Betrokken

vrijdag 02 december 2011

Wat je even moet weten, ik heb in het onderwijs gewerkt. In de bovenbouw HAVO/VWO. En niet zo zuinig. Nu is het Nederlandse onderwijs bijna permanent op zoek naar zijn identiteit en zo lang ik dat ook was, was er niets aan de hand. Je deelt dan een hobby, zeg maar. Maar toen ik mezelf eindelijk wat beter leerde kennen, was de liefde wel voorbij. Ik voelde me niet thuis in een systeem dat er maar niet in slaagde kinderen zich onbevangen te laten ontwikkelen en ze tegelijkertijd te voorzien van de noodzakelijke kennis en ervaring. Er was in mijn tijd in het onderwijs een permanente onbalans tussen vraag en aanbod. Het onderwijs was een markt met spelers met slecht beschreven rollen en met onduidelijke regels. Ik weet niet of mijn waarneming van toen nog opgaat voor het onderwijs van nu. Tussen toen en nu liggen dik twintig jaren van zelfstandig ondernemerschap en ik ben blij dat ik die heb mogen smaken. Hoe blij? Héél blij! Maar nu vindt minister Marja opeens dat ouders meer betrokken zouden moeten zijn bij het onderwijs aan hun kinderen. En omdat het onderwijs mij nooit meer helemaal zal loslaten en ik ooit ook zoiets als betrokken ouder was, kan ik niet anders dan daardoor getriggerd raken. Ik vind dat ouders eigenlijk niets te zoeken hebben in het onderwijs. Voor het geven van onderricht aan kinderen leiden we in Nederland leraren op. Dat gebeurt weliswaar niet bepaald doelmatig en zorgvuldig maar daar hebben we het nu even niet over. En dat hoeft ook niet want dat is niet de reden dat ouders bij school betrokken zijn geraakt. Dat is meer begonnen als een geintje. Juffie van de basisschool kon wel wat hulp gebruiken bij een schoolfeestje en die hulp beviel. Maar voor we het wisten zaten de ouders ook mee te praten in het middelbaar onderwijs. En begonnen ze zich overal te bemoeien met van alles en nog wat. Hoezo, niet betrokken? Al vijfentwintig jaar geleden vond ik betrokken ouders in het onderwijs vaak een heel stuk lastiger dan hun kinderen. Laten we het daar op houden. Ouders krijgen kinderen – mag je hopen – in de wetenschap dat ze ze vooral moeten leren op eigen benen te staan. Daar zijn ze op hun twaalfde doorgaans al een heel eind mee en op de middelbare school gaat het tempo van losmaken alleen nog maar omhoog. Dat is een proces dat je als ouder niet altijd kunt volgen en dat doet pijn. Maar als leraar kijk je daar professioneel naar en dan is het fijn als de ouders niet voortdurend betrokken rond hun kind hangen. Je weet wel, nog meer spelers. Ik was al blij als ouders erin geslaagd waren de school een kind te schenken dat zin had om te leren of daar – desnoods tegen omkoping met duur speelgoed en vakanties – minstens toe bereid was. En als ze het ruimhartig accepteerden als hun kind aangaf daar géén zin in te hebben en daar dan genereus de conclusie aan verbonden dat het dus op school niet op zijn plek was. En mocht ophouden dat ongenoegen op zijn leraren bot te vieren. Dat vond ik wel voldoende betrokkenheid voor ouders.

Laatst geupdate op ( vrijdag 02 december 2011 )

 

< Vorige		Volgende >