoog. Mijn tempo, wel te verstaan. Heb een pagina of tweehonderd achter de rug en het exotisch gehalte noteert al praktisch tien. Ben samen met de hoofdpersoon Xavier door het verhaal van een besnijdenis gestrompeld. Nu is er even rust in het verhaal. En nu we toch de religie dicht genaderd zijn. Joost Zwagerman redde Thijs van den Brink vandaag uit een penibele situatie bij DWDD. Ook Thijs twijfelde namelijk zichtbaar aan het creationisme – God schiep de wereld in zes dagen en de zevende rustte hij – dat door Andries Knevel enkele weken afgezworen werd. Ach Thijs, wellicht is het zo dat wij mensen een heel andere tijdbeleving hebben dan God. Hij kan er heel goed wat langer over hebben gedaan. Briljant, Joost!
Laatst geupdate op ( vrijdag 06 maart 2009 )
 
Donderdag 26 februari 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 26 februari 2009
Alleen dit even. Deze mevrouw kende ik nog niet. Vriend G. maakte me er op attent.

Allison Krauss op You Tube met Forget About It.

Donderdag 26 02 2009
Laatst geupdate op ( vrijdag 27 februari 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 21 - 25 van 120