Dagboek
Woensdag 14 januari 2009 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 14 januari 2009
In een van de weiden achter ons huis lopen drie paarden. Althans twee paarden en een pony om precies te zijn. Het is ’s nachts stervenskoud – we hebben hier op ongeveer zeventig meter boven Nieuw Amsterdams Peil al min 20,2 gemeten – en overdag komt het kwik niet boven de min tien graden uit. Nou ja, bijna niet. Ik denk dat die paarden het wel kunnen hebben. Ze staan niet te rillen, in elk geval. Raar vind ik dat er helemaal geen damp uit hun neusgaten komt. Ze lopen maar wat rond want van echt lekker grazen komt natuurlijk niets. Er ligt een laag van vijftien centimeters sneeuw op het gras. Daar steken wel wat sprieten doorheen maar dat zijn de sprieten die ze in de zomer hebben laten staan. Niet lekker genoeg of ronduit ongezond, voor een paard. Ik weet niet hoe dat werkt, dat paarden keuzes maken. Ondertussen hokken lieve L. en ik veel op de bank, een beetje in de buurt van de radiatoren. Na half twaalf ’s avonds daalt de temperatuur in huis vrij snel. Toen we gisteren om één uur naar bed gingen, was het 18,4 graden. Omdat het buiten min 16 was: een verschil van bijna 35 graden tussen binnen en buiten. ’s Nachts houden we het op minimaal vijftien graden. Of hoogstens; hangt ervan af hoe je het wilt zien. Je kunt ook gedreven door zuinigheid stoken. En we moeten ons toch een beetje harden tegen de kou. Onder het dekbed is het in elk geval lekker warm. Waarom leven we tijdens deze barre dagen niet onder onze dekbedden? Het zou echt ontzettend schelen in het verbruik van fossiele brandstoffen. Wel zouden we dan ook steeds in muffe binnenlucht verkeren. Dus wat goed is voor de langere termijn is ongezond voor de korte. Het alternatief voor een langdurig verblijf onder het dekbed is een stevige wandeling in de knisperende vrieskou. En dat is natuurlijk weer wel gezond voor de langere termijn. Dus net als die paarden: allemaal de hele dag naar buiten. Dat wil zeggen muts op, das om, jas aan, handschoenen bij de hand, lange thermobroek onder de spijkerbroek en de voeten met dikke sokken in stevige wandelschoenen gestoken. En dan maar dapper lopen. Of langlaufen. Van kop erwtensoep naar tosti naar beker warme chocolademelk. En thuis de thermostaat op hoogstens vijftien.
Dat schreef ik op zaterdag 10 januari met de bedoeling het meteen op internet te zetten. Het kwam er alleen niet van. Inmiddels is de temperatuur ruim boven nul verzeild geraakt, heeft de dooi fors ingezet en zijn de weilanden achter het huis weer groen. Of wat in deze tijd van het jaar voor groen moet doorgaan. En vandaag, zo rond het middaguur, trekt langzaam mist over het land. Typisch het weer waarbij de marmot in mij mij nog meer onder druk zet de warmte van het dekbed op te zoeken. Maar uiteindelijk blijkt de rest van mij onverzettelijk. Ik denk dat ik eindelijk eens ga proberen van alle soorten weer het positieve te zien. Niet in het kader van een agrarisch, toeristisch of weerkundig experiment maar qua gevoel. Daarom: mist geeft me het prettige gevoel dat ik even niet verder hoef te kijken dan mijn neus lang is. Wat ik ben, wat er is en wat ik heb is in geval van mist genoeg. Mist brengt me dicht bij mezelf en een grijze dag daagt me uit daar kleuren te zien die ik bij helder weer niet waarneem. Mooie kleuren. Om een beetje een indruk te geven: petroleumblauw, grafietgrijs en heel gedempt olijfgroen. Laten we het daar voor nu op houden.
Tenslotte. Ik had je nog een indruk willen geven van hoe het er hier uitzag tijdens de eerste koude periode van 2009. Vandaar de onderstaande foto's.

Image

Image
Laatst geupdate op ( woensdag 14 januari 2009 )
 
Donderdag 4 december 2008 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 04 december 2008
Laat me je even bijpraten. Vorige week donderdag ben ik met vriend P. uit Venray naar Frankrijk gereisd om daar te kijken naar een huisje in de buurt van Le Grand Bornand, in een flink uit de kluiten gewassen skigebied. Huisje voor hem, zijn gezin en anderen. Zelf heb ik niets met skiën en met sneeuw, wat ik wel leuk vind zijn de bergen. Omdat ik daar vaak met plezier gefietst heb. Ook samen met P. We hadden veel bij te praten. Acht uur in de auto zijn in dat geval in een vloek en een zucht voorbij en ook eenmaal ter plaatse was het stukslaan van de tijd een kleine moeite. De autorit terug op zondag ging net zo snel. Ondanks het weer dat niet echt wilde meewerken. Met name in de Ardennen niet. Het beoogde huisje ligt in een prachtig dal en het uitzicht is er ronduit af. Het ligt aan de pistes en dat is voor de skiër in hart en nieren een droom. Die vier dagen heb ik niets op de site kunnen zetten. Gisteren was ik in Rotterdam. Daar op bezoek bij een andere vriend P.. Is vertaler. Ook lang niet gezien en dus ook veel bij te praten. Dat zetten we zeker nog eens voort want we hebben nog lang niet alles doorgenomen. Met hem geluncht in Hotel New York en naar de overzichtstentoonstelling van werk van Alberto Giacometti in de Kunsthal geweest. Mooi en vernieuwend werk uit grofweg de eerste helft van de vorige eeuw. Gedurfd, schematisch en toch expressief. Ingetogen en aarzelend de derde dimensie verkennend. Een tekenaar die voorzichtig de ruimte zoekt en die beeldend gaandeweg verovert zonder de tekening los te laten. Vriend P. in Rotterdam heeft ook een passie. Hij bewoont met zijn vriendin een oud en geheel opgeknapt en vaarklaar binnenvaartschip met een zeer verrassend interieur. Ze liggen er nu mee in Rotterdam maar zoeken naar een rustiger ligplaats. Overigens vind ik Rotterdam een imposante stad. We zijn te voet over de Erasmusbrug gegaan en dat is al een belevenis op zich. Wel kan ik steeds minder goed tegen de aandacht die zo’n stad permanent opeist. Alles maakt lawaai, beweegt of valt anderszins onontkoombaar op. En dat is een aanslag op mijn waarneming en innerlijke rust. Maar ik zou die bezoekjes aan dit soort steden ook niet willen missen. Gedeeltelijk afsluiten dan maar, al die organen die de waarneming dienen, al lukt dat niet steeds even goed. Overigens gisteren vroeg vertrokken terwijl het hier in Zuid-Limburg nog volop sneeuwde. En hoewel ik, als reeds gezegd, niets met sneeuw heb, de combinatie landschap en sneeuw doet het altijd goed. Kon het niet laten er even een paar fotootjes van te maken. Zo vaak maken we het per slot van rekening niet meer mee dat de omgeving hier wit is.

ImageImage

Probeer de komende dagen weer wat meer op de site te verschijnen met nieuwe bijdragen. Er komt voldoende voorbij om over te schrijven. Zo las ik gisteren in De Geulbode, hét weekblad voor als je bij wilt blijven met betrekking tot de gemeente Meerssen, onder het kopje Zij actief Meerssen: Beste Dames, De bedoeling was om een schaapje of een engeltje te maken deze avond, maar door omstandigheden is het helaas alleen mogelijk om een engeltje te maken. Hopelijk kunnen jullie hier begrip voor opbrengen. Ik hoop dan ook dat we jullie toch in grote getalen mogen begroeten deze avond. Ik vind dat van een ontroerende eenvoud & deemoed & bijna tastbare schoonheid. En tegelijkertijd moet ik toch ook denken aan vrouwen die engeltjes maken. Treurig. Het waren vrouwen die vroeger ongewenste pasgeborenen in huis namen en ze door stelselmatige verwaarlozing dood lieten gaan. Of eerder al onbevoegd aborteerden. Onwillekeurig zie ik dan vrouwen van Zij actief Meerssen in grote getalen een avondje gezellig bezig te leren hoe je engelen maakt. Verder kan ik je aanraden even te googelen op engelenmaaksters. Je komt dan ook uit bij Leuk idee van Minoes op het forum Quiltvirus. Minoes was er met haar leuke idee vroeg bij, al op 22 augustus. Zij schrijft: Nu heb ik een ander idee gekregen en wellicht dat we dat met een groep kunnen opzetten??? In Quiltnieuws 70 (dec 2001) staat een patroontje voor een klein kerstengeltje. Nu leek het me leuk om dat engeltje te maken en dit jaar mijn kerstboom mee te versieren. Nog leuker zou het zijn om allemaal verschillende engeltjes in de boom te hebben hangen. En jawel, daar heb ik jullie hulp bij nodig! Wat is de bedoeling??? We starten een groep en maken voor alle deelnemers van die groep van kerststofjes uit onze eigen voorraad kerstlapjes een engeltje en sturen dat ruim voor Kerst als kerstgroet aan elkaar. Op die manier hebben we allemaal een veelvoud van verschillende engeltjes en kun je (als je dat wilt!) je boom dit jaar daarmee volhangen. Dat heeft vast niemand?! Wie vindt dit een leuk idee en meldt zich aan om deel te nemen? Als we genoeg deelnemers hebben wil ik wel een adreslijst maken en deze per PM aan iedereen toesturen (zo blijft eventueel onze anonimiteit gewaarborgd!) Dat zijn nog eens leuke engeltjesmaaksters. Tot en met 9 december leidde het Leuk idee van Minoes tot pakweg 100 reacties van mede-engeltjesmaaksters. Geloof me, het was een heel geregel, maar, stak de hele wereld maar van zo veel onschuld in elkaar. Met alleen maar quiltvirussen en afgeleiden daarvan. Nooit meer ziekte, nooit meer oorlog. Alleen maar kerstbomen vol met uit het quiltvirus - pure liefde! - voortgekomen engeltjes. En wij allemaal daar omheen. Eindelijk vrede. Met ook dank aan Minoes. En onder anderen ook Dory, Hermie, Crazy Lady, Astrid, Karin, Mary, giny001 en vele anderen.
Laatst geupdate op ( donderdag 04 december 2008 )
 
Woensdag 26 november 2008 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 26 november 2008
Het was een mooie week. Onder andere vanwege vier culturele momenten. Vorige week dinsdag De koopman van Venetië in het Theater aan het Vrijthof, vervolgens op woensdag het gedicht Bordenhal van Wiel Kusters, vrijdag op teevee André Rieu in Melbourne en zondag jl. in Het Theehuis in Venray het Schönbergkwartet met werken van Anton Webern, Maurice Ravel en Dmitri Sjostakovitsj. Dat jullie niet denken dat we voor de poes zijn.
Wat zal ik er over zeggen? De koopman …, in een regie van Theu Boermans en met Pierre Bokma in de rol van Shylock, was absoluut prachtig. Het gedicht van Kuster leidde tot een leuke discussie over de aard en de rol van kunst met vriend F.. Kunst overschreeuwt zichzelf in dit tijdsgewricht ongewenst hevig en veel te vaak, denken wij. Heb ik begrepen. En dat gedicht van Kusters trekt volop aandacht, juist vanwege zijn terughoudendheid. Wel zo plezierig, vinden F. en ik. Hoewel ik ook wel van een lekker confronterend stukje knallende kunst houd. Overigens, je vindt Bordenhal op de gevel van het Derlontheater in Maastricht. Het concert van Rieu leidde tot aangename herinneringen aan de reis die lieve L. en ik in augustus en september door Australië maakten. En aan de mensen daar. Hun verbondenheid met hun land en die met hun thuislanden. En dan nog afgezien van mijn bewondering voor Rieus geweldige vakmanschap. En dat allemaal ondanks de muziek. En tenslotte, het Schönbergkwartet kan zo verschrikkelijk mooi strijken. En buiten sneeuwde het en daar krijg je in dat bijzondere Het Theehuis dan ook nog eens alles van mee.
Ik schrijf dit stukje dagboek met name ook omdat ik zeker tot maandag aanstaande uit de lucht ben. Er zijn bezoekers van PaulsPlaats die zelfs dat te lang vinden. Ik wens ze veel sterkte toe, de komende dagen.
Laatst geupdate op ( zaterdag 24 januari 2009 )
 
Dinsdag 14 oktober 2008 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 14 oktober 2008
Terug uit A. is het lastig het ritme weer te vinden. Het leven is nog een beetje een janboel. De crisis in de financiële sector helpt niet echt bij het ordenen. Bovendien vliegen sinds enkele dagen de lieveheerbeestjes weer aan en in en dat levert in eerste instantie ook alleen maar een hoop ongecoördineerd gescharrel op. Zo op het eerste gezicht. Ondertussen hebben we al weer een begrafenis achter de rug. En er liggen zo veel klussen dat ik soms even niet weet waar te beginnen. Eergisteren daarom met L. de draad van het wandelen maar weer eens opgepakt. Wandelen legt een soort van regelmaat in het lichaam en dat is dan ook weer goed voor de geest. We komen in elk geval altijd uiterst tevreden terug, zeker als het weer wil meewerken. En dat wilde het eergisteren. En ook gisteren scheen hier de zon en was het aangenaam herfstweer. Bovendien had Martin Bril een mooi stukje in de Volkskrant. Bezonken, heet dat, geloof ik. Het zal ook te maken hebben met zijn situatie. Kanker op herbezoek. Dat zet je weer even met beide benen dichtbij de kleine dingen die daarmee opeens de meest waardevolle blijken. En dit is het moment dat ik naar buiten kijk en een schuwe groene specht zie op het grasveld. Geluksmoment. Dan is ie weer weg. Volgend jaar trouwt B.. Dan wil ik het huis geheel geschilderd. Plus de keermuren rond de patio. Ik ben bezig een aanvalsplan te ontwikkelen en heb inmiddels besloten waar ik de vijand het eerst zal aangrijpen. Vandaar uit zal ik hem langzaam opvreten en voor 1 mei volgend jaar zal hij geheel verslagen zijn. Dadelijk komt P. uit V. om te kijken hoe wij hier wonen. Op de vensterbank van de werkkamer scharrelt nu al vijftien minuten een lieveheerbeest, op zoek naar een plek om te overwinteren. Hoe doelloos kun je rondscharrelen terwijl je weet wat je wilt? Ik heb inmiddels geleerd dat ze uiteindelijk tot rust komen in een hoekje waar ook andere lieveheerbeesten hun voorkeur voor hebben uitgesproken. Komen ze zo’n hoekje tegen dan houdt het doelloze gescharrel op. Kuddedieren. Heeft er zich eenmaal een flinke klont gevormd dan zijn de stofzuiger en ik er snel klaar mee. Het heeft in elk geval geen zin om elk beestje afzonderlijk aan te pakken. Ik zie nu gelukkig een tweede LHB lopen. Dat maakt de kans iets groter dat in de werkkamer op korte termijn het scharrelen ophoudt. Net als in de keuken en in de gang. Daar ontwikkelen zich langzaam klonten en nadert dus ook het moment dat ik ga ingrijpen. De twee zijn nu nog ongeveer tien centimeter van elkaar verwijderd en ze zijn beide dichtbij een hoek. Enkele uren later hebben ze elkaar duidelijk nog niet gevonden. Ze scharrelen beide meters van elkaar door de toch beperkte ruimte. Zo zijn ze gewend aan de onmetelijkheid van de ruimte waarin ze luizen van de fruitbomen vreten. Die is heel iets anders dan de tien centimeters en het hoekje in onze werkkamer die de ontmoeting makkelijker zouden moeten maken. Als tussen mensen. Verliefd, vlak naast elkaar op de bank, cheek to cheek, je voelt elkaars warmte, en dan toch tot elkaar niet kunnen komen. Er ligt een onbenoembare, niet invulbare, onuitspreekbare wereld tussen. Hoe dubbel de werkelijkheid kan zijn. Nee, dan Bril en mevrouw Bril. In de column Intiem van Bril. Bril heeft zichzelf vandaag echt overtroffen. Zijn ritme was perfect. Ik gun Bril de rol van The Comeback Kid. Wellicht elke keer een stukje zwakker maar ook sterker, denk ik. Ik ga ondertussen door hier weer wat meer lijn in de dingen te brengen.
Laatst geupdate op ( woensdag 20 januari 2010 )
 
Maandag 6 oktober 2008 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
maandag 06 oktober 2008
We zijn weer thuis. In de tijdschriften die we aantreffen in een eindeloze stapel post zien we de beurs weer eens sterven. Niet dat we er in A. niets van meekregen maar de details zijn ons daar wel ontgaan. Pas toen Fortis als zinkend schip aan de horizon verscheen en de dreigende ondergang zelfs het tv-nieuws in West-Australië bereikte, raakten we iets meer in focus. We zijn het trouwens gewend. Wij hebben onze rug nog niet gekeerd en zijn nog niet op onze vakantiebestemming aangekomen of de beurs stort in elkaar. Tot nu toe was dat meestal een beetje en soms iets erger maar deze keer dan toch eindelijk wel heel heftig. We hebben een paar stukjes Fortis maar sinds vrijdagavond ben ik er even niet zo zeker van dat we die nog steeds hebben. Als belastingbetaler betalen we mee – nou ja, met geleend geld, dat wel - aan de redding van de bank en als aandeelhouder staan we met lege handen? De Nederlandse overheid is nu immers eigenaar. Ik heb uit alles wat de media sinds vrijdagavond over de kwestie hebben gemeld nog helemaal niets meegekregen over de gevolgen voor de categorie stakeholders die aandeelhouder heet. Ik weet, het is dom dat je als belegger niet weet wat je rechten zijn. Net zo goed als dat het dom was twee jaar geleden niet alles de deur uit te doen toen de eerste berichten in de in financiën gespecialiseerde media verschenen. Maar onze adviseur vroeg ons wat er aan rationele argumenten voorhanden was om een dergelijke beslissing te nemen. Er was immers fundamenteel niets veranderd. Terwijl ons bij andere gelegenheden bezworen was dat het op de aandelenmarkten om gut feeling en sentimenten gaat. We zullen zien wat we de komende weken doen.
Persoonlijk ben ik wel blij dat blijkt dat de vrije markt even flink onder vuur komt te liggen. Als idee is het ding waarschijnlijk nog zo slecht niet maar in de handen van mensen die slecht tegen genoeg en voldoende geld kunnen, wordt het een ontembaar en veelkoppig monster. Eens te meer blijkt dat de vrije markt niet zonder goed toezicht kan. En wat mij betreft komt dat van een overheid van sociaal-democratische signatuur die daartoe een mandaat afgeeft. Dat voorkomt in elk geval ook dat we in wat er nu gebeurt de hand van God menen te moeten zien. Waardoor we overigens – en dat is dan weer prettig – wel de verantwoordelijkheid ervoor op Hem kunnen afschuiven. Hoewel, mijn schoonvader zaliger was van mening dat Hij ons met het oog op het voorkomen daarvan een geweten had geschonken. Dat zou ons in zo’n geval tot de orde roepen en de schuld bij onszelf laten zoeken. Helaas heeft Hij over het hoofd gezien dat geweten ook aan – met name – Amerikaanse in-God-we-trust-bankiers te schenken.
Maar om op de sociaal-democratie terug te komen, ook in een sociaal-democratie heb je ratten, net zoals in de kerken, maar de sociaal-democratie heeft rationele kaders die het mogelijk maken die ratten tijdig te identificeren en te bestrijden. Op de vrije markt sec geldt alleen het recht van de sterkste en de rat behoort tot die categorie. Ik ben bovendien aanhanger van het Rijnlandse samenlevingsmodel en heb de afgelopen jaren met open mond zitten luisteren naar wie het Angelsaksische de hemel in prees. Naar mijn idee zou de wal het schip nog wel keren. Het is een model waarin voor scrupules namelijk weinig ruimte is. De opkomst van allerlei op het eerste gezicht vriendelijke ideeën over de medewerker als het belangrijkste kapitaal van de onderneming en hoe daarmee om te gaan moest dat verhullen. En zelfreflectie beschouw ik nog altijd als een van de sterkste en fraaiste menselijke eigenschappen. Wat me treurig stemt is dat het er de schijn van heeft dat de emancipatie en mondigheid - die we vanaf de zestiger jaren van de vorige eeuw iedereen zo van harte gunden en die we zagen als een middel om je niet meer te laten hoeven koeioneren door (semi-)overheden, priesters en leraren - weliswaar heeft geleid tot meer zelfbewustzijn en geloof in eigen kracht bij meer mensen maar dat at the end daarmee hoofdzakelijk het consumentisme en de kwaliteit van de rat race gediend zijn geweest. Natuurlijk kun je ook allerlei positieve ontwikkelingen zien maar in het licht van de kredietcrisis lijken me bovengenoemde even van meer belang.

Dat schreef ik afgelopen zaterdag, 4 oktober. Vervolgens werd het tijd voor andere zaken.

Vandaag – vanochtend – zijn we weer een hoop ellende verder en keldert de beurs gewoon lekker verder. Zo’n kredietcrisis is als stoofvlees, met name van het rund. Het kost enige tijd om het goed te bereiden maar als het op je bord ligt dan heb je ook iets. Wat ooit uit één stuk bestond blijkt dan uit talloos vele draadjes te bestaan. Maar de ware gourmand weet dat je dat wel in de mond moet constateren en niet op het bord. Een crisis is, met andere woorden, nog wel te hebben als jijzelf de hand hebt in het zich tot in detail ontwikkelen ervan maar een ramp als die zich geheel buiten je om voltrekt. Hoe ver dit gaat weet ik niet en waarschijnlijk ben ik niet de enige. Wat ik nu ga proberen is me te concentreren op de bijna eindeloze lijst van klussen die ik moet doen. Mijn deadline is 1 mei 2009. Ik hoop dat tegen die tijd ook de financiële storm is gaan liggen. Ik wens je nog een fijne dag toe.
Laatst geupdate op ( vrijdag 31 oktober 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 31 - 35 van 120