Dagboek
Zondag 10 augustus 2008 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 10 augustus 2008
Het kan verkeren in de sport. Daarmee vertel ik natuurlijk niets nieuws. Vandaag heeft Marianne Vos haar 100% zekere gouden medaille niet gewonnen. Ik heb haar daar nog niet over gehoord dus ik heb nog een goed verhaal in het vooruitzicht. Kijk, toen die Britse meesterknecht Pooley zo ongenadig voor die Britse Cook aan het rijden ging, was het voor mij duidelijk dat Vos die Cook in de gaten moest houden. Zelfs Mart Smeets had dat in de smiezen.* Inmiddels heeft Vos gezegd dat het gewoon haar eigen schuld was dat ze niet in de kopgroep zat. Anders had ik gereden voor de overwinning, zei ze er nog bij zonder ook maar een spoor van ademnood als gevolg van inspanning. Ja, dank je de koekoek. Maar waarom zat ze niet in de kopgroep? Hebben we haar tijdens de race één keer op kop gezien? Ook maar iets zien doen om er écht bij te horen? Mee te gaan voor een prijs? Kan een paar dingen betekenen. Of ze dacht dat twee vingers in de neus voldoende zouden zijn om goud te winnen. Of ze heeft zich gespaard voor later in de week. Laten we het maar op het laatste houden. En dat de overwinning op de weg een leuk graantje was dat ze net niet heeft kunnen meepikken. Jammer maar helaas. Ik heb overigens grote bewondering voor mensen die sport bedrijven op Olympisch niveau maar wat Vos heeft laten zien, dat is onder de maat. In het fietsen en tijdens De Spelen geldt de dood of de gladiolen en anders doe je gewoon niet mee. Dan zie ik liever Karsten Kroon. Maar wat maak ik me druk. Lekker op vakantie over twee weken!

* Terwijl Smeets toch de opportunist pur sang is. Die ijlt altijd ongeveer 1 seconde na op de feitelijke situatie en weet zijn commentaar toch zo te verkopen alsof hij 3 seconden vooruit liep. En nu we het toch over opportunisme en Mart Smeets hebben. Een renner die wint is een klasbak en mocht blijken dat die gebruikt heeft dan is het een verrader van de wielersport. Mart Smeets kent geen scepsis, Mart Smeets kent slechts dweperij. En de eigen glorie. Ben wel benieuwd naar zijn interview met Marianne Vos.
Laatst geupdate op ( zaterdag 18 oktober 2008 )
 
Zaterdag 2 augustus 2008 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 02 augustus 2008
Afgelopen maandag waren vriendin M. en vriend Th. Uit Venray hier. M. had een setje foto’s van Maastricht bij zich. Cadeautje. Zeer de moeite waard. Niet dat ik specifiek foto’s van Maastricht spaar maar Maastricht doet altijd mijn hart wat sneller kloppen. Zeker ook als het gaat om beelden van Maastricht die iets vertellen over de recente geschiedenis. Ik heb er gewoond van 1961 tot 1965 en mijn jaren in Maastricht hebben diepe indruk op me gemaakt. Dat had alles met de leeftijd te maken. Ik was – voor mijn gevoel – op mijn veertiende wreed weggerukt uit een beginnende puberteit in Vught en kende in Maastricht helemaal niemand. Opnieuw beginnen met vrienden maken als je veertien bent, ik vond het niet gemakkelijk. Vriendinnen maken was al helemaal niet te doen. Toch, Maastricht, de stad, de sfeer, wat er te zien viel, was de plek waar ik me veilig voelde. Ik zat er eindeloos op de fiets en kende in die tijd – daar ben ik van overtuigd - de stad beter dan menig Maastrichtenaar. Den Bosch was mooi, Vught veroorzaakte pijn, diep in mij, maar Maastricht nam me in haar armen. Ze liet zich van haar beste kant zien. Als plaats met een plek voor iedereen, ondanks het lokale chauvinisme. Een provinciestad, dat wel, maar een met allure en op het punt te ontluiken. Nu bezoeken jaarlijks 18 miljoen mensen de stad.
De foto’s die M. me gaf komen uit een setje toeristische fotoprenten van 9 bij 7 centimeter die door een bezoeker van de stad waarschijnlijk tijdens een verblijf zijn gekocht. ½ october 1943 staat achter op een van de plaatjes. Het zijn plaatjes van een nog ouder Maastricht dan het Maastricht dat ik ken. Ik laat er hier twee zien. Het ene is van de Onzelievevrouwewal, het andere van het Vrijthof. Het eerste omdat ik tussen 1961 en 1965 tijdens mijn fietstochten door Maastricht altijd wel langs het kanaal naar de ENCI uitkwam. Boten en het gedoe eromheen fascineerden me en ik kon er uren naar kijken. Dat van het Vrijthof omdat er nog een hek staat rond het plein in hartje Maastricht. Dat vind ik heel bijzonder. Zo heb ik het Vrijthof dus niet gekend. Ik ken het zo’n beetje als het nu is. Ik heb er twee jaar lang aan de voet van de Perroen, op de kop van de Grote Staat, elke zaterdagmiddag een boekenkraam gerund. Ik was op het Henric van Veldeke College lid van de Missieclub, jawel, en de missie had geld nodig en ik wilde er wel bij helpen dat binnen te halen. Met de bakfiets op de hoek van Gubbelsstraat en Markt een marktkraam halen. Kraam opzetten bij de Perroen. Met diezelfde bakfiets in het pand rechts van de Hoofdwacht de tweedehands boeken ophalen voor verkoop en aan het einde van de middag, toch altijd weer wat tientjes rijker, alles in omgekeerde volgorde. Het Vrijthof staat bij mij in het geheugen als ontmoetingsplaats met mensen die van boeken houden.
Bij een volgende gelegenheid zet ik misschien nog eens wat plaatjes met verhaal op de site. Nu zijn de foto’s bij Zicht op Maastricht dat ze graag professioneel wilde scannen voor gebruik op haar site .

Image

Onzelievevrouwewal

Image

Vrijthof
Laatst geupdate op ( maandag 10 november 2008 )
 
Donderdag 31 juli 2008 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 31 juli 2008
Wat is het warm. Ik kan er duidelijk minder goed tegen dan jaren geleden. 't zal de leeftijd wel weer zijn. Verder alle okee. 's morgens schilderen op de zolder, 's middags amechtig op de bank binnen of in een stoel in de tuin. Helaas geen Tour meer, vanmiddag wel Karadzic, Radovan. Gaat zelf zijn verdediging doen. Ergens in zijn betoogjes dook op dat een type als hij altijd zelf zijn boontjes dopt. We gaan het zien. L. en ik beginnen ons voor te bereiden op onze trip naar A.. Vriend F. komt volgende week voor nadere kennismaking met het huis en zijn gemakken en zal gedurende onze afwezigheid het Huis in het Zuiden bewonen en Zuid-Limburg en omstreken nader gaan verkennen. Ik merk dat ik op dit moment weinig te melden heb. Er is even niets dat me opwindt of anderszins aanleiding is tot schrijven. Er gebeurt natuurlijk wel van alles en er zijn genoeg momenten waarop ik in de pen wil klimmen maar phoeee...... Het is het gevoel van de hondsdagen, denk ik. Ik verwacht dat het straks weer lekker gaat regenen met hier en daar een klap onweer, volgens jargon. Nu nog even buiten zitten. Tabee!
Laatst geupdate op ( zondag 22 februari 2009 )
 
Woensdag 23 juli 2008 - Meerssen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 23 juli 2008
Vandaag F. begraven. In G., een van de meest hechte gemeenschappen en mooiste plaatsjes in Noord-Limburg. F. was er een van de natuur. De familie en vrienden hebben haar op de fiets naar de kerk gebracht. Dat wil zeggen, zij in haar kist op de bakfiets, gereden door man en zoon. Kist gemaakt door een van haar schoonzoons. Gekleurde handjes van de kleinkinderen op de buitenkant. Aangrijpend. Daarna wandelend naar het kerkhof.
Vraag me niet hoe we de dag zijn doorgekomen. Lieve L. is verdrietig en ik kan ook nog steeds niet bevatten dat F. nu echt weg is. Tranen. F. heeft ons vijftien lange en bewogen jaren geholpen ons huis op orde te houden en en passant ook nog een beetje ons leven. En dat terwijl we zelf toch ook al behoorlijk assertief zijn en goed voor onszelf kunnen zorgen.
De dienst in de kleine kerk van G. was indrukwekkend en heel persoonlijk. F. was behoorlijk eigenzinnig en nogal erg van de regie en had tevoren alles goed met man en kinderen doorgesproken. Dat maakt duidelijk sterk. Neemt niet weg dat F. fysiek hartstikke weg is en dat zonder haar het leven en de wereld anders zijn.
Het is goed dat we daar zo bij stil kunnen staan en de tijd hebben daar in rust onze gedachten bij te hebben. Er is tegelijkertijd zo veel waar we geen weet van hebben. Niet omdat we dat niet willen maar gewoon omdat de wereld zo groot is en die van ons soms zo heel klein. Een heel stuk kleiner dan als we de krant lezen of naar de teevee kijken.
F., en dat was misschien wel haar grootste kracht, kon altijd naar de kleine dingen blijven kijken. Hoe dan ook. Ik denk dat lieve L. en ik weer wat vaker gaan wandelen. En dan vooral langzaam wandelen. Om ook de kleine dingen weer te zien. Al zijn we daar eigenlijk helemaal niet zo slecht in. Het komt er alleen te weinig van.
Laatst geupdate op ( maandag 11 augustus 2008 )
 
Zaterdag 19 juli 2008 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zaterdag 19 juli 2008
Vandaag is vriendin F. overleden. Na twee jaar van onverbeterlijk optimisme en stille strijd tegen de kanker tot het door haar zo gewenste rustige einde. We denken bijna voortdurend aan haar. Verdriet. We blijven bij ons uitgangspunt Life sucks but enjoy it. Dag lieve F.. Wat komt, komt.
Laatst geupdate op ( zondag 07 september 2008 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 46 - 50 van 120