Dagboek
Zondag 7 september 2008 – Hervey Bay PDF Afdrukken E-mail
zondag 07 september 2008
Hoop dadelijk op internet te kunnen. Vanochtend om zes uur opgestaan. Hadden geboekt voor whale watching. In de baai van Hervey Bay schijnen er elk jaar zich zo’n zestig gedurende enkele maanden te verpozen tijdens hun tocht van het noorden, waar ze kids krijgen, naar het zuiden. Hier worden de jongen op krachten gebracht voor het verblijf in de zuidpoolse zomer. Ik zie de natuur als een tamelijk ingenieus en onmisbaar maar ook niet altijd even interessant fenomeen maar ik moet zeggen, dit was top. Dit kan ik iedereen aanbevelen. Op een gegeven moment waren er drie whales rond de boot en ik heb het zelden zo stil om me heen gehoord. Deze walvissen zijn nieuwsgierig en scharrelen wat op hun gemak rond de boot. Schijnbaar moeiteloos bewegen deze soms veertig ton zware dieren zich door het water. Verder zal ik nu niet veel melden. Ja, een van de leden van de crew was een Nederlands meisje. Is dat interessant? Dadelijk gaan we nog wat boodschappen doen bij Woolworth. Dat is bijna drie kilometer heen en dezelfde afstand ook weer terug. Het is zeker 25 graden maar er waait een zacht, koel windje. Dat wordt dus een aangename wandeling. Heb volgens de stappenteller inmiddels ongeveer 110.000 stappen op Australische bodem gezet. Dat komt neer op ongeveer 90 kilometer. Staat in geen verhouding tot de omvang van dit land. Overigens, tijdens de bruiloft van Julie kwamen we een heel aardige man tegen die ons vertelde dat een van zijn vrienden ooit heel Australië was rond gerend. Dus langs alle kusten. Kijk, dat gaat nog eens ergens over. Morgen trekken we verder richting Cairns. Waar we precies stoppen, weten we nog niet. We verlangen beiden diep naar weidse vergezichten over de Pacific vanaf witte stranden waar je verder bijna niemand ziet. Die gaan zeker nog komen. Wel willen we niet eeuwig doen over de tocht naar Cairns. We willen in en rond die plaats ook nog het nodige zien.

Image

Boot met whale watchers, Hervey Bay

Image

Drie Walvissen, Hervey Bay

Image

L. tijdens whale watchen, Hervey Bay

Image

Paul tijdens whale watchen, Hervey Bay

Image

Ademende walvis, Hervey Bay

Image

Nog een walvis, Hervey Bay

Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Zaterdag 6 september 2008 – Hervey Bay PDF Afdrukken E-mail
zondag 07 september 2008
We kiezen voor een caravan park met internet. Tot nu toe geen toegang tot internet. Het is hier wat dat betreft huilen met de pet op. Verder, er is veel te vertellen maar de keuze maken en de tijd vinden zijn moeilijk. We zijn na de dag van de bruiloft van J. & D. uit Coolum vertrokken en via Gympie en Maryburough naar Hervey Bay gereden. Dat ligt op de kust voor Fraser Island. Daar gaan we dus niet naartoe. Jammer, maar je moet keuzes maken. We gaan morgenochtend wel whale watching. Dat schijnt hier het einde. Figuurlijk. Overigens, drink nooit Yellow Tail Merlot voordat je gaat typen; dat scheelt heel erg in de tijd die je nodig hebt om op papier te krijgen wat je daar wilt hebben. Desondanks kan ik iedereen die wijn van harte aanbevelen. Hij kost 9,99 Australische dollars per fles (750 cl) en dat is in euro’s, pak ‘ m beet en drink ‘m leeg, ongeveer zes. Gisteren waren we dus bij de bruiloft van J. & D.. Raar, maar we waren er nogal emotioneel van. J. is in dat ene jaar dat ze bij ons woonde behoorlijk in ons hart gekropen en dat komt er dan op zo’n moment toch uit. Als volgend jaar onze eigen B. trouwt, zal dat ook stevig aankomen. Meer nog dan mijn eigen trouwen met lieve L.. Kinderen, dat is toch anders, ook omdat je ouder – ja, denk daar maar even over na! – bent. Verder was de bruiloft van J. ook een revival van indrukken en emoties van tien jaar geleden toen we een aantal gasten ook al hebben ontmoet. Thank you Ron for having the opportunity to have a conversation with you again. Sfeer en stemming waren toen door omstandigheden anders maar nu blijkt dat toen een fundament is gelegd voor contacten die als van gisteren zijn. Je kent dat wel. Even terzijde: Australiërs gaan vreselijk hun eigen gang en dus kun jij ook je gang gaan maar ondertussen zijn ze niet te beroerd om met grote regelmaat complimenten en schouderklopjes uit te delen. En ze ook met graagte te aanvaarden. Het lijkt allemaal een beetje oppervlakkig maar het gaat at the end veel dieper. Ze menen het namelijk. Ik zou daar ook heel onaangename dingen over kunnen zeggen – ik lees op dit moment Omdat ik u begeer van Arnon Grunberg en dat is een goede leerschool in schofferen. Ik houd me echter gedeisd. Stiekem ben ik ervan overtuigd dat Australiërs in hoe ze met je omgaan gruwelijk echt zijn en dat dat een stuk beter is dan wat in Nederland lekker direct heet. Overigens bereikte mij het bericht dat lezers van de site graag meer plaatjes zien. Ik zal daaraan tegemoet komen. Maar het wordt morgen na het bekijken van walvissen voordat ik daar aan toekom. Ik zal dan niet citeren uit mijn inmiddels omvangrijke collectie foto’s van borden in de openbare ruimte die Australiërs vertellen waar ze voor moeten oppassen, wat verboden is of vermeden moet worden, hoeveel boete ze moeten betalen als ze iets doen wat in loco niet mag, enzovoort. Wel heb ik het plan daarvoor een apart plekje op mijn site in te richten. Maar dat is voor als ik terug ben in regenland.

Image

Strand bij Coolum

Image

Strand bij Noosa. Noosa Heads is een mondain badplaatsje waar men ziet en gezien wil worden. De dagen voorafgaand aan de bruiloft van J. & D. brengen we regelmatig in hun gezelschap door. We kunnen goed met elkaar opschieten en we zijn voor hun veel meer dan die twee uit Nederland. We hebben mooie dagen, daar in Coolum en omgeving.

Image

Onze campervan

Image

Pier in Hervey Bay. Stamt uit ongeveer 1913. Steekt ongeveer 900 meter in zee. Diende voor de aanvoer van steenkool, suiker en immigranten per schip. Vanaf de kop van de pier reed over de pier een trein het binnenland in. Vervoer over land met andere middelen was uiterst tijdrovend en heel erg lastig. Vandaar schip en spoor. Echte romantiek. Urangan Pier - want zo heet ie - zou de fantastische achtergrond kunnen vormen voor een historische roman. Drama verzekerd als je kijkt naar dit land.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Dinsdag 2 september 2008 – Brisbane PDF Afdrukken E-mail
zondag 07 september 2008
Gisteren aan gekomen bij J. & D. die aanstaande vrijdag trouwen bij Maroochydore, op Chambers Island, vlakbij Coolum, Sunshine Coast. J. woonde bij ons in Venray in 1994-1995 waar ze samen met onze jongens naar school ging. Dat was een heel leuk jaar en we hebben nog steeds contact met elkaar. Tien jaar geleden waren we hier voor het eerst en in de tussentijd is J. nog twee keer in Venray geweest. Ze mailt ons nog altijd in het – haar - Nederlands. Spreken is moeilijker dus we communiceren mondeling hoofdzakelijk in het Engels. Dat is ook aardiger voor D. die alleen slaap lekker, smakelijk eten en nog wat van die dingen kan zeggen. We hebben gisteren ouderwets lekker gegeten en gedronken en zijn vroeg naar bed gegaan. Want ondanks alle ontspanning is de reis enerverend. Het weerzien met J. – en haar moeder C. – was heel goed en pakte ons toch weer stevig beet en bovendien is Australië drukker geworden. Althans, wat wij er tot nu toe van gezien hebben. Dan heb ik het over Sydney, Pacific Highway, Brisbane en sommige toeristenplaatsen daar tussen in. Zoals Hunter Valley, Byron Bay en Surfers Paradise. Al die plaatsen lijken ook meer met elkaar verbonden dan tien jaar geleden. Toen leken dat allemaal meer geďsoleerde plekken. Ook viel ons op dat er ontzettend veel nieuwbouw is en dat er veel nieuwe infrastructuur is. Het is overigens mooi weer in Brisbane. We hebben het dan over zon en temperaturen tussen de 20 en 30 graden. Het is weer is tamelijk stabiel. Vanmiddag halen we onze camper op. Dat wordt nog wat. Het is een tamelijk grote bak, zegt lieve L., en lieve L. en ik zijn beiden een automaat gewend en dit wordt schakelen. Dat is op zichzelf niet echt een probleem maar het moet met de linkerhand. Het leven hier is niet gemakkelijk voor een meer op rechts georiënteerde Europeaan. Overigens houdt L. niet van grote bakken. Ze heeft daar een bloedhekel aan en zit hier voortdurend te verlangen naar haar compacte karretje thuis. We hebben de afgelopen dagen nog wat gefilosofeerd over wat al die borden met geboden en verboden hier zeggen over de Australiërs. Maar we zijn er – nog – niet uit. Wat we er stiekem van denken is eigenlijk ook een beetje arrogant, misschien. In elk geval van de kouwe grond. Het heeft iets te maken met de geschiedenis van dit land en met de mensen die er oorspronkelijk naar toe gebracht en getrokken zijn. Wie ze waren en hoe ze hier met elkaar zijn omgegaan. Meer wil ik er niet over zeggen. J. meent dat Australiërs dom zijn maar dat denken wij niet. J. is in elk geval erg slim en we schatten D. ook in als een intelligente man.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Zondag 31 augustus – Byron Bay PDF Afdrukken E-mail
zondag 31 augustus 2008
Eindelijk een hotel waar het gemakkelijk is op internet te komen en waar dat tot de basisvoorzieningen behoort. We hebben tot nu toe een prachtige reis. Naarmate we meer naar het noorden gaan, is de lente meer en meer zichtbaar en ook voelbaar. Nu, in Friday at the Beach, zit ik te schrijven met het geluid van het water en de wind van de Pacific Ocean op de achtergrond. We zitten praktisch aan het strand. Australië was natuurlijk al een tamelijk ontspannen land, zeker voor de oppervlakkige waarnemer uit het oude continent, maar dat lijkt alleen maar te zijn toegenomen. Dat wil zeggen, mensen werken keihard maar kunnen ook genieten van het land en van wat het geeft. Goed eten, lekker drinken, picknicken, samen zijn, het strand, de bush, natuur in velerlei gedaanten. Er is veel meer nieuwbouw dan tien jaar geleden, er zijn gebouwen met geschiedenis gerestaureerd er wordt hard gewerkt aan de Pacific Highway. De grote steden aan de oostkust raken steeds meer met elkaar verbonden. De bewoning van het lint tussen Sydney en Brisbane lijkt intensiever te zijn dan tien jaar geleden. De mensen zijn nog steeds even vriendelijk en behulpzaam. Maar, in vervolg op het stukje van maandag jongstleden, behulpzaamheid, betutteling en dirigisme zijn de uitersten van één schaal. Ik heb soms neiging te denken in termen van fines- & penaltyland, ondanks alle ontspanning die de mensen en het land uitstralen. Sommige stukken van Pacific Highway zijn volgens borden langs de weg subject to flooding. Om je behulpzaam te zijn zijn er zogenoemde indicator die aangeven hoe hoog het water dan op de weg staat. Om de moed erin te houden gaan die indicators tot 2 meter! En staat er niets zodanig langs de weg dat je zou kunnen zien waar de weg ligt als je door twee meter hoog water zou willen rijden. De hang naar totale behulpzaamheid, bescherming en indekking leidt soms tot een zekere overbodigheid en dat lijkt typisch voor al die andere mededelingen die je langs de weg en elders geacht wordt te lezen. We zagen in Singleton, Upper Hunter Valley, ergens een bordje waarop stond dat het op een bepaalde locatie van augustus 2005 tot augustus 2009 verboden was in het openbaar alcohol te gebruiken. Gelukkig is het snel augustus 2009, dacht ik nog. Er zaten trouwens ook al enkele mensen te wachten tot het zo ver was. In Australië moet je overigens wel alfabeet zijn om goed en veilig mee te kunnen. Er zijn plaatsen langs de weg waar je geacht wordt binnen enkele seconden vier, vijf borden te lezen. En o wee als dat niet gelukt is: fines- & Penaltyland!

En dan nu enkele plaatjes.

Image

What bow?

Image

Ferry bij Harbour Bridge

Image

Hunter Country Lodge

Image

We proudly present..........

Image

Hunter Coutry Lodge, meer in detail
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Maandag 25 augustus 2008 – Sydney PDF Afdrukken E-mail
zondag 31 augustus 2008
Je bent er zo. Ook in Australië. Maar het blijft onvoorstelbaar. Je vertrekt op zaterdag om 16.45u. plaatselijke tijd uit Meerssen en bent op maandagmorgen om 7.00 uur plaatselijke tijd in je hotel in Sydney. Dan heb je pak weg anderhalf uur auto en wachten – Aken –, vijf en een half uur treinen en wachten – Frankfurt –, veertien uur vliegen en wachten – Singapore –, negen uur vliegen en wachten – luchthaven Sydney – en een uur trein en wachten – Sydney – achter de rug. En je bent voor een aantal weken een uur of acht ouder dan je was voor je vertrok. Om acht uur lopen we door Sydney city waar iedereen zich met i-pods en bekers koffie naar het werk spoedt. Het is tussen winter en lente en de meeste mensen zijn ingepakt als bij ons in hartje winter. Sommigen lopen vooruit op later op de dag. Dan schijnt de zon en wordt het zeker twintig graden. Al vier Australiërs hebben zich dan om ons lot bekommerd. Hier is de lift. Weten we de weg? Waar moeten we naartoe? Dan ga je zus en zo. Zo zijn ze hier. Op de oversteekplaatsen staat LOOK RIGHT of LOOK LEFT. Links verkeer voor dummies. Zo zijn ze hier. We willen met de auto de parkeergarage van het hotel in. Of we ons ervan bewust zijn dat dat 20 dollar per dag kost? Zo zijn ze hier. Soms is de bekommernis gemeend en een signaal van gastvrijheid, soms neigt ze naar betutteling en het zichzelf indekken tegen aansprakelijkheid. Uit gaan eten staat garant voor een sessie met vragen naar je welbevinden in relatie tot voedsel, drank, mensen, omgeving en soms het leven in het algemeen. Het is hier een feest voor iedereen die naar aandacht snakt. Voor Nederlanders het andere uiterste van wat buitenlanders van onze gastvrijheid vinden. Het is hier in elk geval weer bruut relaxt. Net als het tien jaar geleden was. In het pre-olympische tijdperk, toen de stad nog een grote bouwput was en nog niet de sfeer van de metropool van nu ademde. Toen Darlington Harbour, bijvoorbeeld, nog volop in ontwikkeling was als open air food court. Toch bevangt ons de drukte in Sydney niet zoals in sommige grote Europese steden. Later meer.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 41 - 45 van 120