Dagboek
Vrijdag 26 september 2008 – Perth PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 27 september 2008
Dinsdag is het mooi weer en besluiten we eens te kijken hoe het Perth de afgelopen jaren vergaan is. Er is ontzettend veel veranderd. De stad is drukker en voller dan ik me van acht jaar geleden herinner. Ze lijkt meer op Sydney en heeft een bepaald soort slaperigheid van zich afgeschud. Ze straalt ook meer. Er is alleen nauwelijks parkeergelegenheid. We raken in King’s Park verzeild en hebben vandaar een mooi uitzicht over de stad. De Botanic Garden in het park ligt er geweldig bij. Niet dat ik zo veel met planten heb – ik heb meer met bomen – maar het is hier op de rand van winter en lente en er staan ontzettend veel planten volop in bloei. We kuieren wat rond, genieten van de warmte van de zon. Genieten omdat de zon hier nog niet de hitte heeft die we van de oostkust en met name Cairns gewend waren. Daar begon de zon al stekend heet te worden en was er van genieten dus niet meer echt sprake. De zon, besluiten L. en ik, is in de vroege lente op z’n lekkerst. Altijd en overal.

Image

Skyline van Perth, gezien vanuit King’s Park

Woensdag en donderdag heen en weer geweest naar Cape Leeuwin. Steekt in het water op de plek waar de Southern Ocean en de Indian Ocean op elkaar lopen. Of beter: stromen. Dat geeft een hoop commotie in het water en maakt de wateren op die plek gevaarlijk. In de negentiende eeuw zijn er tientallen schepen op de rotsen gelopen. Toen het te gortig werd, besloot de regering van de toenmalige Engelse kolonie in het zuidwesten van Australië dat een vuurtoren een einde moest maken aan het gissen van kapiteins en dat die voortaan op zeker de kaap moesten kunnen ronden. Na enig geharrewar over de precieze plek voor een lighthouse werd gekozen voor Cape Leeuwin. Nadat de vuurtoren in bedrijf was genomen nam het aantal ongelukken drastisch af. Toen L. en ik tien jaar geleden voor het eerst in Australië waren, was dit de plek die het meest indruk op ons maakte en sinds die tijd gaan we er steevast even naar toe als we in de buurt zijn. We waren er toen praktisch alleen, onder een stralend blauwe hemel, op onverzettelijke rotsen, omgeven door wild opspattende golven. We konden gaan en staan waar we wilden. De wereld was er klein en tegelijkertijd zo ontzettend groot. We hebben Cape Leeuwin – die haar naam te danken heeft aan die van een Nederlands schip van de VOC, de Leeuwin, dus, dat er ooit met man en muis verging – in de loop van tien jaar sterk zien veranderen. L. was er vijf keer, ik drie.

Image

De Southern Ocean, gezien vanaf Cape Leeuwin

Image

De vuurtoren van Cape Leeuwin

Was er tien jaar geleden dus nauwelijks bezoek aan de kaap te bespeuren, nu arriveren we er ’s morgens om 10.15 uur en staan er al twee grote bussen, een handvol campervans en tientallen auto’s. Er is een compleet bezoekerscentrum met info en een entree van vijf dollar. Dat laatste ontgaat ons en we lopen gewoon door. Ook is er koffie met muffins en dergelijke te koop. Een eenvoudige lunch behoort ook tot de mogelijkheden. In plaats van een onbekommerde plek treffen we een attractie met hekken er omheen. De verandering tekent de ontwikkeling die ook dit deel van Australië doormaakt. Het toerisme wordt meer en meer geëxploiteerd. Het werpt bij L. de vraag op hoe dat nu bij de Pinnacles – 180 kilometer ten noorden van Perth – is. Daar was tien en acht jaar geleden niets maar dan ook niets te koop terwijl de toeristen er in een bloedstollende hitte af en aan reden. We besluiten niet te gaan kijken. Je kunt ook te veel gekke dingen willen in te korte tijd. Van Perth naar Cape Leeuwin rijden is net zoiets als vanuit Maastricht op en neer naar Groningen om te kijken of de Martinitoren nog recht staat. Voor Cape Leeuwin hebben we dat over. Omdat Cape Leeuwin voor ons echt iets betekent én omdat we dan weer eens een nacht in het Margaret River Hotel kunnen doorbrengen. Dat ligt in het plaatsje Margaret River dat al lang – zeg maar een jaar of tachtig – faam geniet als idyllische buitenplaats voor de gegoede burgerij van Perth. De oceaan – op ongeveer 10 kilometer van Margaret River – heeft er bovendien een uitstekende surf en het ligt midden in een prachtig wijngebied met onder andere langs Caves Road – 100 kilometer geasfalteerde landweg met middenstreep tussen Augusta in het uiterste zuiden naar Busselton in het noorden, ongeveer 230 kilometer onder Perth – tientallen wineries op prachtige estates, parkachtige landgoederen met daar omheen uitgestrekte wijngaarden. Sommige met guestrooms en een restaurant dat een zekere status heeft. Ook wat dat betreft heeft dit gebied zich sterk ontwikkeld. Je hebt er nu tientallen café’s. bistro’s en restaurants. De koffie is het niveau van International Roasted, voorheen hét Australische huismerk, ver ontstegen en overal zijn smakelijk hapjes met de meest exotische namen te koop. De Engelse keuken is hier een harde dood gestorven en de Italiaanse en Franse keuken hebben de lokale smaak definitief op sleeptouw genomen. In Margaret River tref je een mix van mensen zoals je die ook in Zuid-Frankrijk wel aantreft. Je hebt er gepensioneerden die in hun dure huizen van het moment genieten, kunstenaars die dichtbij hun mecenassen schilderijen met titels als Dreaming voor boven de bank produceren, surfers op leeftijd die het maar niet kunnen laten en de youngsters de fijne kneepjes bijbrengen, backpackers die de sfeer komen proeven en daar op hun manier vervolgens ook een bijdrage aan leveren. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind dat Margaret River zijn onschuld die ik me van tien jaar geleden herinner, verloren heeft en enigszins over the hill is. Margaret River Hotel hoort bij de vaste inboedel van Margaret River. Er lijkt in de loop van decennia niet veel veranderd. Ondanks een aantal updates blijft het imago intact. In een van de ruimtes hangt een grote foto van Sydney toen daar Harbour Bridge nog niet over Sydney Harbour lag. Circular Quay is ook voor ons herkenbaar. In de lobby beneden hangt een spiegel van Heineken. Ook die herinnert aan oude tijden. Hoewel die natuurlijk net zo goed van gisteren kan zijn. Marketing heeft zo zijn eigen wetten. Maar de spiegel draagt wel bij aan het algemene gevoel van nostalgie die in het hotel uit alle naden kruipt.

Image

Spiegel van Heineken in de lobby van Margaret River Hotel, Margaret River

Na Cape Leeuwin rijden we terug over Caves Road. Er staat veel in bloei langs deze scenic drive waar je om de honderd meter kunt stoppen om er weer een mooi plaatje te schieten. We beperken ons.

Image

Lelies (?) in het wild; we hebben er langs Caves Road duizenden gezien.

Image

Wijngaarden langs Caves Road

Natuurlijk zien we ondertussen nog familie. Daarvoor zijn we met name in Perth. De begroetingen en ontmoetingen zijn als vanouds. We kunnen goed met elkaar overweg en pakken de draad op alsof we die gisteren nog vasthielden. Het is leuk om hier te zijn.
Laatst geupdate op ( vrijdag 31 oktober 2008 )
 
Maandag 22 september 2008 – Perth PDF Afdrukken E-mail
dinsdag 23 september 2008
Vannacht om 2.15 vanuit Cairns aangekomen op Perth Domestic. Daar het gebruikelijke vocale dreigen door het luidsprekersysteem met Beagles die aan je koffers komen snuffelen, getraind op het ruiken van vers fruit. Indien aangetroffen, dan 2.000 dollar penalty. West Australië, dus. Geen hond gezien. In elk geval letterlijk niet en figuurlijk bijna niet. Midden in de nacht. Zondag was een lastige dag. A day to throw away. ’s Morgens eerst de rijdende hut van onder tot boven grondig schoongemaakt en vervolgens naar het vliegveld gereden om te kijken of we daar voor de rest van de dag onze bagage konden stallen. Dat kon, maar tot uiterlijk vijf voor acht p.m.. Daarna naar Apollo car rental om de vogelkast in te leveren. You give me the keys, sir. Ze hebben er nog niet naar gekeken. We hadden hem zonder wielen kunnen afleveren – Sorry mate, all 4 lost on your bumpy roads – en ze zouden er nog niets van gezegd hebben. Daarna met een taxi naar de Esplanade van Cairns. Daar komt op zondag Le Tout Cairns om er te flaneren. Het is er een beetje Italiaans maar misschien dat ik die associatie alleen maar heb omdat ik weet dat in dat gebied Italianen van oorsprong een belangrijk deel van de bevolking vormen. Want eigenlijk zie je dat flaneren, zien en gezien worden, wel op meer plaatsen aan de oostkust. Met name in Noosa Heads, bijvoorbeeld. Dat iedereen op een centrale locatie in het centrum van de stad of het dorp aan de rand van de oceaan bijeenkomt om er het mooie weer, de familie en de vrije dag te vieren. Of aan de barbecue of in het restaurant. Soms is er ook nog een lagoon, een soort stadsstrand tegen de oceaan aan. In elk geval zagen wij lagoons in Airlie Beach en Cairns. Het zijn heel nadrukkelijk meat beaches en daardoor ook meet beaches en dat heeft natuurlijk wel iets als je een dag kapot moet slaan met niets doen. Nou, die Esplanade zijn we dus een keer of wat op en neer gelopen en we hebben er uren op bankjes gezeten. In de zon, in de schaduw, in de zon, in de schaduw .………… We hebben er koffie gedronken en gegeten en koffie gedronken en gegeten ……….. We hebben er verder een uur in het water zitten kijken naar visjes en krabbetjes en vogels en dergelijke.

Image

Vogels aan de Esplanade in Cairns, onder andere pelikanen, witte ibissen en meeuwen

Image

Lagoon bij de Esplanade in Cairns

Tegen 20.00 uur hebben we op het vliegveld de koffers opgepikt, hebben we ingecheckt, zijn we door security gegaan en hebben we vervolgens tot 23.00 zitten wachten in de vertrekhal. Wat gelezen en gekeken en muziek geluisterd, soms allemaal tegelijkertijd. De vlucht naar Perth duurde vijf uur. Daar zal ik niet over uitweiden. We waren rond 3.00 uur Perth-tijd in ons hotel. Daar hebben we nog wat kunnen slapen tot ongeveer 9.00 uur. Nu loopt Nederland zes uur op ons achter. Was aan de oostkust acht uur. Het is hier een stuk frisser. De winterkou zit hier nog in de gebouwen terwijl het buiten al begint op te warmen. Overdag is het buiten aangenamer dan binnen. Na het ontbijt de huurauto opgehaald bij – weer – Apollo en naar tante B. gereden. Die was heel erg blij ons te zien. Verder staat Australië nogal op zijn kop wegens de aanstaande komst van André Rieu. De Aussies blijken opeens echte straussies. In elk geval als André R. uit M. met zijn Strauss Orkest op bezoek komt. In Perth komen naar verwachting 40.000 mensen naar zijn concert in de Subiaco Oval. In Cairns zagen we een biografie van de hand van Marjorie Rieu in de boekhandels liggen. Gaat er grif van de hand. Overigens hier ook lonely planets over Amsterdam en Nederland. Voor wat betreft Limburg beperkt die laatste zich zo’n beetje tot Maastricht. Je gaat een beetje blozen van de credits die de stad bij de auteur heeft.

Image

Biografie van André Rieu voor Aus$29,95

Image

Deel van de tekst over Maastricht in de Lonely Planet, The Netherlands

Wat ik niet mag vergeten is even te vertellen over onze tocht met de Kuranda Scenic Railway van Cairns naar Kuranda door het regenwoud en heuvelachtig terrein. Beetje parallel aan en door de kloof van Barron River. Op vrijdag 19 september. Indrukwekkend. Op het stationnetje van Kuranda een tijdje staan praten met M., een Nederlander die vier jaar geleden naar Australië is geëmigreerd en nu in Kuranda, het Valkenburg van Cairns en omgeving, woont en werkt bij Kuranda Railway. Was in Nederland it-manager. Nu: relaxt leven, niet de pressie van Europa, steeds met andere mensen op vakantie in contact, op zo nu en dan een cycloon na altijd lekker weer, veel ruimte, mooie natuur en dergelijke. Leuk gesprek en zo hebben we er veel gehad, de afgelopen weken. Iedereen heeft hier een geschiedenis. Die gaat vaak terug naar Europa maar als dat zo is, is er ook altijd wel iets van tragiek. Geschiedenis hebben we in Europa natuurlijk ook allemaal maar daar is dat niet zo duidelijk, ligt die niet zo aan de oppervlakte. Bijna iedereen hier weet waar zijn of haar wortels liggen en die zijn meestal op de een of andere manier uit de grond gerukt in plaats van losgeweekt. Maar goed. Kuranda Scenic Railway, dus.

Image

Trein van Kuranda Scenic Railway in de bocht

Image

Trein van Kuranda Scenic Railway in de bocht, nu op brug

Image

Treinen van Kuranda Scenic Railway in het stationnetje van Kuranda

Image

Een van de locomotieven van een van de treinen van Kuranda Scenic Railway

Het is bijna niet voorstelbaar maar over een dikke week zijn we al weer terug in Nederland.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Woensdag 17 september 2008 – Cairns PDF Afdrukken E-mail
woensdag 17 september 2008
Rond 13.30u in Cairns aangekomen. L. is in de pool en ik klop zinnen in. Zitten op een caravan park dicht bij het centrum, althans wat hier dicht bij het centrum heet. Had het er laatst nog met Julie over. Dat als zij het hebben over dat iets tien minuten weg is dat ze dan met de auto bedoelen. Lopen is hier van een heel andere en praktisch vergeten orde. Behalve in een mall of door de bush. We realiseerden ons dat wij op de vraag hoe ver iets weg is altijd een onderscheid maken tussen met de auto en lopend. Vandaag dus weer een etappe afgerond. Er staan 1870 kilometer op de teller van de camper. Dat is iets meer dan de werkelijke afstand tussen Brisbane en Cairns maar dat kan omdat we ook wat detours gemaakt hebben. L. heeft vandaag op de valreep nog wat foto’s gemaakt. Van de velden met rietsuiker en van de bananenplantages en van de sugarcane railways, inclusief een spoorwegovergang midden in een woonwijk in Edmonton, een kilometer of veertien voor Cairns. Zelf heb ik tijdens de lunch – picknick in diezelfde woonwijk – het smalspoor van de sugarcane tracks de maat genomen. Ik kwam uit op een breedte van ongeveer 67 centimeter. Het echte spoor is breder; heb ik niet gemeten maar zal in de buurt van een meter liggen.

Image

Suikerriet op het veld

Image

Sugarcane in wagonnetjes op opstelspoor langs de weg

Image

Even de breedte van de sugarcane tracks meten

Overigens zijn we vandaag, maar dat begon al een week eerder, zeg maar rond Bowen, alleen was het toen meer met vlagen, door vruchtbaar en op het eerste gezicht rijk land gereden. Het is hier én suikerriet, én fruit, waaronder bananen en mango’s, én kokosnoten. Bovendien was het enerzijds vlakker en oneindiger maar ook weer meer heuvelachtig. Duidelijk is te zien dat je hier de tropen nadert. De natuur is hier groener en weelderiger. De warmte is hier zwaar, al is het niet echt vochtig. De temperatuur is gewoon hoog, al waait er nu, tussen winter en lente, een aangenaam windje. De deuren van de camper staan open en het is niet, zoals gisteren in Cardwell, nodig de airco aan te zetten. En dat terwijl we in Cardwell toch ook praktisch aan zee zaten. Daar met L. op een terras van het campingrestaurant lekker uit zitten kijken op Hinchinbrook Island dat daar niet erg ver uit de kust ligt.

Image

Belangrijk tijdens deze vakantie: oceaan, eilanden, mooi uitzicht, wijntje, camper, de lonely planet van de oostkust, een autokaart en L. in de buurt; gezicht op Hinchinbrook eiland van terras bij het caravan park in Cardwell

Niet ver het land in ligt ook een bergruggetje en daarboven hingen zware, nevelige, waterzwangere wolken. Omdat het daar regenwoud is zegt L. dan. Het is een prachtige avond, de eerste dat we niet naar binnen hoeven vanwege temperatuur of steekbeesten. Hebben nu trouwens de beschikking over Bushman, een spray die blood seeking insects op een meer dan gepaste afstand moet houden. Cardwell is waarschijnlijk de next booming place langs de oostkust van Australië. Hoewel, eigenlijk is dat booming overal aan de gang. Steeds weer zie je borden van projectontwikkelaars die van alles met een uniek uitzicht op de oceaan beloven. Een beetje appartement doet dan ongeveer Aus$ 400.000. Vergeet niet dat als je zo’n ding koopt, dat je dan op pakweg een dagafstand rijden woont. Het is zoiets als een huisje in de Morvan of de Bourgogne. Een fantastisch bezit maar je moet er niet aan denken dat je er de eigenaar van bent. Brengt me op de camper. Ook zoiets. Jaren hebben we gedacht dat het dat toch wel is. En dat is ook zo. Maar er zelf een hebben? Nee, dacht van niet. Het is hartstikke leuk en je komt nog eens ergens en je ziet veel en het heeft ook wel iets intiems, zo’n spaanderplaten nestkast, ingeblikt en op wielen, maar ….. hoe zal ik het zeggen. We willen gewoon niet elk jaar hetzelfde, tenzij het een villa aan de Middellandse zee met een lekker ruim zwembad is. En dat komt er dus gewoon nooit van, dus die moeten we een volgende keer maar eens huren. Of niet. Zelf hebben we ook een niet onplezierig huis in een prettige streek die ons nog veel te bieden heeft. Op de fiets en te voet. Wat dat booming betreft. Tien jaar geleden zagen we lang niet zo veel nieuwe auto’s en dan ook nog van die Four Wheel Drives. Er hangen vaak gigantische caravans achter. De Australiërs schijnen niet zo stuk van campervans. We hebben nu praktisch 3.000 kilometer in drie weken achter de rug en dat is een tamelijk vermoeiende aangelegenheid gebleken. Nog niet eens vanwege het aantal maar vanwege het soort van weg en de kant van de weg waarop je ze maakt. Ook na drie weken betrap ik mezelf er nog op dat ik aan de oppervlakte van mijn gedrag uitstekend aan die andere wereld gewend ben maar dat diep in het systeem gewoon nog het rechts-verkeergedrag zit en eventueel fatale dingen kan doen. Hoewel ik betrap me daar met name op als het nergens om gaat. Er zijn hier in woonwijken straten die doodlopen. Aan het einde is een ronde ruimte waar je kunt keren. Ik ben dan geneigd tegen de klok in te keren terwijl links verkeer met de klok mee voorschrijft. Zoiets bijvoorbeeld. En op een parkeerterrein meer de rechterzijde van de lanes dan de linkerzijde kiezen. Net even bij L. aan het zwembad geweest. Goed bad! En brochures gehaald van de tocht met de Kuranda Railway. Die doen we in elk geval vrijdag. Wel zorgen dat mijn fototoestel dan tot de nok geladen is en dat ik voldoende ruimte heb op mijn geheugenkaart. Gisteren in de Billabong Sanctuary bleek vlak voor het voederen van de krokodillen de batterij leeg en net tijdens het fotograferen van nimf L. in het zwembad was de geheugenkaart vol. We hebben het dan over 2 gieg, dus dan weet je het wel. Veel foto’s geschoten, deze reis. Ze staan inmiddels wel allemaal op de laptop dus als het goed is, halen ze thuis wel. Mogelijk dat ik bij M. in Perth alles nog even op disks zet. Of misschien doe ik dat morgen hier wel even. Moet ik wel een paar van die dingen kopen. Billabong Sanctuary is een behoorlijk stoffige dierentuin met daarin een keur van Australian Wildlife, schooljeugd en anderen die er niet zelf voor op uit willen. In Billabong Sanctuary kun je trouwens ook gezellig met een krokodilletje op de arm op de foto. Er zijn er langs de oostkust enkele en ze worden goed bezocht. Ze voorzien absoluut in een behoefte bij mensen die zelf niet op zoek willen of kunnen naar Koala’s, krokodillen en kangeroes. Onderweg nada Koala, nil krokodil en slechts two kangaroo – levend –.

Image

Schooljeugd in Billabong Sanctuary, Townsville

Image

Een Koala tref je zelden niet slapend aan

Image

Casuaris; heb je die ook weer eens gezien

Wat ik je niet wil onthouden is een foto die ik maakte in Darling Harbor in Sydney. Ook schooljeugd, maar dan van een private school. Vergelijk dat maar eens met die foto van die schooljeugd in Billabong Sanctuary.

Image

Kinderen van een private school in schooluniform, Darling Harbor, Sydney
Laatst geupdate op ( dinsdag 04 januari 2011 )
 
Zondag 14 september 2008 – Airlie Beach PDF Afdrukken E-mail
maandag 15 september 2008
Gisteren dus de tocht naar de Whitsunday Eilanden gemaakt. Het weer was niet geweldig. Ook niet slecht maar niet vergelijkbaar met dat van een dag ervoor. Toen moet het echt boven de dertig graden zijn geweest. ’s Morgens koffie gedronken in Airlie Beach nadat we daar met de bus naartoe waren gegaan. Island Gateway Caravan Park ligt anderhalve kilometer buiten Airlie en we vonden het te heet om te lopen. In Airlie Beach ben ik aan het afrekenen, zit L. de boekhouding bij te werken (jawel!), staan opeens J. & D. voor haar neus. We wisten wel dat ze er op honeymoon gingen maar ook dat ze op vrijdag weer zouden vertrekken. Ze waren in de stad – nou ja! – voor een laatste kop koffie en lunch en we vonden het toch leuk dat we elkaar nog even troffen. Dus die laatste kop en die laatste hap hebben we samen genoten. Nu is het echt weer voor jaren voorbij dat we elkaar zien. Maar goed, terug naar de Whitsunday Eilanden. De bemanning van de boot was vriendelijk maar het is een soort van vriendelijk professionalisme. Moet ook wel want je wilt met hetzelfde aantal mensen terugkomen als waarmee je bent gegaan. Daarom kreeg iedereen ook een polsbandje met een nummer dat aan het einde van de tocht werd ingenomen. Gedurende de tocht was de bemanning overigens voortdurend aan het tellen. Het protocol was uiterst strikt. Dit is Australië én dit is varen op zee. – Een meneer iets verder op de camping heeft zijn muziek veel te hard staan maar niemand onderneemt wat want de installatie is okee en het is prima muziek – Tijdens de tocht over de blauwe oceaan stoppen we ook bij Border Island of bij Hook Island, dat laat ik even in het midden. Het was in elk geval een lekker baaitje en daar mocht L. snorkelen van the skipper van the vessel. Samen met nog zo’n vijftig anderen. Dan wordt zo’n baaitje opeens een soort pierenbadje. Maar het blijft stiekem toch een stukje van het Great Barrier Reef. L. vond het een van dé sensaties van haar leven. Er opende zich een wondere waterwereld met sterk wisselende diepten en allerlei koraal en sneller levende wezens. En dat ondanks haar kippigheid. Achter het snorkelmasker paste namelijk geen bril. Dat hadden we vierentwintig uur tevoren moeten laten weten aan de firma Reefjet. Want eerst is er het protocol en dan de professionele vriendelijkheid en daarna pas het maatwerk. Maar goed, het blijft een hele belevenis, bleek L.’s eerste rapportage na tien minuten proberen. Daarna heb ik haar een half uur niet meer gehoord. Wel gezien vanaf het upperdeck. En vandaar wat foto’s gemaakt.

Image

L. aan het snorkelen

Image

De eerste adempauze na een blik in een wondere wereld

Morgen reizen we door uit dit zoveelste plaatsje langs de oostkust dat nogal booming is. Over booming gesproken. Een van de Whitsunday Islands is Hayman Island. Daar vertoeven de rijken der aarde in hotelkamers die zo’n Aus$ 4.500 per nacht doen. Dat schijnt een behoorlijk luxe aangelegenheid te zijn. Aanvliegen op Hamilton Island en vandaar door personeel met een prachtboot naar Hayman Island gevaren worden.
Laatst geupdate op ( dinsdag 04 januari 2011 )
 
Donderdag 11 september 2008 – Airlie Beach PDF Afdrukken E-mail
maandag 15 september 2008
Het is hier heet, ronduit heet. Het is die droge hitte die we kennen van onze eerste trip naar dit land, tien jaar geleden, en dan met name in Perth. Maar nu dus voor het eerst tijdens deze trip. We hebben airco in de camper maar die staat nu, om ongeveer drie uur, - nog – niet aan. Een fles koud water staat naast de laptop op tafel. Mijn arm plakt aan de tafel. Mijn T-shirt aan mijn rug. We zijn hier nog ongeveer 600 kilometer zuidelijk van Cairns en blijven hier drie nachten. Het heet hier een uitstekend caravanpark te zijn – en dat is het op een bepaalde manier ongetwijfeld ook – maar WLAN hebben ze hier niet. Het wordt dus zeker zondag voordat ik een en ander op internet kan zetten. We hebben vandaag een relatief korte trip van 150 kilometer achter de rug. In Mackay stonden we op Blacks Beach, pal tegen de Pacific Ocean aan. Daarmee werd de wens van weidse vergezichten ruimschoots vervuld. Nu, in Airlie Beach, moeten we echt iets ondernemen om bij de oceaan te komen. Maar de bus stopt om de hoek en die kan ons via Airlie Beach naar het strand brengen. Mogelijk is er in Airlie Beach een internetcafé waar ik vanaf de laptop op mijn site kan werken. Dat zullen we morgen wel zien. De ritten van Rockhampton naar Mackay en van daar naar Airlie Beach zijn doordrenkt van steeds meer warmte, zeg maar hitte. Lunchen doen we op woensdag 11 september ergens bij een road house in de middle of nowhere .

Image

Roadhouse in the middle of nowhere

Image

Aan de lunch onder schaduwdoek; niet op de foto allerlei vogels die je het eten uit de mond kijken

We rijden door uitgestrekte vlakten die voor een deel beplant zijn met sugarcane. Wij verslijten dat op het moment maar voor suikerriet. Je rijdt dus zo’n driehonderd kilometer door rietsuikervelden. Natuurlijk afgewisseld met bush maar de indruk is er met name een van vruchtbaar gebied waar de hearts & minds van de mensen geheel gericht zijn op de teelt van suikerriet. Overigens moet dat al begonnen zijn op de hoogte van Hervey Bay omdat de pier ter plekke ook bedoeld was voor het vervoer van suiker. Nu begrijp ik dat die pier niet bedoeld was voor de aanvoer ervan maar met name voor de export en het vervoer naar plaatsen elders aan de kusten van Australië moet zijn geweest. Mogelijk ook het geval met die steenkool. Maar goed. Naar aanleiding van die pier in Hervey Bay noemde ik al de spoorlijn die over de pier liep. Door dit uitgestrekte sugarcane country loopt langs de velden en de wegen een gigantisch net van sugarcane railway tracks. Daar kun je je geen voorstelling van maken. Ben helaas niet één keer in de gelegenheid geweest om er een typische foto van te maken. Ik raad daarom de liefhebbers van spoor aan maar eens op internet te gaan zoeken op de trefwoorden sugarcane, Australian en railways. Queensland is een aanvullende optie. Er gaat een nieuwe wereld voor je open, denk ik. Wat ik wel heb kunnen doen is ergens tussen Hervey Bay en Rockhampton een spoorwegovergang fotograferen.

Image

Zorgen en straffen

Image

Waarom or en niet and of zelfs and/or?

Image

Voor de zekerheid kwam er ook nog een meneer in een auto via de rails controleren of alles aan de overweg wel werkte

Waren we in Mackay zo’n beetje aan het zuidelijke puntje van de Whitsunday Islands, nu zijn we zo’n beetje op de hoogte van het noordelijke deel van die archipel. Zaterdag 13 september maken – inmiddels waarschijnlijk maakten - we een tocht met de firma Reefjet naar Whitehaven Beach en Hill Inlet op Whitsunday Island zelf en dan nog naar ofwel Border Island ofwel Hook Island. Dus wie iets met Google Maps heeft kan zich nu even te buiten gaan.

Image

Whitehaven Beach op Whitsunday Island

Ik was al een beetje verslingerd aan beach houses maar dat wordt tijdens deze trip langs de Pacific Ocean alleen nog maar erger. In het middellandse zeegebied weten ze natuurlijk al heel lang hoe je er prachtige open ruimtes rond de mediterrane lucht bouwt maar hier kunnen ze er ook iets van. Ik ben maar opgehouden ze te fotograferen omdat het einde binnen de kortste keren helemaal zoek is. Enkele exemplaren wil ik je echter niet onthouden. Tijdens het zoeken in mijn voorraadje blijkt dat ik er niet zo veel gefotografeerd heb. Zal ik proberen goed te maken.

Image

Beach house op Blacks Beach

Image

Beach house in Airlie Beach

Tijdens een wandeling op Blacks Beach bij Mackay op woensdag 10 september zien we hoe de oceaan zich langzaam terugtrekt van het strand. Er ontstaat langzaam een wad-achtige plek. Als we vier kilometer richting Mackay zijn gelopen en ontdekt hebben dat een tamelijk diepe kreek ons de weg naar een mogelijk locatie voor de consumptie van koffie verspert, zien we op de terugweg op plekken waar het strand modderig is gebleven duizenden, mogelijk honderdduizenden beestjes zich in grote groepen over het wad bewegen. Het zijn een soort lichtblauwe koepeltjes op acht ultradunne pootjes. De koepeltjes hebben een diameter van een centimeter, ze zijn met ingetrokken poten zo’n centimeter hoog en op de poten ongeveer twee centimeter. Geen idee waar we mee van doen hebben. Maar het intrigeert wel mateloos. Al die beestjes die zich als ongeregelde troepen over de modder bewegen en bij onraad – wij dus – razendsnel in de modder verdwijnen. Dat gaat zo kilometers door. Internet zal thuis uitkomst moeten bieden. Opvallend is dat geen enkele van de wadlopende vogels taalt naar de beestjes. Deze door ons tot legertjes gedoopte kuddes blijken tijdens een ontmoeting later in de week soldier crabs te heten. Waarneming en het omzetten in taal blijken vaak weer universeel. Opvallend zijn de roofvogels op het strand. Ze zijn ongeveer zo groot als buizerds en misschien zijn het dat ook wel. De staart is een strakke driehoek, aan de kant van het lijf afgepunt, dus zeg maar een zuiver parallellogram. Ook iets om thuis eens uit te zoeken.

Image

Kreek die ons de doorgang naar koffie versperde

Image

Enkele legertjes blauwe koepeltjes op pootjes

L. heeft net gezwommen in het zwembad van het caravan park. Eindelijk. Geen foto beschikbaar wegens aan het typen. We zijn op de helft van onze trip.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 36 - 40 van 120