Dagboek
Donderdag 24 december 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
donderdag 24 december 2009
Kerstavond nadert. Niets om me over op te winden, maar toch. Er was een tijd dat kerstavond bijzonder was. Kerstavond was de afsluiting van een periode van afronding. Dan bolde de voorbereiding voor een feest in de schoot van de familie langzaam uit. De opmaat ook naar dagen van dodelijk nietsdoen. Maar dat terzijde.
En er is één kerstavond die de kroon spant. Die van 1962. Ik was vijftien. Ik schepte er nog genoegen in samen met mijn moeder de kerstboom op te tuigen. We hadden nog niet zo lang televisie. De mogelijkheid hun kinderen volop te laten genieten van de weldaad van het Tweede Vaticaans Concilie had mijn betrokken katholieke ouders doen besluiten dat ultieme symbool van ledigheid toch maar in huis te halen. Het ding stond er en was een voortdurende bron van ruzie. Want niet om zomaar naar te kijken. Voor het Vaticaans Concilie, weet je nog wel!
Maar goed, we dwalen af. Op 24 december 2009 stond ’s avonds het boze oog aan. In mijn herinnering was ik die avond de enige en dus enige schuldige kijker. In de achterkamer was mijn vader aan het werk en in de keuken maakte mijn moeder saucijzenbroodjes. Waar mijn zusjes waren, ik weet het niet meer. Ik keek naar En waar de ster bleef stille staan. Op de BRT. We woonden namelijk sinds ongeveer anderhalf jaar in Maastricht waar het boze oog ook de straling van Belgische en Duitse zenders oppikte.
Overigens, ik denk dat het 1962 was, want een korte zoektocht op internet leert dat En waar de ster bleef stille staan in 1962 uit de koker van de productiemaatschappij van de Belgische Radio en Televisie kwam (zie www.imdb.com). Al eerder – tijdens mijn studie Nederlands in Nijmegen – kwam ik er achter dat deze kerstlegende in drie bedrijven van de hand is van de Vlaamse auteur Felix Timmermans. Ed. Veterman maakte er een toneelbewerking van. Ik weet niet wat me die avond zo ontvankelijk maakte voor een vertoning die niet in de buurt kwam van theaterwerk dat me enkele jaren later zo zou fascineren. Van Beckett, Ionesco, Brecht, Ibsen, Maeterlinck …
Op weer een andere site (www.toneelfonds.be) vind ik: In deze bekende kerstlegende wordt een episode uit het leven van drie arme schooiers uit het Neteland verteld. Suskewiet, Pietje Vogel en Schrobberbeeck. Zij hebben afgesproken om op de vooravond van Kerstmis samen driekoningen te zingen. Ze verdwalen echter en komen terecht bij een foorwagen, waar ze Jozef, Maria en het kindeke Jezus ontmoeten. Volgt een kort, warrig verhaal. Het zegt me allemaal niets meer. Wat rest is een gevoel. Mijn herinnering zegt me dat het triest was en tegelijk mooi en dat die combinatie me zo emotioneel en ook tevreden maakte. Maar ook was er een vage onrust over onrecht dat dient aangepakt. Ik begon heel aarzelend los te komen, denk ik.
Laatst geupdate op ( donderdag 24 december 2009 )
 
Zondag 22 november 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
woensdag 25 november 2009
Dit was het weekeinde dat Lieve L. en ik de herdenkingsplaatsen en dodenakkers van De Grote Oorlog bezocht hebben. Niet uitgebreid en erg langdurig, maar toch. Daaraan ging vooraf de donderdagavond dat onze premier J.P. Balkenende het nodig vond tijdens een speciaal belegde persconferentie mee te delen dat er tijdens het diner van de Europese leiders, nadat hij gezegd had dat hij Van Rompuy al twintig jaar kende en dientengevolge het volste vertrouwen in hem had als eerste president van Europa én dat vergaderen tot aan het ontbijt van de vrijdag erop volgend wat hem betreft dus absoluut niet aan de orde was, een zucht van verlichting over de welgedekte tafel ging en – dankzij hem dus - de weg voor Van Rompuy naar de Europese top helemaal open lag. Tussen de regels door kon je horen: Waarvoor nu graag al vast de nodige credits en dan maar wat later een mooie positie. Eenmaal uitgediend in Nederland. In plaats van te vertellen dat hij ondertussen wel in de gaten had gekregen dat hij in de ogen van de in Brussel verzamelde Europese leiders niet de man was die ze zochten en dat hij zich daarom terugtrok waarna dezen onmiddellijk overgingen tot een staande ovatie voor Van Rompuy met dank aan Jan Peter voor zijn geniale assist. Met dank ook aan de chef voor het voortreffelijke voorgerecht. En over tot de orde van de dag. Exit JP.
Vrijdagmorgen rond half tien vertrokken naar Ieper waar we voor enkele nachten een kamer hadden besproken in hotel ’t Zweerd, op de Grote Markt waaraan onder andere de Lakenhallen liggen. Ieper was in De Eerste Wereldoorlog een frontstad. Er was in 1918 nauwelijks iets van over. Inmiddels is alles wel weer opgebouwd. Die eerste wereldoorlog was een ongenadige gruwel. Net als alle andere overigens, maar deze was mogelijk net iets meer dan die andere één groot wapenlaboratorium. En dat dan gecombineerd met een massa-experiment inzake het incasseringsvermogen van het menselijk lichaam. De streek rond Ieper is een grote herinneringsplaats aan die wrede oorlog. We bezoeken op zaterdag enkele kerkhoven waar geallieerde soldaten liggen. En in Vladslo een van de vier Duitse kerkhoven. Daar staan twee beelden van de hand van Käte Kollwitz. Een treurende vader en een treurende moeder. Aangrijpende beelden. Aan hun voeten ligt Peter Kollwitz, een van Käte’s twee zonen die al meteen in 1914 tijdens gevechten sterft. Kollwitz’ dagboek wordt door Geert Mak in zijn boek In Europa met enige regelmaat geciteerd. Ik lees de passages over La Grande Guerre nog maar eens, op de hotelkamer in ’t Zweerd in Ieper. Mak zegt dat er een verschil in sfeer is tussen de Duitse en geallieerde kerkhoven. En inderdaad. De kerkhoven van de geallieerden zijn licht en liggen onder de wijdse Westvlaamse luchten. De gedenkstenen staan er rechtop. Witgele zandsteen. Per omgekomen soldaat één. Het Duitse kerkhof van Vladslo ligt in het bos weggestoken. Het is dat er nauwelijks meer bladeren aan de bomen zitten en dat de laagstaande zon fel door de takken breekt. Anders zou het er donker zijn. Er staan prachtige oude eiken en de plaquettes met op elk van hen tussen de zestien en twintig namen liggen in het gras. Donkere hardsteen. Het verschil spreekt boekdelen.
Ieper stroomt over van Engelse jongeren, middelbare scholieren, ook hele jonge. Op zaterdagavond zien we ze allemaal verzameld onder de Menenpoort. Het is een gebouw als de Arc de Triomphe in Parijs. Kleiner maar desondanks fors. Op platen aan de wanden zijn de namen van ongeveer 50.000 vermisten gebeiteld. Hun namen leven voort maar hun lichamen zijn verdwenen in de zompige klei rond Ieper. Daar blazen leden van de vrijwillige brandweer van Ieper elke avond, nu al meer dan negentig jaar lang, de Last Post. Meestal met tweeën. Zaterdag 21 november 2009 zijn ze met z’n vieren en er is een doedelzakspeler. Ook zijn er enkele pelotons Engelse recruten. Wij staan naast een Australische geschiedenislerares en een Engelsman die ook zo zijn reden zal hebben daar te staan. De soldaten en de kinderen leggen kransen. De ceremonie duurt zo’n twintig minuten. We zijn er met zeker 1000 mensen. Ik verbaas me over de impact die het verleden in de gedaante van een ongenaakbare, weerbare stilte heeft. Als op 5 mei, tijdens de dodenherdenkingen in Nederland. Ik realiseer me dat ik voor het eerst hoorde van deze oorlog toen ik een jaar of zeven, acht was. En dat die toen nog geen veertig jaar daarvoor afgelopen was. En dat De Tweede Wereldoorlog al meer dan vijfenvijftig jaar geleden tot een einde kwam. Wat dat precies betekent, weet ik nog niet.
Op zaterdagmorgen rijden we ook naar Diksmuide, naar de IJzertoren, een toren van dik tachtig meter hoog. Het is de meer dan martiale remake in de vorm van een kruis van een eerder opgeblazen toren. De torens heten vredesmonumenten te zijn. En de jaarlijkse IJzerbedevaart de grootste jaarlijkse vredesmanifestatie van Europa. Maar het zijn ook de symbolen en tevens monumenten van Vlaams nationalisme dat zijn oorsprong vindt in de hooghartigheid waarmee in het België van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste de Walen de Vlamingen onder plak hielden. Op het bovenste deel van de toren staan in de vorm van een kruis de letters AVV en VVK. Die staan voor Allen Voor Vlaanderen en Vlaanderen Voor Kristus. Nou, dan weet je het wel. In de toren is een museum. Je gaat er met de lift naar de tweeëntwintigste verdieping om vervolgens via de trappen van museale laag naar laag af te dalen. Eenmaal beneden heb je de hele Vlaamse geschiedenis weer eens doorlopen. Inclusief de Vlaamsche Beweging. En de opbloei van de underdog Vlaanderen tot bovenliggende partij in het België van nu.
Ik kan me niet voorstellen dat dit België nog een lang leven beschoren is. De Vlamingen en Walen verdragen elkaar nog net maar het is een ongelooflijk slecht huwelijk dat zelfs door het verstand nauwelijks meer overeind gehouden kan worden. Ze zijn gevangenen die met de ketting aan elkaar vast zitten. Die ketting is het nu nog onoplosbare conflict Brussel. Wellicht biedt Europa op den duur een oplossing. Het wordt immer steeds meer een continent van regio’s. En dan van Brussel de meertalige Europese hoofdstad maken. Van Rompuy kan in deze kwestie als eerste president van Europa mogelijk iets meer betekenen dan als premier van België. Maar, is dit soort zaken maakbaar? In de praktijk zijn het meestal oorlogen die leiden tot herschikking van volken en naties. Onder ander tijdens de vredesbesprekingen na de twee wereldoorlogen die we achter de rug hebben was dat het geval. En na de val van de muur en enkele oorlogen op meer regionale schaal op de Balkan. Waarmee ik niet wil suggereren dat de overwinnars op dat moment altijd juiste beslissingen namen. Integendeel, elke herschikking legt de kiem voor nieuwe conflicten.
Verder is de westhoek van West- Vlaanderen natuurlijk een prachtige streek. En je kunt er erg lekker eten. Ik kan je Regina aan de Grote Markt in Ieper van harte aanbevelen voor een prima diner. En Het Moment in de Neermarkt voor een verzorgde de lunch, geserveerd door een meisje, gehuld in het kleedje van die typisch Vlaamse schuchterheid. Ga een pint of wijntje drinken in De Markthallen of Het Klein Stadhuis, beide ook aan de Grote Markt. In het laatste kun je trouwens ook nog eten van de Vlaams gestampte pot. Aan de Markt in Diksmuide ligt De Beiaard waar we kozen voor de Plank met boerenbrood en hesp, kaas, hoofdkaas, gandaham, paté en salami. En wil je ook buiten je bord verdwalen, dan moet je sowieso in Vlaanderen zijn. Op de terugweg in Aalst van de autoweg af om even te ruiken aan de streek waar Louis Paul Boon zijn voorstad liet groeien en waar hij Ondineke tot leven wekte. Twintig minuten bezig geweest met op de Grote Markt in Aalst te geraken en onderweg geen bordje gezien. Ga gerust naar Vlaanderen en laat je lekker verdwalen. Je komt altijd wel ergens uit waar ze lekker te eten en drinken hebben.
Laatst geupdate op ( woensdag 25 november 2009 )
 
zondag 8 november 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 08 november 2009
Vanochtend weer gewandeld. Van Cadier en Keer naar Gronsveld en terug door het Savelsbos. We lopen paden waar we nog nooit geweest zijn. Prachtig. We halen een man in en we zeggen goedemorgen. Het is al middag, zegt de man. En: De tijd gaat sneller dan we denken. Ja, zeggen lieve L. en ik. Maar tien meter verder denk ik Gaat de tijd écht sneller dan wij denken? Denken wij langzamer dan de tijd? Het is voor mij een nieuw perspectief op het cliché uit de mond van de man waar wij gedachteloos ja op zeggen. Het lijkt mij niet mogelijk dat wij sneller denken dan de tijd. En evenmin langzamer. We hebben voor denken de tijd nodig die het denken duurt, lijkt mij zo. Tijd en denken zijn parallelle activiteiten. Niets om je over op te winden dan over de onzin van het cliché. En ook dat is de sop de kool niet waard als je er in hoort dat de tijd sneller gaat dan we denken dat ie gaat. Of hopen. Of voelen.
Laatst geupdate op ( maandag 09 november 2009 )
 
Maandag 2 november 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
maandag 02 november 2009
De ontruiming van het huis van mijn moeder is de afgelopen weken behoorlijk opgeschoten. Vorige week hebben mijn zussen de laatste hand gelegd aan de keuken en tuin en nu resten mij voor het moment nog enkele ritten naar Kringloop Zuid en het milieustation in de Beatrixhaven. Later zullen we de overgebleven spullen verhuizen naar het verzorgingshuis, als mijn moeder daar een definitieve kamer heeft gekregen. Verder komt Kringloop nog wat halen en gaan er nog wat meubeltjes naar diverse andere mensen.
Het is wonderlijk hoe het me in deze weken heeft overvallen hoe ingrijpend het is een fijnmazig netwerk van zaken die - door mensenhand aangeraakt - in ruimte en functie hun plek ten opzichte van elkaar gevonden hadden langzaam te demonteren. Ongemerkt is mijn moeders verhuizing een verhaal dat zich afspeelt over maanden. Het begon eind mei met een ziekenhuisopname, ging over in een periode van intensievere zorg thuis en vervolgens een in eerste instantie kort verblijf, overgaand in een definitief verblijf in Beukeloord. We hebben mogen zien hoe mijn moeder los kwam van haar vertrouwde omgeving en hoe die herinnering werd. En hoe de nieuwe actualiteit haar fascineert en mentaal weer nieuwe ruimte schept.
We waren van plan gisteren weer flink te gaan wandelen. Weer, omdat we de laatste weken steeds op zondag het Heuvelland zijn ingetrokken. Maar we moeten ook even bij de graven van de ouders van lieve L. langs en toen waren we al snel weer een paar uur verder. Daarna de draad in Kroniek van een schuldig leven, de grote biografie van Gerard Reve van de hand van Nop Maas, door hem opgedragen aan mijn dispuutsgenoot en medeneerlandicus J.J., opgepakt. Het is een nogal gedetailleerde levensbeschrijving die zwaar in de hand ligt. Dat belooft wat voor het vervolg. Ik ben dan geen echte Reviaan, ik mag wel graag van en over hem lezen.
Vanmorgen in de krant weer prominent Wilders. Ik vind de ontwikkelingen rond zijn persoon zeer zorgelijk. Natuurlijk was er eerst de onvrede bij burgers. En daar hebben de traditionele partijen behoorlijk slecht op gereageerd. Als ze er al iets mee of aan deden. En nu ligt er voor die tovenaarsleerling uit Venlo een gigantisch terrein braak. Hem kritiseren lijkt nauwelijks effect te sorteren. Of het moet zijn dat steeds meer mensen in zijn virulente taalgebruik meegaan. Onder de vlag van de vrijheid van meningsuiting. Soms denk ik dat we hem zijn gang maar eens moeten laten gaan. En dan zal blijken dat verantwoordelijkheid nemen en regeren andere koek is. Wat Wilders wil, is namelijk niet mogelijk. Eigenlijk is hij een utopist. Dat klinkt wellicht positief maar ik wil erbij aantekenen dat zijn betere wereld de mijne niet is.
Wilders heeft mogelijk een punt als hij de Islam als een nogal compromisloze godsdienst afschildert. Ik heb in de Koran ook passages aangetroffen waar je niet vrolijk van wordt. Maar, dat maakt moslims niet per definitie tot oorlogszuchtige en compromisloze burgers. Zelfs de overgelovige christen Bas van der Vlies erkent dat het Staatkundig Gereformeerde Partij meer is dan alleen de vrouwenkwestie en dat die kwestie het voortbestaan van het SGP niet in de weg mag staan. Onder democratische druk wordt alles vloeibaar. Ook als je de Bijbel als onwrikbaar uitgangspunt hanteert. Een Bijbel die toch ook een reputatie heeft als referentiekader van oorlogshitsers. Wat zou dat toch zijn met heilige boeken?
De voorbereidingen voor de verkiezingen van maart volgend jaar vreten op het moment tijd. En ook de algemene beschouwingen over de begroting 2010. Er zijn grote bezuinigingen gepland en die bevallen ons niet allemaal. Het College is een beetje willekeurig door de boeken gegaan en wij houden meer van systematiek op basis van uitgangspunten en beleidsdoelen. Het is wel mogelijk een goed verhaal te vertellen maar we hebben te weinig tijd gehad om ons voor te bereiden op een alternatieve begroting. Daar moeten we voor volgend jaar lering uit trekken. Zelf eerder aan de bak, denk ik. Moet gezegd dat de situatie nu wel uitzonderlijk is, met de crisis als decor. En we nemen nu al een voorschot op de bezuinigingen van volgende jaar en de jaren daarop.
Laatst geupdate op ( donderdag 05 november 2009 )
 
Zondag 11 oktober 2009 – Meerssen PDF Afdrukken E-mail
zondag 11 oktober 2009
Vanmiddag hebben lieve L. en ik in Theater aan het Vrijthof Pinball & Grace gezien en gehoord. Soms ook geroken. Hippe dansvoorstelling over het zoeken van een weg door de chaos van het jonge leven en op zoek naar de liefde. Hoewel, dansvoorstelling. Meer een spektakel waarin muziek, drama, dans en tekst samenkomen. Dat je één uur lang uit de dagelijkse beslommeringen haalt en je toch met je neus op de feiten van het leven drukt. Het leven is voor zoekenden naar de liefde op enig moment verwarrender dan door hen verwacht, gedacht en wellicht ook gehoopt. Maar uiteindelijk komt er orde in. Grace trekt zich zich na haar zoektocht in de flipperkast terug in een tempeltje van regelmaat en rust. Zij voelt niets en sluit zich af. In een prachtige monoloog beschrijft zij haar relatie. Die blijkt vol tegenstrijdigheden. Zoals dertien van de twaalf relaties, overigens. Da’s eigenlijk niet goed, vindt het kritische gezelschap. Dat bestaat uit Club Guy & Roni & Slagwerkgroep Den Haag. Het heft een lofzang aan waar het cynisme van afdruipt.
De voorstelling even nabesproken op het terras van Pays Bas, ook aan het Vrijthof. De helft van het flanerende volk bestaat nog altijd uit toeristen, schatten we in. Eindelijk beginnen we ons na dik twee jaar zuiden meer van hier dan toerist te voelen. Het gevoel uit de zestiger jaren, toen we hier als jonkies woonden, komt langzaam weer helemaal terug. L. vroeg vanmiddag: Waar zou jij in Maastricht willen wonen? Dat blijft voor mij het centrum. We gaan het zien. Volgende week vinden lieve L. en ik onze rust en regelmaat in Bijbelse Sonates door de Nederlandse Bachvereniging, een concert in de Sint Janskerk aan het Vrijthof. Het Vrijthof waar ik twee jaar lang aan de voet van de Perroen op zaterdagmiddag een tweedehands-boekenkraam gerund heb en boeken heb verkocht. Namens de missieclub van het Henric van Veldekecollege. Zal geweest zijn in de jaren 1963 en 1964. Ik zal daar nog eens over schrijven.
Vanmiddag een mailtje van oude vriend G. uit Den Bosch. Bij onze burgemeester, las hij op teletekst, is vannacht een ruit ingegooid. Even controleren. Op L1, de regionale RTV-zender, opent het nieuws van zes uur met het nieuwtje. Ik weet dat er in de gemeente wat kwesties spelen - er is altijd wel wat – maar dit keer lijkt het ernst te zijn. De verhoudingen staan hier op scherp. Ik heb me er, ondanks een kandidatuur voor de gemeenteraad in 2010, nog niet echt in verdiept. Dorps gedoe is het laatste dat ik op mijn politieke prioriteitenlijst wil hebben staan. Maar, ik denk dat ik er niet aan ontkom een en ander tot mij te nemen. Politiek is hier nog voor een heel groot deel een kwestie van ons kent ons. Je stemt op wie je kent. En in een dergelijke atmosfeer is het voor mensen lastig functies en verantwoordelijkheden te scheiden van de personen die die op zich genomen hebben. Het zou een stuk beter en rustiger zijn als mensen meer op concepten en ideeën zouden stemmen dan op vrienden, kennissen en koppen. Nu spelen er binnen en buiten het gemeentehuis mogelijk loyaliteiten waarvan je je in gemoede kunt afvragen of ze gezonde politieke verhoudingen eigenlijk wel mogelijk maken. Het is zaak daar in de toekomst wel aan te werken. Er valt dus nog wat te doen.
Gisteren kregen we een pamflet in de bus. Daarin roept een gekwetst lokaal politicus burgers op zich te scharen achter zijn nieuwe partij. Hij heeft het CDA achter zich gelaten en is, door CDA en verder ook nog jan en alleman in de steek gelaten, een partij onder eigen naam begonnen. Want, schrijft hij, het dreigt momenteel in onze gemeente volledig mis te gaan vanwege (….) alsmede de achteruitgang van de integriteit en kwaliteit van het huidige gemeentebestuur. Kies je voor hem dan weet je dus dat het met integriteit en kwaliteit wel goed komt. In het hele pamflet geen spoor van bewijs voor de genoemde achteruitgang. Evenmin geruststellende mededelingen die duidelijk maken dat er met hem in deze vooruitgang geboekt zal worden. In het pamflet geen spoor van waar zijn partij voor staat. Of het moet zijn Wij verwachten op deze bijeenkomsten iedereen die het welzijn van de bewoners in alle kernen van deze gemeente een fijne leefomgeving gunt.. Lekker vaag en bovendien krom Nederlands.
Genoeg voor vandaag.
Laatst geupdate op ( maandag 12 oktober 2009 )
 
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 6 - 10 van 120