Asielzoekers

maandag 01 augustus 2011

Het blijft een heikel punt, asielzoekers. Zo is de ene gemeente druk met ze als gewaardeerde burgers binnenboord te houden en een andere helemaal van de wap omdat ze er komen wonen. Ik begrijp wel hoe dat komt, maar ik blijf desondanks van mening dat we in staat moeten zijn om in ons veilige land onderdak te bieden aan mensen die hun onveilige land ontvluchtten. Ik behoor tot een generatie die het grote geluk heeft gehad tot nu toe niet met onderdrukking en geweld geconfronteerd te zijn. Ik heb niet hoeven vluchten. Wat ik van televisie en uit boeken wel heb meegekregen: het is het laatste dat je doet, huis en haard verlaten. Dan is er heel wat aan de hand. Ik probeer me voor te stellen hoe het voelt om uit je vertrouwde omgeving weg te zijn. Op weg naar een land dat je niet kent, naar mensen die je niet kent, met gewoontes die je niet kent. En alle risico’s die kleven aan het binnengaan van het territorium van een ander voor lief nemend. Maar, de angst die je drijft om te vluchten is sterker dan je angst voor het onbekende. Ik ben blij dat ik behoor tot een generatie die geprobeerd heeft de Nederlandse traditie als asielland voort te zetten. En ik zou graag zien dat mijn medeburgers dat ook willen. Het lijkt me overigens wel heel normaal dat je je afvraagt wie je nieuwe buren zullen worden. De komst van vreemden leidt tot een mix van onzekerheid en nieuwsgierigheid. Je kunt aangenaam verrast worden maar het kan ook tegenvallen. Het is all in the game, als je in een gemeenschap woont. En je hoopt altijd dat de nieuwe mensen goed passen bij jou en goed op hun plek zijn in jouw buurt. Zijn die nieuwen er al? Hoe zien ze er uit? Waar komen ze vandaan? Hoe praten ze? Hebben ze kinderen? En hoeveel en hoe oud? Je nieuwsgierigheid wint het van je schroom. Gesprekken komen op gang en het wennen aan elkaar kan beginnen. In de maanden en de jaren die volgen, gebeuren de dingen die altijd in een buurt gebeuren. Soms gaat het goed, soms wat minder. Je leeft per slot van rekening samen met anderen. Ik schrik als mensen zich bij voorbaat verzetten tegen de komst van asielzoekers. Bij voorbaat twijfelen aan de mogelijkheid dat deze zich net als andere burgers kunnen voegen in de gewoontes van de buurt. Niet kunnen afwachten hoe zaken zich ontwikkelen. Voor mij zijn asielzoekers niet bijzonder. Dat wil zeggen: ze hebben niet meer maar evenmin minder rechten dan de andere inwoners van Meerssen. Ik gun het Somalische gezin dat naar Meerssen komt dat het zich hier een plaats weet te verwerven en geluk vindt. En ik vind het spijtig dat ze daar meer moeite voor zullen moeten doen dan een niet-asielzoeker. Wat ik hoop is dat ze uiteindelijk dezelfde kans krijgen die ik kreeg toen ik vier jaar geleden in Meerssen kwam wonen.

Laatst geupdate op ( dinsdag 02 augustus 2011 )

 

< Vorige		Volgende >